Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Με αφορμή τα εικοσάχρονα της Warp , θα κυκλοφορήσειένα ανεκτίμητης αξίας (και ότι πρέπει για Χριστουγεννιάτικο δώρο) box set με ανεκτίμητα δωράκια . Ένα από αυτά είναι ένα διπλο cd με αγαπημένα κομμάτια, των οπαδών στο ένα και και του συνιδρυτή Steve Beckett στο άλλο. Αν ψήφιζαμε πάντως, το αγαπημένο Warp κομμάτι του Σπιτιού, θα ήταν και είναι χωρίς πολλή σκέψη, το Amo Bishop Roden των BOARDS OF CANADA (συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή). Το πρωτοάκουσα μία παγωμένη μέρα ενός δύσκολου Γενάρη και από τότε ζεί μαζί μου για πάντα. Είναι ένα Αγγελικό κομμάτι από αυτά που με φέρνουν κοντά σε ένα ονειρικό ιδανικό κόσμο.Έχει ευτυχία και νοσταλγία μαζί.Και κάνει τον πραγματικό κόσμο να φαίνεται ένα αφόρητο τρισδιάστατο χάλι και αυτό είναι ένα βασανιστικό συναίσθημα. Στην πραγματικότητα, μάλλον ,δεν προέρχεται από αυτό τον κόσμο.Απλά οι BOARDS OF CANADA το μετέφεραν μέχρι εδώ και τους παραχωρήθηκαν τα δικαιώματα. Όταν τελειώνει μένω με μία απέραντη θλίψη να με βασανίζει για αρκετ...

Οι MAYBESHEWILL έπαιξαν με ένταση, ένα σετ από τα καλύτερα τους παλιά και καινούρια, με αρκετά προηχογραφημένα, αλλά και κιθάρες που ξύριζαν. Με καλή χρήση μεταλλικών στοιχείων και εντυπωσιακά ξεσπάσματα,ικανοποιήσαν, φαν και αρκετούς παρευρισκόμενους.Είναι μπάντα που παίζει,απλά και λειτουργικά.Χωρίς να το ταλαιπωρούν,επικεντρώνονται στα βασικά και εξαπολύουν ηχητικές ρουκέτες μικρού βεληνεκούς αλλά εξαιρετικής ακρίβειας. (+) : The Paris Hilton Sex Tape, Seraphim &  Cherubim (έστω και λιγότερο πύρινη από την εκτέλεση του άλμπουμ), How To Have Sex With A Ghost, Not For What Of Trying.. Οι οκτώ  (ζωή να'χουν) CRIPPLED BLACK PHOENIX ,κατάφεραν να χώρεσαν στη μικρή αλλά εργονομική σκηνή του κλάμπ και χωρίς να πουν πολλά πολλά ξεκίνησαν με το Rise Up And Fight . Αψηφώντας κάποια μικρά ηχητικά προβλήματα με την ένταση της φωνής στα πρώτα τραγούδια,έπαιξαν για μία και παραπάνω ώρα,ένα μοναδικό μείγμα προοδευτικού/ψυχεδελικού/μπλουζ μεταροκ ή καλύτερα μουσική που παίζεται ...

 Δεκαοχτώ τραγούδια. Δύο cd. Καί ένα DVD υψηλής ανάλυσης σε περιορισμένα αντίτυπα όσων προπαραγγείλουν την ειδική έκδοση με το γούνινο εξώφυλλο. Ένα εξώφυλλο που αξίζει ν'αναλυθεί καθώς σημειολογικά έχει πολύ ψωμί. Ήχος που σε πρώτο άκουσμα  υποβάλλει και ίσως  τρομάζει λίγο. Σκοτεινός Kraut ήχος αλλά μετά ,σε δεύτερη ακρόαση ,είναι μόνο οι FLAMING LIPS που ανακατεύουν την τράπουλα των ηχητικών σταθερών τους ξανά. Προϊόν συνεχούς τζαμαρίσματος με δυνατές και ήσυχες στιγμές να εναλλάσονται,φτιάχνοντας ένα Πάραξενο, πάνω από τη Γή, αλλά βατό αν και ασυνήθιστα εσωστρεφές ηχόκοσμο. Οι μελωδίες μένουν λίγο πίσω,ενώ δεν υπερισχύει τόσο αυτή η γλυκόπικρη διάθεση που είχαν τα προηγούμενα.Υπάρχουν αρκετές μυστικιστικές αναφορές και πέντε τραγούδια με ζώδια στον τίτλο τους, σαν να έχει ξεσπάσει διαγαλαξιακός πόλεμος μεταξύ τους. Σε τρίτη ή τέταρτη ακρόαση τα τραγούδια που αρχικά φαίνονται για γεμίσματα αποκτούν υπόσταση.Μικρά,διακριτικά περάσματα που έχουν τη δική τους υπόστα...

Η σχέση μου με τους FLAMING LIPS ξεκινά από τη στιγμή που άκουσα το   Talkin' 'bout The Smiling Deathporn Immortality Blues (Everyone Wants To Live Forever) ,το 1992 και ''κόλλησα'' με τα περίεργα,σε χαμηλή ταχύτητα ηχογραφημένα φωνητικά ''wah wah''. Ψυχεδελικό ροκ με αίσθηση του χιούμορ ? Παράξενο,αλλά καλό.Δεν ασχολήθηκα όμως παραπάνω,για εκατοντάδες λόγους. Το ποιοί το έλεγαν άρχισε να μ'ενδιαφέρει από τότε που το σχήμα εκτόξευσε το '' Race For The Prize '' και το άλμπουμ '' The Soft Bulletin '',κάνοντάς με ,όπως και πάρα πολύ κόσμο, πέρα από τους σκληροπυρηνικούς φαν, εδώ στην Ελλάδα, να τους πάρω επιτέλους στα σοβαρά. Ό,τι κυκλοφόρησαν πριν από αυτό το άλμπουμ,ήταν απλά κάτι ημιτελές απέναντι στην αισθητική τελειότητα,παραδοξότητα,τρυφερότητα κλπ αυτού του άλμπουμ αλλά και του ακόμα τελειότερου '' Yoshimi Battles The Pink Robots '', που με έκανε ,αρκετές φορές, να μένω με ανοιχτό το στ...

Το άκουσα ,ρε φίλε. Ναί. Το κατέβασα και το άκουσα.Με είχατε πρήξει.Μπας και είμαι λάθος σκέφτηκα? Στα τρία πρώτα τραγούδια ακούω στρωμένα ,όμορφα τραγούδια,με ωραία σύνθια,με επικούς ρυθμούς,από αυτά που θα ήθελα να έχουν συνέχεια.Με τους στίχους υπάρχει ένα θέμα,αλλά το ξεπερνάμε. Μόλις φτάνει στο United States Of Eurasia , το πηδάω και βρίσκομαι κάπου μεταξύ Queen και πομπώδες ροκ γωνία. Και έτσι συνεχίζεται ( εκτός του MK Ultra ) μέχρι το τέλος.Κλείνουν με το απόλυτο τρίπτυχο συμφωνικής αποκορύφωσης που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι MUSE έπρεπε να παραμείνουν αντίγραφα των RADIOHEAD ή να κάνουν ένα '' Black Holes And Revelations '' ακόμα,αλλά με λιγότερα τραγούδια. Λυπάμαι ,αν και τυχαίνει ν'ακούω μερικά πολύ καλά άλμπουμ με progressive επιρροές τα οποία είναι αρκετά στο φτύσιμο και κακώς ( PORCUPINE TREE , MEW ), οπότε δεν έχω πρόβλημα με το είδος,το '' Resistance '' είναι ένας δίσκος που βουλιάζει αύτανδρο μέσα στην έπαρση,στο επικό ...

Αγαπητό Ημερολόγιο (ή μήπως να σε λέω Νταϊαν ).. Η μέρα,ξεκίνησε το πρωί με ταλαιπωρία αλλά μετά από ένα γερό απογευματινό ύπνο,ξεκίνησαν τα καλά. Τα αστραπόβροντα και η καταιγίδα ήταν εξαγνιστικές κατα κάποια έννοια..Άλλα έπρεπε να μπω στο σινεμά.. Το '' 20000 Miles Ahead : A Last Drive Story '' του Δ.Κοτσέλη , δεν ήταν παρά μιά απλή  ταινία- ντοκυμαντέρ γιά το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα όλων των εποχών για την Ελλάδα,που με το θέμα της και μόνο σε κάνει να ξεχνάς τα πάρα πολλά ελλατώματά της (πρόχειρο μοντάζ,πρόχειρη και ανολοκλήρωτη αφήγηση,πρόχειρη φωτογραφία κλπ).Είχε καλό αρχειακό υλικό,αρκετές αναμνήσεις και τους LAST DRIVE . Ήταν όμως μόνο για φάν και περίεργους.Ουσιαστικά ήταν σα να έβλεπα ένα αφιέρωμα μουσικού εντύπου σ'ένα σπουδαίο ροκ συγκρότημα της χώρας.Τίποτα παραπάνω.Καμμία εμβάθυνση ,καμμία ουσιαστική διαφορά από ένα ακαδημαϊκού τύπου ντοκυμαντέρ...Μιά μικρή απογοήτευση αλλά και γερές δόσεις αναμνήσεων.. Πρίν πέσω για ύπνο είπα να τσεκάρω τα αγαπ...

Στις αρχές των '90'ς ένα τέτοιο τραγούδι,θα το είχε ξεσκίσει ο Δασκαλόπουλος και όλα τα παλιά αγαπημένα στέκια στα Εξάρχεια : Iris,Oktana,Αλλοθι κλπ. αλλά και το Decadance πάνω απ'όλα. Ένα τέτοιο συγκρότημα θα ήθελαν όλοι οι παραγωγοί του Rock Fm και του Ηχώ fm (μιλώ πάντα γιά αρχές '90'ς),να ερχόταν στο ΡΟΔΟΝ ,εκεί στα τέλη Νοέμβρη-αρχές Δεκέμβρη και θα έκαναν το βινύλιο του τελευταίου άλμπουμ τους '' Exploding Head '' ( 6 Οκτώβρη,επίσημα, δεν ξεχνώ ) διάτρητο από τα παιξίματα. Δε θα ήσουν ένας καλός indie  αν δεν σου άρεσαν οι A PLACE TO BURY STRANGERS . Όμως έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε και όσο και δελεαστική είναι η περίπτωση του να πουλήσει ή να έρθει για συναυλίες ένα τέτοιο γκρούπ στην Ελλάδα,μην περιμένετε να το δείτε παρά μόνο εκεί στο τέλος της καριέρας του ή σε κανένα Rockwave, ν'ανοίγει για τους PLACEBO κλπ.Τέτοιος ηλεκτρισμός και θα πάει χαμένος.. Είμαι απαισιόδοξος ? Πείτε ένα λόγο να μην είμαι ... και να μην γράφετε στα...