Alliance: The 2024 annual report_Phase I_The albums_Tier 1_16

16. Via Negativa ( In The doorway Light) - XENO & OAKLANDER  (Dais)

«Η πρόσφατη όγδοη συλλογή εκλεπτυσμένης ρετρό-φουτουριστικής synth-pop από τους Liz Wendelbo και Sean McBride, aka Xeno &; Oaklander, πήρε το όνομά της και εμπνεύστηκε από «τη μελέτη του τι δεν πρέπει να κάνουμε, μια αρνητική εικόνα ενός θετικού, της άλλης πλευράς, της άλλης»: "Via Negativa (στο φως της πόρτας)". Ηχογραφημένο το φθινόπωρο του 2023 στο μοντέρνο σπίτι τους στο Κονέκτικατ διαμορφωμένο σε ένα διώροφο εργαστήριο συνθεσάιζερ και στούντιο μίξης μαζί, το άλμπουμ είναι μοναδικά οραματικό στο πνεύμα αλλά και ακριβές στην εκτέλεση, μια αντίθεση κεντρική στην ανθεκτική χημεία του ντουέτου. Εμβρυϊκά σκίτσα πιάνου μεταφράστηκαν σε αναλογικά ηλεκτρονικά συστήματα, τα οποία ο McBride ζύγισε με «αρμονική επένδυση», συντονισμένα κρουστά και μια συσκευή φασματικής μεταφοράς ικανή να «αποδώσει σπασμούς ρυθμικού υπερτονικού κεντήματος» (εδώ το δελτίο τύπου έχει ξεφύγει αλλά το δίνει σωστά). Παρά την τεχνολογική πολυπλοκότητα της τέχνης τους, συναισθηματικά τα τραγούδια δεν απαιτούν αποκρυπτογράφηση - αυτά είναι technicolor ύμνοι ευρείας οθόνης της κυβερνητικής εποχής.»

« Τραγούδι με τραγούδι, αποκαλύπτεται μια σκοτεινή, τραγική ιστορία: εγκαταλελειμμένες φιγούρες που περιηγούνται σε ένα επικίνδυνο ορυχείο υδραργύρου, εναλλάξ δηλητηριασμένες από αναθυμιάσεις ή θαμμένες σε σπήλαια που καταρρέουν. Η ένταση ανάμεσα στην τευτονική, ουτοπική συνθετική ποπ και τις λυρικές αφηγήσεις φαντασμάτων σε σιλό, ερειπωμένων μύλων και των τραυμάτων της μεταλλευτικής ανασκαφής δημιουργεί μια συναρπαστική τριβή, εναλλάξ φουτουριστική και ξεπερασμένη, υπερυψωμένη και υπόγεια.»

Μου αρέσουν τα δελτία τύπου που ανεβάζουν οι καλλιτέχνες στο bandcamp τους. Με βγάζει από πολύ κόπο. Η αυτόματη μετάφρασή τους στα Ελληνικά δε, αποδεικνύεται μία τρίτη γλώσσα περισσότερο ποιητική και σουρεαλιστική επίσης. Πάντως το ντουέτο βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα φέτος. Το άλμπουμ τους μαζεύει εμπειρία χρόνων και την αποκρυσταλλώνει σε ένα άλμπουμ που μπορεί να το προσπεράσει κάποιος πολύ εύκολα αλλά αν το κάνει θα πρέπει να αναρωτηθεί αν όντως του αρέσει η αναλογική μουσική τεχνολογία. Γιατί εδώ έχουμε ένα σχήμα που όσο περνά ο καιρός αντί να βουλιάζει στην κοινοτοπία αναδιατάσσει τα δομικά υλικά του ήχου του και δημιουργεί τραγούδια απλά κατανοητά, με αρκετή δόση αιθέρα (λόγω φωνητικών της Wendelbo περισσότερο) που ανεβάζει κατά πολύ την ανάγκη για χορό αλλά και για ευφορική διάθεση. Ηχούν ακόμα συναρπαστικοί και εθιστικοί και όπως εύστοχα αναφέρει και το δελτίο τύπου και ολοκληρώνω: 

«Οι Xeno & Oaklander αποδεικνύονται και πάλι δεξιοτέχνες του άξονα της τεχνολογίας και της ποίησης, των καλωδίων και της συναισθησίας, της εξόρυξης μελωδιών και μύθων σε 15 χρόνια εστιασμένης τέχνης. Η δική τους μούσα είναι ακόμα επιχρυσωμένη και αστραφτερή, γυαλισμένη κόκκινη και ασημένια, συντονισμένη με «το μη παρατηρήσιμο, το ανοίκειο, αυτό που δεν βλέπεις άμεσα».