Pearlies_The 2023 Annual report_Phase 1_The Albums of 2023_Part ΧXVI_The 2nd Elder, even more Majestic, Pearl_5

     

    5. i/o – PETER GABRIEL (Real World/EMI/Republic)

«After a years-worth of full moon releases, I’m very happy to see all these new songs back together on the good ship i/o and ready for their journey out into the world. »

Για την ακρίβεια, τα δώδεκα τραγούδια που ακούσαμε στις Πανσελήνους του 2023, έχουν προϊστορία από το 1995, παράλληλα με άλλες δισκογραφικές δραστηριότητες του καλλιτέχνη. Αρχικά ήταν αδύνατο να διανοηθούμε ότι θα ηχογραφούσε ή θα είχε έτοιμα τραγούδια μετά από 21 χρόνια χωρίς κυκλοφορία νέου υλικού. Με τον Peter Gabriel έπαψα να ασχολούμαι μεταξύ του 1987-2022. Παρακολουθούσα από μακριά τις κυκλοφορίες του και νόμιζα ότι πλέον ο καιρός είχε παρέλθει. Ο Gabriel  έκανε τεχνικά άψογους δίσκους, δεν μπορούσες να αγνοήσεις το ταλέντο του αλλά ο ήχος του ήταν δεδομένος και πεπερασμένος. Τα τελευταία χρόνια όμως υπάρχει από μέρους μου ένα καινούριο ενδιαφέρον γύρω από τον καλλιτέχνη. Η εποχή γύρισε και η μουσική του πλέον γύρισε και αυτή πίσω σε μένα. Όταν άκουσα το ‘’Panopticom’’, το σίνγκλ που ενεργοποίησε την δισκογραφική δραστηριότητα για νέο υλικό, φάνηκε ξεκάθαρα ότι εδώ μιλούσαμε για ξύπνημα από τον λήθαργο. Ναι ήταν ο παλιός καλός Gabriel. Ήταν ξανά ο ίδιος καλλιτέχνης που με «μεγάλωσε» μόνο με τα σίνγκλ του από το 1980-1986, ήταν ο καλλιτέχνης που στις 6/10/1987, παρακολουθούσα έκθαμβος  στο Θέατρο του Λυκαβηττού να χρησιμοποιεί   την τρέχουσα τεχνολογία, για να παρουσιάσει ένα οπτικοακουστικό ποπ σώου με τα τέλεια ήδη τραγούδια του που μιλούσαν για πανανθρώπινες αξίες, όπως δικαιοσύνη, ισότητα, αγάπη, σεξ, ειρήνη κλπ. Ήταν ο ίδιος αλλά πλέον σε άλλο ωριμότερο επίπεδο.

Τα υπόλοιπα τραγούδια που ακούγαμε στις πανσελήνους ή λίγο πιο μετά, ήταν τραγούδια που προκαλούσαν τον ίδιο θαυμασμό με αυτά που ακούγαμε μέχρι το ‘’So’’. Παιγμένα και ενορχηστρωμένα στην «πένα», με μελωδίες που έχουν σα σκοπό τους να καταδείξουν την ομορφιά της διάστασης που ζούμε, τραγούδια που ομορφαίνουν τις ζωές μας. Ήταν κάτι σαν αποκατάσταση της Κοσμικής Δύναμης. Λες και κάτι δεν πήγαινε καλά τόσα χρόνια και αυτό ήταν η έλλειψη νέων τραγουδιών από τον Peter Gabriel. Και τώρα τα ακούμε όλα μαζί. Και στην Φωτεινή και στη Σκοτεινή μίξη. Στην ουσία οι διαφορές δεν αλλοιώνουν τις καλοδουλεμένες και εμπνευσμένες συνθέσεις. Συνθέσεις με ποπ στίγμα και απλές ενορχηστρώσεις. Ή μήπως η τελειότητα είναι απλή; Η εμπειρία ενός ποπ συνθέτη κατά βάθος αναδύεται στο πόσο καλά και ξεκάθαρα μπορεί να γράψει εύηχες μελωδίες, να κάνει ενορχηστρώσεις με αρμονία και ισορροπία χωρίς να αφήνεται σε περιπέτειες και δοκιμές. Συνθέσεις φτιαγμένες με ιδιαίτερη φροντίδα, σαν να πρόκειται να σώσουν τον Πλανήτη. Στην ουσία είναι κορυφαία τραγούδια του καλλιτέχνη και το άλμπουμ είναι η ολοκλήρωση ενός ποπ κύκλου. Ενός σεμιναρίου για το πως αγγίζει κανείς την βαθύτερη ψυχή του ακροατή με τραγούδια θερμά, εύληπτα και φωτισμένα. Μπορεί να μην διακρίνεται η μουσική τροπή της ποπ των τελευταίων ετών. Μπορεί ο Peter Gabriel να είναι αισθητικά παγιωμένος σε αυτά που τον ανέδειξαν 40 και 30 χρόνια πριν. Αλλά σε μία εποχή που υπάρχει τεχνολογική μουσική που ακόμα είναι αναξιοποίητη και ενδεχομένως κάποια μορφή της να προσβάλλει την αισθητική και να θεοποιείται από νεότερες γενιές, η φλόγα στο τζάκι του Gabriel αποδεικνύεται λειτουργικότερος κα αποτελεσματικότερος τόπος θεραπείας από τα κλιματιστικά AAA+ .

 

«i/o currently has a score of 87 out of 100 on review aggregator Metacritic based on 15 critics' reviews, indicating "universal acclaim".

Alexis Petridis of The Guardian named it his album of the week, writing that it "ebbs and flows beautifully" and describing it as "all clearly carefully considered, but it still sounds remarkably fresh as it touches, lightly, on a variety of Gabriel's longstanding preoccupations".

Sam Sodomsky of Pitchfork wrote that "beyond the fact that it actually exists, one of the big surprises of i/o is how uncomplicated it is" as it "reconnects with Gabriel's pop instincts" in that "he is singing big choruses, writing in simple verse about human nature, and trying to uplift".

James McNair of Mojo complimented Gabriel's voice, remarking that "none of its sumptuous richness has eroded" and called the album "something substantive, something deeply considered" and "heard in a single sitting, i/o is something else again".

Helen Brown of The Independent commented that "the tracks on i/o grow both on and in a listener like seeds germinating" and concluded that "once you've processed the tracks on the 'Bright-Side mix' you can wait for a night-time drive to experience them on the slightly murkier lower-fi 'Dark-Side mix'. It's great to have Gabriel back."

Reviewing the album for Record Collector, Chris Roberts found that the songs "sound like Peter Gabriel songs have sounded since the 90s. Considered, cerebral structures are made accessible and enjoyable by a foundation of art-funk, with his rich, sandy voice providing emotion aplenty".

Steve Erickson of Slant Magazine stated that "while the 'Bright Side' mixes bring out the album's more dynamic range, the lyrics lack the edge of Gabriel's early music" and "the more subdued 'Dark Side' mixes only highlight those flaws. i/o is heartfelt and meticulously crafted, but its impact is muted by its splintered presentation."

In a review for the I, Ed Power wrote that in practice, "the light side is slightly jauntier. The dark one has more bass, and Gabriel sounds glummer, as if he's been watching too much I'm a Celebrity", concluding that "if ambitious and well-intentioned, Gabriel's moonage daydream ultimately underwhelms".

Neil McCormick of The Daily Telegraph described the album as "a sprawling yet gentle epic of the interconnectedness of everything" and noted that "rather than being overworked to ruin, i/o feels distilled to its philosophical essence" whilst "being gilded with layer after layer of beautiful detail."»