Δύο ισχυρά ντεμπούτα, ένα άλμπουμ καλλιτεχνικής ωριμότητας από σχήμα που εξακολουθεί να βρίσκεται στις λίστες μας τις χρονιές που κυκλοφορεί δίσκους και δύο καινούρια άλμπουμ δύο βασικών σχημάτων-κλειδιών για Το Σπίτι Με Τα Παράξενα εδώ και 35 χρόνια.
41. Hyaline – MARIA BC [Fear Of Missing Out]
Νέα είσοδος στο ιστολόγιο.
Είναι το ντεμπούτο άλμπουμ της καλλιτέχνιδας από το Οχάιο. Έχει κλασσική παιδεία σαν mezzo-soprano και μεγάλωσε τραγουδώντας στην εκκλησία του πατέρα της πριν μετακομίσει στην Καλιφόρνια. Από ότι εξάγουμε από την ακρόαση το ‘’Hyaline’’ είναι και επιδέξια κιθαρίστρια. Τα τραγούδια του άλμπουμ αποτελούνται από αιωρούμενες, ονειρικές μελωδίες που βγαίνουν μέσα από ομιχλώδη φωνητικά, γαλήνια ριφ από κιθάρα κυρίως και νέφη στρωμάτων ήχου και έχουν το προσόν να αναζητούνται και μετά την ακρόαση του δίσκου.
Το γενικότερο ηχητικό περιβάλλον δημιουργεί την εντύπωση ότι ο αέρας κυριαρχεί αλλά υπάρχει και η αίσθηση της συναισθηματικής υγρασίας μαζί. Όταν ήταν πιο μικρή έγραφε τραγούδια για να τις κρατούν παρέα αλλά μεγαλώνοντας και φτάνοντας στη δημιουργία του άλμπουμ αυτού συνεργάζεται με φίλους, γνωστούς και τον πατέρα της για να έρθει ένα άλμπουμ που είναι η μετάβαση της από τον ονειρικό και αιθέριο κόσμο στην πραγματικότητα. Πίσω από τον ασφαλή κόσμο των αιθέριων φίλτρων του άλμπουμ υπάρχουν γερά τραγούδια που σημαίνει ότι δεν ήρθε τυχαία σε αυτό τον κόσμο. Το άλμα από το πρώτο της e.p. ‘’Devil’s Rain’’ είναι εντυπωσιακό και τα καλύτερα έρχονται..
42. Wet Leg – WET LEG [Domino]
Νέα είσοδος στο ιστολόγιο.
Ο γενικότερος ενθουσιασμός που προήλθε από το ντεμπούτο των Βρετανίδων δεν είναι αβάσιμος. Ενεργοποιούν και πάλι τον ενθουσιασμό του indie-rock, τα τραγούδια τους είναι οικεία και έτοιμα να προκαλέσουν κύματα ξέφρενου χορού από αφιονισμένο νεαρόκοσμο στα φεστιβάλ, το αίμα βράζει λόγω νεότητας και ακούγοντας λίγο πιο προσεκτικά το άλμπουμ διαπιστώνει κανείς ότι έχει και γερά τραγούδια όχι μόνο ενθουσιασμό και πόζα. Πολλά άλμπουμ ανάλογου ύφους κυκλοφορούν κάθε χρόνο, είναι παράδοση εδώ και πολλά χρόνια να υπάρχει πριμοδότηση σε κάθε σχήμα που γίνεται talk of the indie rock town και όχι πάντα για μουσικούς λόγους αλλά λίγα είναι αυτά που πραγματικά μπορούν να πείσουν μουσικά. Το Σπίτι Με Τα Παράξενα τα περνά δια πυρός και σιδήρου και αυτά που βλέπετε ή θα δείτε στη συγκεκριμένη λίστα πέρασαν όλα τα τεστ με επιτυχία. Οι WET LEG είναι σχήμα που στάζει από ειλικρίνεια και ορμή σε αυτό το πρώτο ελπιδοφόρο άλμπουμ τους..
43. Closure/Continuation – PORCUPINE TREE [Music For Nations, Sony Music]
Ήταν 2009 όταν βγήκε ο τελευταίος στούντιο δίσκος του σχήματος που μας απασχόλησε για 17 ολόκληρα χρόνια με τη μουσική του ευστροφία και προσωπικότητα. Συγκαταλέγομαι στους ένθερμους οπάδούς του από τότε που ήρθε σε μία Κυριακή της ζωής μου. Είναι αλήθεια ότι η προσωπική καριέρα του Steven Wilson δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητη μέσα στην προηγούμενη δεκαετία αν και αρκετά περιορισμένη ποσοτικά. Φέτος αποφάσισε να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε. Επιστράτευσε τους δύο πολύτιμους συνεργάτες του Richard Barbieri και Gavin Harrison, άνοιξε την πόρτα στο θρυλικό δωμάτιο όπου το ψυχεδελικό, το σκληρό και το προοδευτικό ροκ της δεκαετίας του ’70 είχαν μερικές εκστατικές συνευρέσεις με αποτέλεσμα μερικά αξέχαστα ξεχωριστά άλμπουμ και εξήλθαν με ένα καινούριο αποτέλεσμα συνεύρεσης που ίσως κλείνει τον κύκλο ή τον συνεχίζει γι’ αυτό και ο ρευστός τίτλος. Αυτό που ακούμε είναι οικείο και στιβαρό, κλασσικό και ακόμα πολύ λειτουργικό ροκ συγκρατημένων εντάσεων και δεξιοτεχνικής μαγείας. Είναι βασικά ένα δώρο για τους φίλους τους που είχαν πάψει ή αδιαφορούσαν πλέον για κάτι καινούριο από 2009 όντας χορτασμένοι από την ολοκληρωτική εμπειρία έως τότε. Όχι μόνο δεν απογοητεύει αλλά πυροδοτεί το ενδιαφέρον και πάλι για μουσική που έχει σχηματίσει κρατίδιο μέσα στο αχανές μουσικό σύμπαν. Ένα ιδιαίτερο, ευγενές και περίτεχνο ροκ που ευνοεί ολική παράδοση στον ήχο του σχήματος και στη γεωμετρική ομορφιά του. Σπάνια, απολαυστική και λυτρωτική όταν απαιτείται…..
44. Skinty Fia – FONTAINES D.C. [Partisan]
Ο τίτλος του αναφέρεται σε ένα παλιό ιρλανδικό ρητό που έλεγε η θεία του ντράμερ Tom Coll, σημαίνει ‘’Η καταδίκη του Ελαφιού’’ και αναφέρεται στο Ιρλανδικό ελάφι (Elk) που εξαφανίζεται σιγά σιγά. Είναι επίσης συμβολική αναφορά στον Νόστο καθώς το σχήμα ζει εκτός Δουβλίνου.
Θα το έλεγε κανείς ένα άλμπουμ ωρίμανσης. Τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, τα παιδιά από το Δουβλίνο είναι σε κατάσταση εσωστρέφειας, προβληματισμού και συναισθηματικής έξαρσης. Ανάμεσα στα full δοσμένα στο μετα πανκ νέα σχήματα και σε αυτά που είναι στον αντίποδα με διάθεση πιο εξερευνητική της νέας ροκ σκηνής των Νησιών, οι FONTAINES D.C. ακούγονται ειλικρινείς και φορτισμένοι όμως ποτέ με φανφάρα ή μελόδραμα. Η μουσική τους πλέον είναι κατασταλαγμένη και τα τραγούδια τους είναι ρεαλιστικά και άμεσα. Παραμένουν ξεχωριστοί και ανεβαίνουν ακόμα περισσότερο φέτος σε ύψος καλλιτεχνικής ωριμότητας σε σχέση με όμοιους τους..
45. The Museum Of Human Happiness – THE LEGENDARY PINK DOTS [Metropolis]
Τρία χρόνια μετά το προηγούμενο επίσημο στούντιο άλμπουμ τους και μετά από πολλές επανακυκλοφορίες επέστρεψαν φέτος με ένα από τα πιο ισχυρά άλμπουμ τους των τελευταίων δέκα χρόνων. Σχεδόν 41 χρόνια μέσα στο αστρικό μουσικό τους πλέγμα, δίχως παρεκκλίσεις από τον Κοσμικό τους διάδρομο, βρίσκονται και πάλι εδώ με τραγούδια που γράφτηκαν την περίοδο της παγκόσμιας καραντίνας που τους στέρησε τόσο τις συναντήσεις, καθώς τα μέλη του σχήματος είναι διασκορπισμένα στην Ευρώπη, αλλά και το δεύτερο σκέλος της περιοδείας τους για τα 40 χρόνια ύπαρξης τους. Τα τραγούδια είναι στο γνωστό ύφος του σχήματος σύμφωνα με τους εξωτερικούς ακροατές αλλά για τους οπαδούς τους είναι άλλο ένα σημαντικό κομμάτι στο αέναα διαμορφούμενο μουσικό κοσμικό τους παζλ και κυρίως μετά από μία τόσο έντονη και πρωτόγνωρη κρίση απομόνωσης και τερματισμού της πραγματικότητας που ξέραμε, κυριαρχεί η δίψα για επαναφορά και δημιουργία. Ειλικρινά τι άλλο περιμένετε να σας πω εγώ για αυτό το άλμπουμ; Ανεπίσημα είναι εκτός συναγωνισμού αλλά όσο παραμένουν ζωντανοί Το Σπίτι Με Τα Παράξενα-βαφτισμένο στη μουσική τους, κύριος λόγος που δημιουργήθηκε-θα τους τιμά κάθε χρονιά που θα κυκλοφορούν δίσκο. Εδώ και πολλά χρόνια περιμένω ένα απλά αδιάφορο άλμπουμ τους από τα επίσημα. Έως σήμερα περίμενα άδικα. Η Πίστη συνεχίζει ακάθεκτη..
Σχόλια