Φορτσάτος και με την χαρούμενη κούραση της πρώτης μέρας να σβήνει μέσα στην αργία του Αγ. Πνεύματος, κατέβηκα με ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη δεύτερη μέρα του Plisskën.
To line-up της ημέρας, μας ήταν περισσότερο οικείο ωστόσο όπως αποδείχτηκε τα ονόματα που δεν γνωρίζαμε πολύ ή και καθόλου έκαναν αξιομνημόνευτες εμφανίσεις.
Η αρχή έγινε κατά λάθος, με την είσοδο στην Tunnel απλά για να ελέγξω ποιος έκανε έλεγχο και διαπίστωσα ότι μόλις είχε ξεκινήσει η Chakeiya Camille Richmond ή, όπως είναι γνωστή καλλιτεχνικά, keiyaA. Μεγάλωσε στο Σικάγο, ζει τώρα στη Ν. Υόρκη και έχει σπουδάσει τζαζ και άλτο σαξόφωνο. Αναφέρει ως επιρροές καλλιτέχνες της σόουλ όπως οι Chaka Khan, Patrice Rushen, μουσικοί της τζαζ όπως ο John Coltrane και ο Miles Davis αλλά επίσης έχει επηρεαστεί και από καλλιτέχνες όπως NIRVANA και SIOUXSIE AND THE BANSHEES.
Μας παρουσίασε ένα αντισυμβατικό σετ σε σχέση με το απαλό τζαζ ποπ ύφος του πρώτου της άλμπουμ. Ήταν αρκετά «αφυπνιστικό» και «uneasy» άκουσμα, ρυθμών και φωνητικών σε δυσαρμονία αλλά και έλξη. Σε άλλες περιπτώσεις θα είχα φύγει τρέχοντας αλλά η keiyaA με κράτησε ως το τέλος. Μπορούσε να αποδομεί ακόμα και τον όρο τζαζ με απαλό και τελικά λειτουργικό τρόπο. Η ειλικρίνεια των στίχων, το έμφυτο ταλέντο και απόλυτη νηφαλιότητα της καλλιτέχνιδας ήταν μια μικρή αποκάλυψη για μένα. Θα μπορούσε να τραγουδά ή να ραπάρει για γεννητικά όργανα να κάνει twerk και να πουλά σταριλίκι αλλά είναι στην καλλιτεχνική πλευρά του star system. Την ιδιοσυγκρασία της, τις ρίζες της και το φύλο της δεν τα προωθεί για φτηνά χιτ. Προορίζεται για κάτι πιο πνευματικό και ρεαλιστικότερο και γι' αυτό θα την παρακολουθούμε με ενδιαφέρον.
Μέχρι να τελειώσει ο Mezerg, έκανα μια βόλτα στην Aquarium για το σετ της LCY (υπήρξε αλλά συνεχίζει να προφέρεται και τώρα σαν LUCY) όπου και παρέμεινα για πολύ ώρα απολαμβάνοντας breakbeat μέχρι τελικής πτώσεως παρέα με 10 άτομα στην αρχή και περισσότερα αργότερα να χορεύουν ασταμάτητα. Όμως η στιγμή που περίμενα πλησίαζε αλλά καθώς πλησίασα στην κεντρική σκηνή παρέκκλινα για την Tunnel για να δω για λίγο τους TROPICAL FUCK STORM. Κάθισα ακριβώς μισό λεπτό, αν και δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα αυτό που είδα μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον από τους δίσκους. Την επόμενη φορά λοιπόν γιατί τώρα έβγαινε στη σκηνή ο διαβόητος Yves Tumor ένας εκκεντρικότατος καλλιτέχνης που ζει για να μεταμορφώνεται είτε μουσικά αλλά κυρίως εμφανισιακά.
Μέσα στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη του εμφάνιση/δρώμενο/ή για πλάκα όπως θέλετε πείτε το, έχουμε δει τον Sean Bowie να μεταμορφώνεται από έναν καλλιτέχνη ηλεκτρονικής πειραματικής μουσικής, σε alien πλάσμα με σόουλ και φανκ καταβολές όπως ακούγεται στον πλανήτη του μέχρι την πιο πρόσφατη μεταμόρφωση σε μετα glam rocker από άλλη διάσταση-ούτε καν από άλλο πλανήτη-που αποκαλύφθηκε -στην κυριολεξία- στη κεντρική σκηνή εκείνο το απόγευμα. Για τη μουσική του εξέλιξη γνωρίζετε και από αυτό το ιστολόγιο, έχουμε γράψει αρκετά, έχουμε πει αρκετά και άρα μένει να σας πούμε τις εντυπώσεις μας από την εμφάνιση του. Αλλά δεν θα χρειαστεί.
Οι φωτογραφίες μιλάνε μόνες τους. Να σημειωθεί η σοβαρή ηχητική υποβάθμιση της κιθάρας και των φωνητικών που θα έκαναν την εμφάνιση πραγματικά αξέχαστη. Η μπάντα του και το στήσιμο στη σκηνή ανήκει σε μεγάλο glam ροκ ονειροπόλο, το μουσικό καύσιμο μία φανκ, ροκ, φανκροκ παρέκκλιση που έδωσε μία ευφορική βάση για την εκκεντρικότερη εμφάνιση που απολαύσαμε ποτέ (δεν λέμε είδαμε ποτέ).
Να σημειωθεί επίσης ότι δεν μπορεί κανείς να διαχωρίσει τις περσόνες του Yves Tumor από την εκάστοτε μουσική του περιπέτεια. Ένας πανέξυπνος μαθητής του David Bowie είναι αλλά ίσως να μην το έχει αντιληφθεί ακόμα, ίσως όμως η αίσθηση της στιγμής να έχει μεγαλύτερη αξία αλλά έτσι ξεκινούσαν όλοι οι ροκ καλλιτέχνες μέχρι να αναβαθμιστούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες ή να απορροφηθούν μέχρι τέλους στην ευκολία του φθαρτού και του εφήμερου. Όμως ας αφήσουμε τους προβληματισμούς για το μέλλον. Τώρα ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τοπίο και να παρακολουθήσουμε για λίγο, μέχρι το επόμενο όνομα της κεντρικής σκηνής, τους SPACE AFRIKA.
Μπαίνοντας στο σκοτεινή πλέον Tunnel, το δίδυμο είχε πάρει τη θέση του καθιστό, πίσω από τις κονσόλες τους με βίντεο από τον εξωτερικό χώρο της Τεχνόπολης να προβάλλονται στην οθόνη. Αυτό που ακούσαμε ήταν μία υπερambient στρατόσφαιρα να περικυκλώνει το χώρο που είμασταν και να μας σκεπάζει με βαθιά συναισθηματική άμπωτη λόγω Πανσελήνου, ξέχασα ποιος έπαιζε στην κεντρική σκηνή, θυμήθηκα τη συναισθηματική ομοιότητα που μας περιβάλλανε οι ambient συνθέσεις των ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ. Παράλληλα, τα οπτικά πίσω ήταν ένα ταξίδι από το Γκάζι, σε γκρίζα Βρετανικά αστικά τοπία και κατέληγαν σε πτήση πάνω από τα σύννεφα με θέα τη θάλασσα. Ήταν αναπάντεχη αυτή η συναισθηματική επιρροή της μουσικής του δίδυμου. Στα άλμπουμ τους δεν εξελίσσονται χρονικά όπως θα έπρεπε αλλά ζωντανά αυτό που ακούγαμε θα θέλαμε να το έχουμε και ηχογραφημένο. Θα έλεγα ότι αυτό το ηχητικό ταξίδι ήταν μία από τις καλύτερες εμπειρίες που είχα στο Plisskën όλα αυτά τα χρόνια και ήταν πολύ όμορφο να το μοιράζομαι μαζί με αγαπημένα πρόσωπα εκείνη την ώρα.
Μετά το τέλος της εμφάνισης τους επανήλθαμε αυτόματα στην πραγματικότητα. Πρόλαβα τα τελευταία δύο τραγούδια του Slowthai και για άλλη μία φορά απογοητεύτηκα για το μειονέκτημα των φεστιβάλ γενικά που συνήθως κάθε φορά υπάρχουν απώλειες από τις συμπτώσεις των εμφανίσεων που θέλει να δει κανείς.
Μία μικρή βόλτα για λίγο κοπάνημα με το τέκνο της Louisahhh και μετά πίσω στην Tunnel για την εμφάνιση των KOKOKO!.
Το σχήμα που απολαύσαμε στο πρώτο και μοναδικό άλμπουμ τους από το 2019 αποτελούνταν από πέντε άτομα αλλά η ευρύτερη ομάδα περιλαμβάνει περισσότερους. Ωστόσο εδώ είδαμε δύο από τους πέντε μουσικούς και ένα χορευτή. Όχι ότι θέλαμε αλλά σίγουρα η εκρηκτική ηχητική τους παρουσία την επόμενη ώρα μετέτρεψε μια πιθανή απογοήτευση σε μια πολύ δυνατή εμπειρία. Εκκωφαντικοί, ρυθμικά καταιγιστικοί, δεν χαλάρωσαν λεπτό. Παραήταν όμως δυνατή εμπειρία αλλά σίγουρα δεν απογοήτευσαν στο ελάχιστο.
Το κεντρικό όνομα του φεστιβάλ οι BONOBO κόντευαν να τελειώσουν στην σκηνή, ο κόσμος φαινόταν ενθουσιασμένος αλλά επειδή δεν έχω και ιδιαίτερη σχέση με το χλιαρό house lounge pop του σχήματος δεν θα επεκταθώ περισσότερο αλλά το φεγγάρι ήταν ψηλά και μπορούσα να συμπαθήσω τα τελευταία τραγούδια τους.
Ένα σετ που επίσης, ήταν ένα μουσικό ταξίδι στη Γαλλική ηλεκτρονική σκηνή από τη δεκαετία του '70 μέχρι την εποχή των DAFT PUNK και των υπόλοιπων techno bangers από τη Γαλλία της δεκαετίας του '90. Απογειωτικές επιλογές, μία αίθουσα να σείεται και το κέφι να παραμένει ψηλά από το πρώτο λεπτό. Ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία και έκπληξη για μένα.
Φύγαμε λοιπόν με τις καλύτερες αναμνήσεις και πάλι από το φεστιβάλ αυτό. Αποκομίσαμε καινούριες μουσικές προτάσεις, είδαμε το παρόν και το μέλλον της ηλεκτρονικής και της ποπ, είχαμε ευχάριστες εκπλήξεις και ήταν μία καλοκαιρινή απόλαυση που ξαναβιώσαμε με ανακούφιση.
Σχόλια