Η δεύτερη μέρα του Release Athens Festival 2022 έχει περάσει ήδη στην ιστορία σαν μία από τις ιδανικότερες συναυλιακές εκδηλώσεις όλων των εποχών. Έχω πάει σε πάνω από 800 συναυλίες μέσα σε 35 χρόνια. Δεν ξέρω αν είναι πολλές ή λίγες ωστόσο η εμπειρία της 15/6/2022 είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου όλα (διάθεση, ήχος, απόδοση, γενικότερες συνθήκες κ.ά.) λειτούργησαν αρμονικά ώστε να φύγουμε από το χώρο συγκινημένοι, χαρούμενοι, συνεπαρμένοι, ενθουσιασμένοι. Ακόμα και η συννεφιά
βοήθησε να περάσουμε ένα απόγευμα χωρίς κίνδυνο ηλίασης και με την
ανακτημένη και απαιτούμενη προσοχή στη σκηνή. Ακόμα πιο ιδανικά θα ήταν να ήταν Σάββατο ή Κυριακή ώστε να έχουμε τη δυνατότητα νωρίτερης μετάβασης για να απολαύσουμε τα δύο Ελληνικά σχήματα που άνοιξαν την ημέρα.
Το ωράριο τηρήθηκε όπως ανακοινώθηκε αυτή τη φορά και έτσι η οργανωμένη μετάβαση έγινε γρήγορα και με ακρίβεια. Ένα εντυπωσιακό κοκκινοκίτρινο πανό σκέπασε το πίσω μέρος της σκηνής αναγγέλλοντας σιωπηρά το επόμενο σχήμα.
Οι FONTAINES DC ζουν στιγμές μοναδικές φέτος. Ήρθαν στην Αθήνα ύστερα από εμφανίσεις που εντυπωσίασαν κοινό και κριτικούς. Βγήκαν στη σκηνή με ενθουσιασμό και με το ίδιο ενθουσιασμό τους υποδεχθήκαμε και εμείς. Ήδη το τρίτο τους άλμπουμ ''Skinty Fia'' είναι η indie rock δύναμη της χρονιάς, είναι πολύ δημοφιλές και η ζωντανή απόδοση του ενθουσίασε τους πάντες. Αν και σκοτεινότερα σε διάθεση κατόρθωσαν να εναρμονιστούν με τα γνωστά, δοκιμασμένα και δυναμικά τραγούδια τους από τα προηγούμενα δύο άλμπουμ και έτσι η τρίτη εμφάνιση του σχήματος ήταν ένας θρίαμβος. Για το κοινό που τους έμαθε αυτή τη χρονιά ήταν μία πρώτης τάξεως συναυλιακή γνωριμία. Για εμάς που τους είχαμε καταλάβει από τα πρώτα τους σινγκλ και την πρώτη τους εμφάνιση το Δεκέμβριο του 2018, ήταν μία δικαίωση. Το μέλλον τους ανήκει....
Οι MOGWAI από την άλλη, δεν χρειάζονταν συστάσεις.Έχουν την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη του Ελληνικού κοινού ήδη από τις πρώτες του εμφανίσεις και για πάνω από 20 χρόνια είναι ένα σχήμα που παραμένει αφοσιωμένο στον ήχο του με ελάχιστες νεωτεριστικές επεμβάσεις. Είναι αλήθεια ότι μέχρι να κυκλοφορήσει το ''As The Love Continues'' πέρυσι, παρακολουθούσα το σχήμα μάλλον διεκπαιρεωτικά. Για πολλά χρόνια δεν έμενα πολύ στη δισκογραφία τους. Το άλμπουμ επιστροφή τους μετά από τέσσερα χρόνια, όμως, περιείχε τραγούδια με πάθος, ωριμότητα και αναδείκνυαν την ηλεκτρική ομορφιά του σχήματος ακόμα καλύτερα.
Η εμφάνιση τους δεν ήταν αυτή που με έκανε να κάνω βόλτες στο χώρο ακούγοντας, έμεινα κοιτώντας το παιχνίδι φώτων και ήχου, νοιώθοντας την ευγένεια των τραγουδιών τους που αποδόθηκαν χωρίς να τρίζουν τα ηχεία αλλά ήταν δυνατά, είχαν τον ηλεκτρισμό στο κόκκινο αλλά δεν ήθελαν να επιβληθούν και άφηναν τον ακροατή μέσω αυτών να αισθανθεί το περιβάλλον το πέρασμα στο δειλινό και την φυσική ψυχολογική ανάταση. Η μουσική τους έκανε τα συναισθηματικά κέντρα να νοιώθουν την ομορφιά, την ηρεμία, μπορούσε να φιλτράρει όλο το σκοτάδι και να αφήσει τα καλύτερα στοιχεία μας στην επιφάνεια και γενικά, να απλώσει στο χώρο ένα πέπλο όπου ''Η Αγάπη Συνεχιζόταν''.
Αν νοιώσατε κάποιες όμορφες ψυχολογικές αλλαγές αυτές οφείλονται αποκλειστικά σε αυτή την εμπειρία του να παρακολουθείς τους πατέρες του post-rock να δίνουν μαθήματα για το πως πρέπει να παίζεται το είδος στις μέρες μας όχι για να γίνει ενδιαφέρον γιατί δεν έχει κάτι επιπλέον να δώσει αισθητικά αλλά για να γίνει λειτουργικό σε πνευματικό και ψυχικό επίπεδο. Αν νοιώσατε ότι εμφανίστηκε ο καλύτερος, τρυφερός εαυτός σας οφείλεται εκτός από την αγαπημένη σας παρέα και σε αυτή την εμφάνιση. Ήταν η στιγμή που δύο χρόνια μακριά από τις συναυλίες έσβησαν για να επανέλθουμε επιτέλους στην αίσθηση που μας είχε λείψει ή χρειαζόταν να αποφορτιστεί για κάποια περίοδο.
Θα ήταν άδικο λοιπόν ύστερα από τη μέχρι τώρα εμπειρία της δεύτερης μέρας του Release να σας μείνει μόνο η εμφάνιση του πρώτου ονόματος όσο μεγαλειώδης και αν ήταν.
Γιατί όταν έχουμε δει τόσες πολλές φορές και σε όλες τις δημιουργικές φάσεις τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη και τη μπάντα του και απλά περιμένουμε να μας συνεπάρει και πάλι και μας προκύπτει ένα τουρ ντε φορς ενέργειας και συναισθημάτων που δεν νιώθουμε συχνά, νοιώθουμε ότι τα λόγια δεν είναι αρκετά. Και ναι ανάλογη εμφάνιση είχαμε στο παρελθόν από τον Nick Cave και τους BAD SEEDS του. Εμφάνιση όχι στον αστερισμό κάποιου καινούριου δίσκου και με το σχήμα και τον ίδιο ζωτικούς, κεφάτους, δυναμικούς να παίζουν τα καλύτερα τραγούδια τους από όλες τις φάσεις της ως τότε καριέρας τους. Τον έχουμε ξαναδεί, σε λιγότερες σκοτεινές προσωπικές φάσεις του, τον έχουμε δει να είναι περισσότερο επικοινωνιακός, να δίνει και να παίρνει αγάπη και λατρεία και με τους υπόλοιπους BAD SEEDS να «περιβάλλουν» και να βρίσκονται δίπλα ακόμα και στον πιο απομακρυσμένο ακροατή με τη μουσική τους,
Όμως ποτέ όπως εκείνη τη νύχτα. Γιατί βιώσαμε όλα τα προηγούμενα και ακόμα περισσότερα. Είδα τους μουσικούς να εκπέμπουν και να παίζουν καλύτερα από ποτέ. Να έχουν τον καλύτερο ήχο από ποτέ και δεν εννοώ μόνο ποιοτικά. Η ισορροπία και η επικοινωνία των μουσικών και του ενορχηστρωτή ήταν αναβαθμισμένες σε επίπεδο καλλιτεχνικής υπέρβασης. Τα τραγούδια, γνωστά, αγαπημένα και πάντα με εξαιρετική απόδοση στις εμφανίσεις του όλα αυτά τα χρόνια. Όμως εκείνο το βράδυ το ''Tupelo'', το ''From Here To Eternity'', το ''Right Red Hand'', η απίστευτη εκτέλεση του ''City Of Refuge'' αποδόθηκαν με το σκοτάδι που τα γέννησε απείραχτο. Αποδόθηκαν με σεβασμό και όχι με διεκπεραιωτικό χαρακτήρα.
Το ίδιο και τα τραγούδια των τελευταίων είκοσι χρόνων τους. Σαφώς πιο κατασταλαγμένα, με την προσθήκη της εμπειρίας να διαχειρίζεται καλύτερα το αρχικό συναίσθημα/ένστικτο/αφορμή δημιουργίας τους και να αποδίδονται σαν τα κλασσικά των επόμενων είκοσι χρόνων, όπως τα ''Vortex'' ''Jubilee Street'', ''Higgs Boson Blues'', ''There She Goes, My Beautiful World'' και ''Higgs Boson Blues''. Ο Nick Cave αγαπά τα τραγούδια του, οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν λαμβάνουν το συναίσθημα και το αποδίδουν με ενσυναίσθηση και το μεγιστοποιούν όπως πρέπει. Δεν τα διαστρεβλώνει για να κάνει «φασάρα», τα αποδίδει χωρίς να τα αποκόβει από τα αρχικά τους τραύματα.
Ο κόσμος αγκάλιασε τον Cave και σε αυτό το σώου. Όταν ένας καλλιτέχνης έχει το χάρισμα να είναι ειλικρινής και μέσω της μουσικής του να αντιμετωπίζει τους ακροατές του και τους θαυμαστές του σαν να τους έχει σπίτι του, λαμβάνει τα ίδια και από το κοινό. Το κοινό του ροκ και της ποπ μπορεί να τους προσάψεις οτιδήποτε. Όμως δεν κάνει ποτέ λάθος όταν έχει Καλλιτέχνες μπροστά του πόσο μάλλον στο πλευρό του. Αποδίδει την αγάπη με την ίδια δύναμη και όχι με την συνηθισμένη ποπ ειδωλολατρεία..
Εκείνο το βράδυ λοιπόν η εμπειρία του να βλέπει κανείς μία συναυλία να αγγίζει την τελειότητα θα παραμείνει αξέχαστη αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει να ξεχνάμε από τι τρικυμίες και αλλαγές έχουμε περάσει κοινό και καλλιτέχνες τα τελευταία 35 χρόνια, ώστε να συναντιόμαστε ξανά και ειδικά μετά από μία επικίνδυνη πανδημία και να γιορτάζουμε. Να γιορτάζουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί, πιο έμπειροι και με περισσότερη ενσυναίσθηση ή αν όχι τότε να φεύγουμε από εκεί με τα συναισθήματα αγάπης να ξεχειλίζουν και τις αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν τα επόμενα χρόνια έτοιμες για back up σχέδιο όταν θα ξαναζοριστούμε.
Σχόλια