Pearlies_The 2023 Annual report_Phase 1_The Albums of 2023_Part Χ _21-25

Η σημερινή πεντάδα περιλαμβάνει ηχητική περιπέτεια και περιέργεια που δικαιώνει τις ώρες που θα αξιοποιηθούν από τους ακόρεστους ακροατές, vintage αλλά και ονειρική ποπ τραγουδοποιία που άφησε αρκετά σημάδια για να ξεχαστεί.  

21. The Harmony Codex (expanded) – STEVEN WILSON (Virgin Music Group)

Μετά από 31 χρόνια συνεχούς ακρόασης των δίσκων του καλλιτέχνη από τους PORCUPINE TREE μέχρι το φετινό επίτευγμα του, έχετε ακούσει και διαβάσει αρκετά για το ταλέντο του, για τη μουσική του και για την διαύγεια πνεύματος. Φέτος ο Steven Wilsonδεν μας έδωσε μόνο αυτό το εξαιρετικό άλμπουμ αλλά επιμελήθηκε σημαντικές επανακυκλοφορίες progressive δίσκων της δεκαετίας της δεκαετίας του ’70 αποδεικνύοντας ότι είναι βαθιά αφοσιωμένος στον ήχο και στη μουσική και ένας από τους πιο ταλαντούχους εργασιομανής στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Φυσικά είμαι ανεπαρκής για να κρίνω κατά πόσο η δουλειά που κάνει είναι τεχνικά άψογη. Ωστόσο η ζήτηση που έχει αποδεικνύει ότι είναι και επίσης αν έχετε ακούσει τα άλμπουμ που έχει επιμεληθεί θα αναθεωρήσετε την όποια αρνητική, θετική ή ουδέτερη άποψη που είχατε γι’ αυτά.

Το φετινό άλμπουμ του ‘’The Harmony Codex’’ είναι από αυτά που μακροσκελείς αναλύσεις πριν από την καθολική αφομοίωση του θα ήταν ανεπαρκείς. Οπότε το μόνο που θα γράψω είναι ότι ακούγεται άμεσα σαν κάτι σημαντικό και σαν ένα μουσικό έργο αρκετά πυκνό για να το ξεπετάξει κανείς σε αποσπασματικές ακροάσεις. Αναγνωρίζω ότι δεν είμαι αντικειμενικός με τον Steven Wilson,ωστόσο είχα πολύ καιρό να αφοσιωθώ σε άλμπουμ του και να παραμείνω για ώρα. Οπότε, πατήστε play και αφεθείτε.

22.i. Petro Dragonic Apocalypse Or, Dawn Of Eternal Night: An Annihilation Of Planet Earth And The Beginning Of Merciless Damnation - KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD (Self Released)

22.ii. The Silver Cord - KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD (Self Released)

Έχουμε πει τα πάντα για τη δημιουργικότητα αυτού του ροκ φαινομένου. Φέτος είδαμε πέντε ακόμα άλμπουμ από αυτούς. Δύο ζωντανά ηχογραφημένα, ένα με ντέμο και τα δύο στούντιο με νέο υλικό που οπωσδήποτε ανεβάζουμε στη λίστα μας και φέτος. Για αυτά τα δύο άλμπουμ ο Lukas Harwood, ο μπασίστας του σχήματος, δήλωσε ότι θα ήταν κάτι σαν "Γιν και Γιανγκ", ότι "θα έχουν πολύ διαφορετικό ήχο μεταξύ τους, αλλά θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε να συμπληρώνουν το ένα το άλλο». Ακούστηκε καλό σαν ιδέα, άσχετα αν η μόνη σύγκλιση και συνάφεια είναι η βασική αισθητική του σχήματος που είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλες τις ηχογραφήσεις τους.

Το πρώτο είναι ένας ηχητικός Godzilla που είναι ελαφρύ για heavy metal και πολύ metal για ψυχεδελικό ροκ. Οι συνθέσεις είναι μακροσκελείς και διασκεδαστικές . Η δομή του άλμπουμ είναι τέτοια ώστε να οδηγεί σε δύο απογειωτικά τραγούδια προς το τέλος που δείχνουν πόσο αποτελεσματικά και λειτουργικά θα ήταν αρκετά heavy metal σχήματα αν δεν εγκλωβίζονταν μέσα στον αισθητικό και ελιτίστικο κόσμο τους και αποφάσιζαν να γίνουν περισσότερο διασκεδαστικοί, ευθύβολοι και με χιούμορ όπως οι χαρισματικοί αυτοί Αυστραλοί γίγαντες.

Το δεύτερο και διπλό, επεκτείνει τον ηλεκτρονικό ήχο του ‘’Butterfly 3000’’ και περιλαμβάνει επτά συνθέσεις φτιαγμένες αποκλειστικά με αναλογικά και ψηφιακά ηλεκτρονικά όργανα, τα οποία υπάρχουν σε εκτεταμένης διάρκειας εκδοχή στον ένα δίσκο και σε μικρότερης στον άλλο. Θα μπορούσε να είναι ep αλλά οι μεγαλύτερες διάρκειας έχουν δικιά τους υπόσταση καθώς ολοκληρώνουν τις μικρότερες.

Εδώ οι Αυστραλοί μπαίνουν στις ρυθμικές αποικίες, κάνουν τις δικές τους μετρήσεις/εξερευνήσεις/πειράματα και βάζουν περήφανα τη σημαία τους. Πλέον αφομοιώνουν και μεταβάλουν ότι βρεθεί μπροστά τους. Αν δεν είστε Trekkie δεν θ το καταλάβετε αλλά δεν είναι όλοι οι Borgh κακοί τελικά.

23. Pre-Code Hollywood – JONATHAN BREE (Lil’ Chief)

Ο απρόσωπος Crooner επιστρέφει αυτή τη χρονιά με τον πιο ολοκληρωμένο δίσκο του. Ο ήχος του, ένα πλέον οικείο, αριστοκρατικά φτιαγμένο ιδίωμα που κατεβαίνει άνετα σε Ολυμπιακούς Αγώνες ποπ μελωδίας και μαεστρίας και με εξαιρετική παρουσίαση σε συναυλίες που εκπέμπουν μεγάλα συναισθήματα και χαρίζουν προσκλήσεις για έναν ιδιαίτερο και φιλόξενο μουσικό παράδεισο, ακούγεται εδώ μεγαλοπρεπής και τα τραγούδια του, χαρίζουν απλόχερα πολύ συγκίνηση. Το άλμπουμ είναι ολόκληρο ένα ενορχηστρωτικό θαύμα, εθιστικό και απογειωτικό. Οι μελωδίες υποδηλώνουν έμπνευση, οτιδήποτε τις πλαισιώνει φωτίζεται και το skipping αδύνατο. Η ελκυστική ρομαντζάδα του Jonathan Bree και της παρέας του είναι η Νεοζηλανδική πρόταση για ονειρεμένες νύχτες χωρίς, αλλά και με, παρέα.  

Το  ‘’Pre-Code Hollywood’’ θα to φυλάξουμε στη μνήμη της λίστας ανάγκης για πολύ καιρό. Είναι περίεργο και ίσως εξοργιστικό που ο Jonathan Bree δεν έχει βρει ακόμα την αναγνώριση και την κατανόηση που αξίζει στο ποπ στερέωμα. Δεν θα το αναλύσουμε. Σίγουρα ότι τον κρατά μακριά από το δικό του Χόλυγουντ δεν είναι σωστό.

 

24. Pearlies - EMMA ANDERSON (Sonic Cathedral)

Το όνειρο για μια δεύτερη καριέρα των LUSH διακόπηκε απότομα και κρίμα γιατί φαινόταν υποσχόμενο αλλά κυρίως συνέβη  στην εποχή που θεωρούνται Ιερά Τότεμ του shoegaze ήχου. Η Emma Anderson ωστόσο ένα από τα δύο «αηδόνια» στο σχήμα, αναρωτιόταν τι να κάνει τα περισσευούμενα τραγούδια της. Μαζί με καινούρια και μερικές συμβουλές  αποφάσισε να τα κυκλοφορήσει και έτσι φέτος είμαστε στην ευχάριστη θέση να ακούμε ένα ντεμπούτο άλμπουμ που ενθουσιάζει ακόμα και εμάς που έτσι κι αλλιώς είμαστε ακόμα μαγεμένοι από τον τόνο της φωνής της και εξοικειωμένοι με το γνήσιο μελωδικό αποτύπωμα της. Επιπλέον, η εξαιρετική παραγωγή του James Chapman των MAPS, ενισχύει και δίνει ακαταμάχητη και κρυστάλλινη ζωντάνια στα τραγούδια της Emma Anderson και δεν τα αφήνει με το εξαιρετικό μεν αλλά προβλέψιμο δε στυλ, μιας ακόμα shoegaze παραγωγής που θα είχε επίσης καλή αποδοχή αλλά όχι τη λάμψη και δύναμη που βγάζει το άλμπουμ.

Εν ολίγοις, το δεύτερο άλμπουμ που έχουμε στη λίστα μας φέτος, με τη λέξη ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ στον τίτλο του (έστω και στον πληθυντικό), είναι ένα ποπ κομψοτέχνημα που ξεπερνάει τις προσδοκίες και τη συμπάθεια λόγω παρελθόντος. Η Emma Anderon έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν γράφει απλά καλά τραγούδια. Γράφει ωραία τραγούδια, που για την εποχή ακούγονται όχι σαν λάμψεις του παρελθόντος αλλά σαν ένα μελωδικό χωροχρόνο με δικό του γαλαξία. 

25. DK.1 – DAS KOOLIES (Strangetown)

Τα 4/5 των SUPER FURRY ANIMALS, χωρίς των Gruff Rhys, συνεχίζουν να βγάζουν ασπροπρόσωπο το παράξενο νερό της Ουαλίας. Η χρονιά ξεκίνησε με ένα ισχυρό μίνι άλμπουμ που σχεδόν ξεχάσαμε το παρελθόν τους. Στο τέλος της χρονιάς, ξανακούγοντας το πρώτο άλμπουμ τους καταλαβαίνουμε ότι ψήγματα από τα παλιά άλμπουμ των S.F.A. συνυπάρχουν διακριτικά και δημιουργικά με τα νέα ηλεκτρονικά στοιχεία και όποιος είχε σκεφτεί το ενδεχόμενο μετάβασης του σχήματος στο επίπεδο που είναι οι DAS KOOLIES και όχι κοντά στη φολκ  ψυχεδέλεια του Gruff Rhys, σίγουρα αξίζει να γίνει επίτιμο μέλος και των δύο σχημάτων. Ένας βαθμός επιπλέον λοιπόν στη γενναιότητα του σχήματος για πορεία σε νέα πεδία ήχου.

Το DK.1, όπως και τα άλμπουμ των S.F.A., ακούγεται σαν να φτιάχτηκε με χαλαρούς κανόνες, διάθεση για παιχνίδι με ήχους, σε πολλά σημεία ακούγεται σαν να μην πειθαρχούν τις συνθέσεις τους αλλά οι συνθέσεις τους να τους οδηγούν όπου βγει. Τα όρια απλά να μην είναι περιοριστική δικλείδα αλλά σημείο αφετηρίας για επέκταση. Βέβαια το σχήμα παραμένει σε μικρή απόσταση από αυτά τα όρια, στο μεγαλύτερο μέρος του, και κάπου υπάρχει αμηχανία αλλά δεν περιμένετε από ένα μωρό να περπατήσει λειτουργικά μόλις σταθεί στα πόδια του.

Πέρα από αυτό το αναμενόμενο στάδιο το άλμπουμ είναι μία απολαυστική μουσική παιδική χαρά το DK.1 και μπορεί να θεωρήσετε ότι έλλειψη πειθαρχίας να του στερεί πολλά, ωστόσο οι DAS KOOLIES γνωρίζουν τις αντιδράσεις σας και απλά χαμογελάνε. Κερδίζετε ηλιόλουστες μετα-rave-φολκ διακοπές, πολλά ακούσματα μέχρι να επεκταθείτε σε όλη την ηχητική περιοχή τους και συνεχή ευχαρίστηση για τα αυτιά σας.