Ο χώρος στην Τέχνη είναι από μόνος του μία ισχυρή παράμετρος για το πως ένα καλλιτεχνικό έργο θα συλληφθεί, θα επεξεργαστεί, θα αποτυπωθεί και στο τέλος θα ερμηνευτεί ενώπιον κοινού. Έχουν γίνει αρκετές παρεξηγήσεις στο παρελθόν από ακατάλληλους χώρους που έγιναν τροχοπέδη στο ερμηνευτικό μέρος του Καλλιτεχνικού έργου στη μουσική. Κάθε καλλιτέχνης νοιώθει καλύτερα σε ποιο χώρο θα αφήσει τη μουσική του να επικοινωνήσει με το κοινό. Φυσικά κάθε χώρος δεν είναι τίποτα αν δεν υπάρχουν και αυτοί που θα διαμορφώσουν την τελική ηχητική απόδοση λαμβάνοντας τις σχετικές παραμέτρους.
Με αυτά στη σκέψη και με πλήρη συναίσθηση ότι ενδεχομένως στην τρίτη παρουσία μου στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγ. Παύλου, να φύγω επίσης και πάλι με την εντύπωση, ότι ο χώρος δεν είναι ιδανικός τελικά ακόμα και για ηλεκτρονική μουσική βολεύτηκα στα άβολα στασίδια του Ναού και ήμουν έτοιμος να παρακολουθήσω ένα από τα πλέον αγαπημένα μου σχήματα στο χώρος της εγχώριας ηλεκτρονικής ποπ και μία καλλιτέχνιδα που δεν γνώριζα αλλά μάθαινα τις μέρες γύρω από την ημερομηνία της κοινής εμφάνισης τους.
Τους MARVA VON THEO στην περίοδο της πανδημίας δεν τους είδα ούτε μία φορά, παρ’ όλο που ήταν συνεχώς δραστήριοι. Ωστόσο την πρώτη φορά που τους ξαναείδα, στο six dogs στις 28/10/2022 με περισσότερους μουσικούς και όργανα επι σκηνής, ήταν σαν να ερχόταν μία οικεία και ασφαλή αίγλη πίσω. Ήταν η ησυχία του χώρου, η καθησυχαστικά μελωδική φωνή της Marva, η noir pop τους γενικότερα, που έδωσαν το στίγμα ότι η μπάντα είναι πλέον ένα κόσμημα της σκηνής και πάντα ανήσυχοι μουσικοί που μπορεί κανείς να βασίζεται σε αυτούς.
Στην Αγγλικανική ωστόσο έπαιξαν όπως τους γνωρίζαμε. Ο Theo και η Marva. Η Marva και ο Theo. Στο δελτίο τύπου, μας προετοίμασαν για κάτι που έπρεπε να γίνει κάποιας στιγμή. Το «project Atmospheres», όπως το ονόμασαν, ήταν με επιλεγμένα τραγούδια από τους δύο ως τώρα δίσκους τους ( “Dream within a Dream” 2018, και “Afterglow” 2021) ενορχηστρωμένα ειδικά για το χώρο της Αγγλικανικής. Ομολογώ ότι τέτοια διαμόρφωση του υλικού για ένα χώρο σαν αυτόν δεν τον κάνουν πολλοί μουσικοί. Ουσιαστικά έως σήμερα εκεί έπαιξαν μουσικοί που θα μπορούσαν να ταιριάξουν στο χώρο όχι όμως για τον χώρο. Έτσι στο σύντομο σετ τους οι MvT παρουσίασαν πέντε από τα καλύτερα τους τραγούδια, ένα καινούριο και μία αναπάντεχη για το στυλ τους διασκευή σε τραγούδι του Nick Drake.
Η απόδοση τους, χωρίς έντονους ρυθμούς, τριγύρω από τη μελωδικότητα τους και τις περισσότερο αιθέριες περιοχές τους ήταν ένα από τα πιο αρμονικά και ισορροπημένα σετ που έχω παρακολουθήσει εδώ και καιρό. Η φωνή της Marva χωρίς να σκεπάζεται από την ένταση των ρυθμών έφτανε το συναίσθημα σε νέα όρια, ο Theo ήταν απλά μαέστρος, που έδινε «χαρακτήρα» σε όλα τα ηλεκτρονικά που χρησιμοποιούσε. Τα τραγούδια ήταν αυτά που γνωρίζαμε και αγαπούσαμε αλλά ο χώρος, η πρόκληση και το όλο πλαίσιο τους έδιναν ένα ιδιαίτερα όμορφο τόνο. Η διασκευή στο ‘’Place To Be’’ ήταν αναπάντεχη μεν αλλά διατηρούσε όλη την ομορφιά του πρωτότυπου και ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές του σετ. Επίσης είναι αυτή που θα λάμπει δια της απουσίας της σε επερχόμενη συλλογή με διασκευές σε τραγούδια του Nick Drake (‘The Endless Coloured Ways: The Songs of Nick Drake’ ). Το νέο τους τραγούδι (Too Late To Say I’m Sorry) έφερε ακόμα πιο μπροστά τις jazz και soul επιρροές τους ενώ τα ‘’Dead In Berlin’’ και ‘’Embrace The Madness’’ συγκίνησαν όπως πάντα και φάνηκε ακόμα περισσότερο πόσο σπουδαία παραμένουν.
Η ομάδα που είχε αναλάβει την ηχητική της βραδιάς έφτιαξε την ιδανική βάση για να απλωθεί το συναισθηματικό φορτίο των τραγουδιών στο χώρο, να αγκαλιάσει ψυχές και αυτιά, χαρίζοντας στιγμές ανακούφισης και ομορφιάς για τις εκνευριστικά δύσκολες και μουντές μέρες που διανύουμε.
Επίσης, μετέφεραν με απόλυτη επιτυχία και τη σκοτεινότερη σε διάθεση μουσική της Emi Path και των μουσικών που τη συνόδευαν (Κώστα Στεργίου σε πλήκτρα και synths και τον Σπύρο Τζέκο στο κλαρινέτο) στο χώρο. Η Emi Path παρουσίασε το νέο της άλμπουμ ‘’V O I D’’, που κινείται σε σκοτεινότερες περιοχές και είναι εντελώς διαφορετικός από το πρώτο της άλμπουμ (The Shadow, 2019) και ανάλογη ήταν και η διάθεση. Το σετ κινήθηκε με περισσότερη ευελιξία και περιπλανήθηκε περισσότερο από τα ηχογραφημένα πρωτότυπα του άλμπουμ. Ο χώρος της Αγγλικανικής ήταν ιδανικός για τη μουσική και την ανησυχία της Emi Path εξίσου με την ονειρική μουσική των MvT.
Σίγουρα οι μουσικές πορείες των δύο σχημάτων αποκλίνουν σημαντικά αλλά η συνύπαρξη τους εκείνο το βράδυ ήταν μία πρόκληση καθώς ύστερα από την ασφάλεια και την θέρμη της μουσικής των MvT αφεθήκαμε σε ένα σκοτεινότερο ποτάμι που δεν τα πάει καλά με το φως ή απλά εξερευνά το σκοτάδι και τις αποχρώσεις του. Χρειάζεται περισσότερη προσοχή στη μουσική της Emi Path, ειδικά για τους ακροατές που δεν είναι εξοικειωμένοι με την σκοτεινή πλευρά της ambient και της ευρύτερης electronica. Οι περισσότερο εξοικειωμένοι βέβαια απόλαυσαν το ταξίδι χωρίς διαταράξεις, συμμέτοχοι σε ένα υπαρξιακό βόμβισμα αλλά και σκοτεινή κατάνυξη.
Οι διάρκειες των σετ κάλυψαν σχεδόν δυόμιση ώρες αλλά η επίδραση κράτησε περισσότερες μέρες και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι δύο σχετικά μικρά σχήματα σε φήμη αλλά αξιόλογα σε προσφορά και κυρίως με σπάνια αγνότητα απέναντι στη μουσική παρουσίασαν δύο αξιομνημόνευτες «παραστάσεις» σεβόμενες το χώρο χωρίς να τον παραβλέπουν για να επιβάλουν τον ήχο τους. Τα ροκ κλαμπ είναι εύκολα αλλά σε τέτοια μέρη μπορεί κανείς να διακρίνει λεπτότερες ποιότητες και τα δύο ονόματα της βραδιάς είχαν αρκετές να παρουσιάσουν.
Σχόλια