Front 242: Σκέψεις πριν την συναυλία τους στην Αθήνα στις 7.10.2023

  «Let's talk about the way music can work with pictures. First of all, what are some of your favorite movies?

-The classical "dirty" sci-fi movies such as Alien and Blade Runner. Apocalypse Now. Peter Greenaway, Lars von Trier. »

 Σύμφωνα με τις παραπάνω δηλώσεις του Jean-Luc De Meyer τον Οκτώβριο του 1997, εικάζουμε ότι όλοι όσοι αγαπούν τις ταινίες και τους σκηνοθέτες που αναφέρει είναι εν δυνάμει οπαδοί του ήχου των FRONT 242. Πάντα πίστευα ότι το περιβάλλον τους, ειδικά του ‘’Blade Runner’’, είναι ο ιδανικός κόσμος για τη μουσική τους. Σκληρό, απρόσωπο, σκοτεινό και τεχνολογικά αναβαθμισμένο όχι όμως σε βαθμό που κάνει τη ζωή ευκολότερη. Η σκληρή, δυστοπική, επιθετική αλλά και αγωνιώδης μουσική τους είναι αυτή που αποκαλύπτει την τελευταία στρώση αφού εξαφανιστούν οι ωραιοποιημένες στρώσεις που διέπουν τις σύγχρονες πόλεις. Είναι αυτό που μένει και κοιτά κατάφατσα την παρακμή που εντοπίσαμε μεγαλώνοντας στα ΄80΄ς και προς μεγάλη απογοήτευση μας συνεχίζεται ακάθεκτη στις μέρες πίσω από την ΕΙΚΟΝΑ και τις ψηφιακές προσπάθειες για ευζωία και υγεία, πίσω από πολιτικούς/φιλόσοφους/influencer σωτήρες που κακοποιούν και αλλοιώνουν σεβαστές έννοιες και θεσμούς μέσα στο επιχρυσωμένο περιβάλλον του ευέλικτου και smart καπιταλισμού. Η μουσική των Βέλγων είναι πάντα μία σκληρή πρόκληση ακόμα και σήμερα που ο ήχος τους δεν αντανακλά την επιθυμία για φιλτραρισμένη ομορφιά, lifestyle, πόζα και λατρεία του φθαρτού. Ονόμασαν τη μουσική τους ‘’Ηλεκτρονική Μουσική Σώματος’’, ήταν/είναι και, μάλλον, θα εξακολουθήσει να ηχεί, ένα επιθετικό κράμα από κάθετους, ανελέητα πειθαρχημένους ρυθμούς βγαλμένους από δύσκαμπτα ηλεκτρονικά μηχανήματα, ρυθμικά μοτίβα που προκαλούν ακόμα και σήμερα δέος, ανησυχία και εγρήγορση.

Στη δεκαετία του ’80 και στο πρώτο μισό των΄90s η μουσική τους ανήκε στην σκληρή πλευρά της μουσικής απόλαυσης, ανεπιτήδευτη, ανήσυχη και ενστικτώδης, εκτονωτική και άμεση.

Μετά από τα τρία άλμπουμ που τους καθιέρωσαν στην Ευρώπη και στην Αμερική [«No Comment» (1985), «Official Version» (1987) και «Front By Front » (1988)] ήλθε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το «Tyranny For You » (1991) να σφραγίσει την αξία τους. Το σχήμα ολοκλήρωσε τον κύκλο του και συνεπώς η αλλαγή έπρεπε να συμβεί.

Όταν το 1993 κυκλοφόρησαν σε διάστημα πέντε μηνών τα « 06:21:03:11(fuck) Up Evil » και « 05:22:09:12 (evil) Off » με νέους τραγουδιστές, ζωντανές κιθάρες και ντραμς σε παραγωγή Andy Wallace  (Nirvana, Sonic Youth), το εξωστρεφές στυλ τους απόκτησε περισσότερες σκιές, έγινε πιο υπαρξιακό και πιο εσωστρεφές, χωρίς όμως να κάνει εκπτώσεις προς εμπορικότερες οδούς. Ήταν ήδη ένα δημοφιλές underground σχήμα με τους δικούς του κανόνες και πλαίσιο, που παρουσίαζαν δύο άλμπουμ με υπαρξιακές προεκτάσεις που εισέρχονται μόνο τολμηροί ακροατές. Παραμένουν δύο άλμπουμ που ακόμα δεν έχουν βρει την ανταπόκριση που αξίζουν.

Μετά από αυτά τα άλμπουμ και τη συλλογή remix ‘’Mut@ge_Mix@ge’’, συλλογή αναγνώρισης από τη νεότερη γενιά, το σχήμα έκανε εκτενείς περιοδείες, χωρίς πολλές ηχογραφήσεις, εδραιώνοντας τη φήμη τους σαν ένα από τα δυναμικότερα σχήματα επί σκηνής. Μετά τα άλμπουμ ‘’Pulse’’ (2003), επανακυκλοφορούν όλο τους τον κατάλογο και η φήμη τους παραμένει ισχυρή. 

Το 2007 κάνουν ένα αξέχαστο πέρασμα από το Synch στην Αθήνα, σαρώνοντας και ανατρέποντας όποια αμφιβολία θα μπορούσαμε να έχουμε σχετικά με τη θέση τους στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα της προ Lehman Brothers εποχής. Πόσο μάλλον σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς που μας είναι και πάλι απαραίτητοι.

Επανέρχονται λοιπόν στην Αθήνα στις 7.10.2023, στο Arch club ( Ελασιδών 6, Γκάζι) σε μία από τις καλύτερες συναυλιακές τους φάσεις,  για να μας βάλουν στην πρίζα με ένα best of συνθέσεων τους. Πριν από αυτούς θα εμφανιστούν οι The Man & His Failures, οι Incirrina και μετά ο Ancient Methods θα κλείσει τη βραδιά με ένα industrial techno dj set. Οπότε έχετε τρείς επιπλέουν λόγους για να παρευρεθούμε....
  (συνεχίζεται)