Pearlies_The 2023 Annual report_Phase 1_The Albums of 2023_Part VIII_31-35

Η σημερινή πεντάδα έχει ουράνια ροκ νησιά, χορευτικό ηδονισμό, υπαρξιακά ιδεώδη, λιώσιμο στο χορό και καμήλες. Κάθε κυκλοφορία των καλλιτέχνων της σημερινής πεντάδας φιλοξενούνται πάντα στις λίστες μας για τα αγαπημένα της χρονιάς. Και κάθε φορά έχουν να πουν κάτι ακόμα και αν φαίνεται ίδιο.

31. Islands In The Sky – DEATH VALLEY GIRLS (Suicide Squeeze)

“When I was sick I started to wonder if it would be possible to write a record with messages of love to my future self. This was the first time that I consciously thought about my own suffering and what future me might need to hear and heal.”

Πριν τρία χρόνια είχαμε το προηγούμενο άλμπουμ τους στο νο.16 και ξεκινώντας να γράφω για το πρόσφατο τους διαπίστωσα το κείμενο θα ήταν αντιγραφή με κάποιες παραλλαγές λόγω μουσικού περιεχομένου. Ισχύει λοιπόν σε γενικές γραμμές το ίδιο σχετικά με την αισθητική περιοχή που καλύπτει το σχήμα (γκαράζ-ψυχεδέλεια-Phil Spector). Επιπλέον το ‘’Islands In The Sky’’ είναι περισσότερο ψυχεδελικό, λιγότερο ανέμελο και έχει το στοιχείο του αέρα σε μεγαλύτερη αναλογία απ’ ότι στο δισκογραφικό παρελθόν τους. Οι διαθέσεις του άλμπουμ είναι εύκολο να εξηγηθούν  λόγω της περίεργης ασθένειας της βασικής συνθέτριας του σχήματος Bonnie Bloomgarden όμως, το γενικό αποτέλεσμα δείχνει στοιχεία ανάκαμψης και αισιοδοξίας. Ταυτόχρονα λειτουργεί ως ένα άλμπουμ με τη ζωτικότητα του αρχαϊκού ροκ εν ρολ που κονταροχτυπιέται με τα Θηρία αλλά πάντα αποχωρεί θριαμβευτικά με ψηλά το κεφάλι κοιτάζοντας να βρει διάπλατους δρόμους.

Είναι από τους δίσκους που θα χαρακτηρίζαμε τον πιο κατασταλαγμένο, σφιχτοδεμένο και πλήρους διαύγειας από πλευράς παραγωγής δίσκο τους. Πάνω απ’ όλα όμως υπάρχει αυτή η γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας ότι όλα τα προβλήματα χάνονται έστω και για λίγο κάτω από ηλεκτρισμό και μελωδίες. Εξορκίζονται με τη δύναμη του ροκ εν ρολ που το σχήμα γνωρίζει πως να την μετατρέψει μέσα σε 36 λεπτά σε ξόρκι προστασίας και ενδυνάμωσης. Αυτό το ροκ το θέλουμε.

32. That! Feels Good! – JESSIE WARE (EMI)

Η Jessie Ware ανέβηκε ένα επίπεδο ακόμα ύστερα από την αναγέννηση της σαν ντίσκο- και ευρύτερης χορευτικής-ντίβα το 2020 με το άλμπουμ ‘’What’s Your Pleasure’’. Η απαστράπτουσα ευφορία και virtual αναγέννηση των χρυσών ημερών της disco χτυπά κόκκινο στο ΄΄That! Feels Good!’’ που είναι 100% ο τίτλος του. Όλα τα τραγούδια είναι φτιαγμένα για αχαλίνωτη, απενοχοποιημένη διασκέδαση και όταν η φωνή της Jessie Ware υπογράφει δυνατά beat και αρμονίες σε πείθει ότι αυτό είναι ένα χορευτικό και εμπορικό άλμπουμ που αξίζει να είναι σε όλες τις λίστες εκεί που ήταν το κουραστικά χορευτικό άλμπουμ της Beyonce πέρυσι και όταν αναφερόμαστε σε ντίβες οι Jessie είναι η πρώτη και η πιο αγαπημένη μας.. Το άλμπουμ πήρε εξαιρετικές κριτικές και κερδίζει άξια τον τίτλο του πιο εθιστικού χορευτικού άλμπουμ της χρονιάς και στο παρόν ιστολόγιο. Από δω και στο εξής σταματάμε να μιλάμε γι' αυτό και η συνέχεια επί της πίστας.  

33. Blind On A Galloping Horse – DAVID HOLMES ft. RAVEN VIOLET (Heavenly)

Με προσωπικό άλμπουμ του καλλιτέχνη ασχοληθήκαμε για τελευταία φορά το 2008 στην ανασκόπηση που είχαμε κάνει τότε. Είχαμε γράψει καλά πράγματα και το άλμπουμ του - The Holy Pictures- το είχαμε τοποθετήσει στο 49. Έκτοτε ασχοληθήκαμε με το μουσικό του σχήμα UNLOVED και τον ιδιαίτερο vintage pop ήχο τους αλλά φέτος ο πολύ σπουδαίος μουσικός και παραγωγός επέστρεψε με το νέο του άλμπουμ για το οποίο διαβάζουμε και μεταφέρουμε αυτούσιο:

«A 14-track interrogation of the last decade, time spent watching a decaying, fraying Britain visibly buckling in real time while tending to his own battles with mental health. Holmes’ soundtrack to this inquiry is at times claustrophobic, often euphoric, driven by the rattle and snap of analogue drum machines, wild oscillations of droning analogue synths and the voice of Raven Violet which beguiles and commands in a way that could part oceans.

On this record, there are songs of hope for an age of uncertainty; love songs to leap the barricades to and, on Necessary Genius, a comprehensive roll call of the great and good - those ‘dreamers, misfits, radicals, outcasts’ that we’ve lost and just a few who’ve managed to cling on in the churn of the 21st century. And there are elegiac electronics evocative of an endless Europe where pulsating, crackling rhythm tracks fuse with dreamlike textures and the underground pulse of psychedelic therapy to form something unique that feels nothing less than radical. Throughout Blind on A Galloping Horse, there are spoken word accounts from Afghan and Ukrainian refugees now welcomed as residents in Belfast, alongside a Palestinian ambulance driver and French and Irish observers of the UK’s turmoil of recent years. Their voices add to the feeling that this record is a call to action, a motivation and a head clearing, slate wiping journey. »

Η μουσική κατεύθυνση του άλμπουμ δεν θα ήταν ίδια ή θα ήταν ανολοκλήρωτη αν δεν συμμετείχε στα φωνητικά η Raven Violetη οποία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση των τραγουδιών που ανακαλούν τις ίδιες μνήμες με τα τραγούδια των Unloved και κάποιες περαιτέρω ψυχεδελικές και ηλεκτρονικές επιρροές που έχουν αποκρυσταλλωθεί σε ένα ενιαίο ηχητικό πλαίσιο, αρκετά αισιόδοξο για τη θεματολογία που διαπραγματεύεται. Με αυτό το άλμπουμ ο David Holmes ακούγεται ωριμότερος και ανανεωμένος αισθητικά. Δεν ηχογραφεί δίσκους συχνά και επομένως δεν υπάρχει φθορά οπότε δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε την ακμαιότητα του ήχου του αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και μία παγκόσμια συνείδηση να τον καθοδηγεί. Οι πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις δεν έχουν αφήσει αδιάφορο τον καλλιτέχνη και η ανησυχία του αποτυπώνεται στη μουσική του. Όμως δεν αποτελεί ένα κάλεσμα στα όπλα, με τη γνωστή αναποτελεσματική πλέον συνθηματολογία και δράση. Τα τραγούδια έχουν ένα εσωτερικό συναισθηματικό καύσιμο που ωθεί να δούμε την ομορφιά ως αντίδοτο στην ασχήμια και να προτιμήσουμε με όποιο κόστος συνεπάγεται να σταθούμε δίπλα στο προφανές. Ένα παρόν άτρωτο στην πάσης λογής βία και μισαλλοδοξία για ένα μέλλον φωτεινό και ελπιδοφόρο. Απλούστατη σκέψη όμως τα τραγούδια του άλμπουμ καταφέρνουν και την ενισχύουν. Είναι ζωηρά και ανήσυχα, όμορφα και ατρόμητα. Έτσι το άλμπουμ δεν είναι μια εμμονή στη φόρμα αλλά ταγμένο στην υπηρεσία για μία καλύτερη ανθρωπότητα.

34. For That Beautiful Feeling – THE CHEMICAL BROTHERS (EMI)

Για το υπέροχο συναίσθημα της ρυθμικής ευφορίας που προωθεί, για το υπέροχο ανοδικό εφέ του ήχου τους, για τα ζωηρά ηχοχρώματα του τους, για την υφέρπουσα θλίψη που νιώθουμε κάθε φορά που ολοκληρώνουμε την ακρόαση και βγαίνουμε στην απογοητευτικά άχρωμη καθημερινότητα μας και στην παγκόσμια παρακμή των ημερών, για την ανυπέρβλητη οπτικοακουστική εμπειρία των εμφανίσεων τους, για την ασταμάτητη ροή ενδορφίνης μόλις πατήσουμε το play. Για όλα τα παραπάνω, το άλμπουμ/θρίαμβος για το σχήμα που επιπλέον αποδεικνύει τη δημιουργική αντοχή του δίδυμου, την λειτουργικότητα της μουσικής του αλλά και την γνώση της θέσης του μέσα στην ασχήμια, πρέπει να βρίσκεται στις καθημερινές μας λίστες μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Αν ήταν 2018 θα σκεφτόμασταν διαφορετικά. Τώρα όμως είναι 2023 και τέτοια άλμπουμ όπως και του Holmes παραπάνω μας είναι απαραίτητα.

35. Amatssou – TINARIWEN (Wedge)

Ο τίτλος σημαίνει: « Πέρα από τον Φόβο» ή «Υπεράνω του Φόβου». Είναι το ένατο άλμπουμ του σχήματος και η παραγωγή έγινε από τον Daniel Lanois. Αν δεν υπήρχε η πανδημία το άλμπουμ αυτό θα το ηχογραφούσαν στο στούντιο του Jack White στο Nashville. Όμως οι ηχογραφήσεις έγιναν στην Αλγερία και η παραγωγή έγινε απομακρυσμένα στο στούντιο του Lanois. Από το πρώτο τραγούδι ακούγεται η επίδραση του παραγωγού γιατί ακούμε στοιχεία Αμερικάνικης μουσικής παράδοσης ενσωματωμένα με επιτυχία στον κυρίαρχο ήχο του σχήματος.  Όπως πάντα όμως αυτό που κατακάθεται στο τέλος είναι η ακόμα λειτουργική και θετική συμπαντική αίσθηση ενότητας, αρμονίας, θυμού και έκστασης με τις γνωστές εμψυχωτικές επιδράσεις.  Το σχήμα συνεχίζει αλώβητο, ατρόμητο και επίμονο να παλεύει με νότες και συγχορδίες  για έναν καλύτερο κόσμο. Δικό του και δικό μας.