Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

My hit parade_The 2022 Annual report: Phase 1_The 5 no.1 albums of 2022: Vol.27_1.3

«Oh, it flows out of you/It flows out of me, too/And I can't tell where you end/Oh, and where I begin/Oh, it's a given thing/Love everlasting»



 3. And In The Darkness, Hearts Aglow - WEYES BLOOD [Sub Pop]

Hello Listener,

Well, here we are! Still making it all happen in our very own, fully functional shit show. My heart, like a glow stick that’s been cracked, lights up my chest in a little explosion of earnestness. And when your heart's on fire, smoke gets in your eyes.

Titanic Rising was the first album of three in a special trilogy. It was an observation of things to come, the feelings of impending doom. And in the Darkness, Hearts Aglow is about entering the next phase, the one in which we all find ourselves today — we are literally in the thick of it. Feeling around in the dark for meaning in a time of instability and irrevocable change. Looking for embers where fire used to be. Seeking freedom from algorithms and a destiny of repetitive loops. Information is abundant, and yet so abstract in its use and ability to provoke tangible actions. Our mediums of communication are fraught with caveats. Our pain, an ironic joke born from a gridlocked panopticon of our own making, swirling on into infinity.

I was asking a lot of questions while writing these songs, and hyper isolation kept coming up for me. “It’s Not Just Me, It’s Everybody” is a Buddhist anthem, ensconced in the interconnectivity of all beings, and the fraying of our social fabric. Our culture relies less and less on people. This breeds a new, unprecedented level of isolation. The promise we can buy our way out of that emptiness offers little comfort in the face of fear we all now live with – the fear of becoming obsolete. Something is off, and even though the feeling appears differently for each individual, it is universal.

Technology is harvesting our attention away from each other. We all have a “Grapevine” entwined around our past with unresolved wounds and pain. Being in love doesn’t necessarily mean being together. Why else do so many love songs yearn for a connection?

Could it be narcissism? We encourage each other to aspire – to reach for the external to quell our desires, thinking goals of wellness and bliss will alleviate the baseline anxiety of living in a time like ours. We think the answer is outside ourselves, through technology, imaginary frontiers that will magically absolve us of all our problems. We look everywhere but in ourselves for a salve. In “God Turn Me into a Flower,” I relay the myth of Narcissus, whose obsession with a reflection in a pool leads him to starve and lose all perception outside his infatuation. In a state of great hubris, he doesn’t recognize that the thing he so passionately desired was ultimately just himself. God turns him into a pliable flower who sways with the universe.

The pliable softness of a flower has become my mantra as we barrel on towards an uncertain fate. I see the heart as a guide, with an emanation of hope, shining through in this dark age. Somewhere along the line, we lost the plot on who we are. Chaos is natural. But so is negentropy, or the tendency for things to fall into order. These songs may not be manifestos or solutions, but I know they shed light on the meaning of our contemporary disillusionment. And maybe that’s the beginning of the nuanced journey towards understanding the natural cycles of life and death, all over again.

Thoughts and Prayers,

Natalie Mering (aka Weyes Blood)


 Η Natalie Mering είναι πλέον ένα από τα δυνατά ονόματα στο χώρο του φολκ αλλά και της ευρύτερης ποπ. Εδώ και αρκετά χρόνια είχαμε επισημάνει την αξία της μέσα από δύο μοναδικά άλμπουμ (Titanic Rising και Front Row Seat To Earth που έφερναν την αύρα της δεκαετίας του ’70 αλλά και τη χαμένη λάμψη των τραγουδοποιών και πάλι στο προσκήνιο. Δεν ήταν η μόνη, απλά το έκανε πιστή στο πνεύμα, χωρίς καινοτομίες αλλά με ειδικό βάρος στη μελωδία και στη δομή του τραγουδιού. Το φετινό της άλμπουμ είναι ένας θρίαμβος χαμηλών τόνων, μεγάλων συναισθημάτων και στίχων που αξίζει να εντρυφήσει κανείς. Η αμεσότητα τους, οι παραπάνω τονισμένες σημειώσεις από μένα αλλά και όλα αυτά τα υπέροχα που αναφέρει η τραγουδοποιός για το άλμπουμ αυτό είναι αρκετά για να αφήσει κανείς τις σκέψεις και να αφοσιωθεί στο άλμπουμ. Δεν είναι δύσκολο, τα τραγούδια βοηθούν στο να παραμείνει κανείς σε αυτό το τρυφερό και στοχαστικό περιβάλλον και να νιώσει θαλπωρή αλλά και σιγουριά ότι η μουσική είναι ακόμα σε καλά χέρια. Στο σκοτάδι, οι καρδιές λάμπουν και η καρδιά του άλμπουμ είναι Φάρος.  


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΙΚΟΝΑ - PARADOX OBSCUR

  Για την προϊστορία, θα σας προτρέψω να ανατρέξετε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ωστόσο με το ‘’Ikona’’ που έρχεται μετά το θριαμβευτικό ‘’Morphogenesis’’ νοιώθω ότι μου συστήνονται ξανά. Η αίσθηση του να ακούω καινούριο άλμπουμ αγαπημένου μου σχήματος σαν να ήταν το ντεμπούτο του είναι δείγμα ότι ο δίσκος είναι κάτι πολύ σημαντικό. Όταν η αίσθηση αυτή διαρκεί για πολλές ακροάσεις τότε είναι δείγμα ότι πρόκειται για το καλύτερο άλμπουμ που ηχογράφησαν έως σήμερα και ένα διαμάντι στο στέμμα της Metropolis records. Όταν επίσης με παρασύρει από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία με τα τραγούδια να ρέουν αβίαστα και ανεμπόδιστα από οποιαδήποτε ηχητική αμηχανία, μισοτελειωμένες ιδέες ή πολλές ιδέες μαζί, να είναι εύληπτα αλλά και ολοκληρωμένα τότε θέτει υποψηφιότητα για ένα από τα είκοσι σημαντικότερα άλμπουμ του 2025 και δεν το γράφω αυτό κατόπιν ώριμης σκέψης αλλά σαν κάτι που μου ήρθε σαν φυσική αντίδραση μόλις τελείωσε και το Rodeo, το δεύτερο τραγούδι του δίσκου.  Το ''Ikona...

RELOAD 14.2_MEMORY FOAM_SEPTEMBERS 1995-2020

Η εκπομπή μπαίνει στον δέκατο τέταρτο κύκλο της από τις 12.10.2025 και δεν έχει αλλάξει ούτε όνομα ούτε κατευθύνσεις. Για άλλη μια χρονιά θα μοιραστεί μαζί σας  νέα μουσική που «μετράει» και θα έχει ενεργοποιημένη την «Λεωφόρο Των Αναμνήσεων» για βόλτες σε ηχογραφήσεις που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Με βήμα 5 χρόνια τη φορά, θα φτάνουμε μέχρι και 50 ή 60  χρόνια πίσω με δίσκους ανεξάρτητα της εποχής του . Ενδιάμεσα όλη η επικαιρότητα που αντέχουμε να ακολουθούμε. Τα φετινά Reload θα είναι στα βήματα αυτής της «τακτικής».  Δύο mixtape που θυμούνται και ένα ή δύο που θα επικεντρώνεται στο τώρα και θα βάζει στοιχήματα με το μέλλον.  Σήμερα παρουσιάζουμε το δεύτερο και μεγαλύτερο σε διάρκεια μέρος αυτού του ταξιδιού που επικεντρώνεται σε δίσκους που κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο του 1995,2000, 2005,2010, 2015, 2020. Είναι κυκλοφορίες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μουσική διαμόρφωση και νοοτροπία της εκπομπής είτε τη χρονιά που κυκλοφόρησαν είτε πολύ αργότερα. Αρκετά από αυτά...

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...