Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

  26.    Renegade Breakdown – MARIE DAVIDSON & L'ŒIL NU (NinjaTune) Η γενναία απόφαση για στροφή στον ήχο της τελικά είχε απόλυτη επιτυχία. Μου πήρε λίγες ακροάσεις για να εγκλιματιστώ στις νέες ποπ περιπέτειες της Marie Davidson αλλά τελικά άξιζε τον κόπο. Έχουν προφανώς δουλέψει πάρα πολύ πάνω σε αυτό το άλμπουμ και αυτό βγαίνει από την δυναμική, καθαρή και ογκώδη ποπ παραγωγή. Θα περίμενε κανείς ότι η στροφή αυτή θα είχε πολλά ατοπήματα αλλά το τελευταίο  σόλο  άλμπουμ της  Marie Davidson , έκρυβε κάποιες λοξές ματιές σε αυτό που ακούμε στο ''Renegade Breakdown'' αλλά κανείς δεν το κατάλαβε. Τώρα όμως  οι επιρροές από το Γαλλικό τραγούδι, τις ροκ μπαλάντες, το funk και την electro αλλά και κάποια μικρά μαθήματα από τους πρόσφατους M83, ξεκίνησαν να διαμορφώνουν τον νέο ήχο τόσο της Marie Davidosn όσο και των υπόλοιπων δύο που απαρτίζουν την μπάντα ( του συζύγου  Pierre Guerineau  και του Asaël R. Robitaille).  Σαν πρώτη προσπάθει...

  31.   Deleted Scenes - ONCE & FUTURE BAND (Castle Face) Progressive rock, Soft rock, Jazz και ότι βγαίνει από τις προσμίξεις.   Στο ''Deleted Scenes'', το δεύτερο άλμπουμ του σχήματος η μουσική είναι η απόλυτη Τέχνη για την οποία πρέπει να φύγουν όλες οι άγκυρες του συντηρητισμού και της προκατάληψης. Πρέπει να γίνει μια βαθιά βουτιά στο βυθό από αρμονίες, ηχοχρώματα και ρυθμικές αναταράξεις. Το '' Deleted Scenes'' είναι ένα άλμπουμ που δεν μπορεί κανείς να το ξεπετάξει σε μία ακρόαση ή απλά να το χρησιμοποιήσει για φιγούρα. Δεν είναι έτσι κι αλλιώς η Φύση του γιατί ήδη θα το βλέπατε παντού. Είναι ένα μουσικό έργο για τη μαγεία της Μουσικής, ένα θεραπευτικό ακρόαμα που πλημμυρίζει την ακουστική μας ικανότητα με όμορφες ηχητικές περιπτύξεις και συμμετρία.  Όχι στείρες μουσικές επιδείξεις, όχι τεχνοκρατισμός, όχι ψυχρές εκτελέσεις. Αλλά ένα παιχνίδι που αποσκοπεί στην ευχαρίστηση και στην αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Με τέτοια άλμπουμ, κατανοείς γι...

  36. RTJ4 - RUN THE JEWELS (JEWEL RUNNER_BMG) Δεν είναι απαραίτητο εδώ να γράψω κάτι ιδιαίτερο. Το χιπ χοπ άλμπουμ που χρειάστηκα φέτος, αυτό που ταίριαξε στ' αυτιά από αρκετά που άκουσα φέτος και από ακόμα περισσότερα που απέρριψα από το πρώτο λεπτό λόγω ανυπόφορων κλισέ, είναι και πάλι από τους RUN THE JEWELS.  Ρεαλιστικό και σκληρό όσο χρειάζεται, ευφυής μουσική παραγωγή, ρυθμική πανδαισία-σκέτη επιστήμη και συνεργασίες που το εκτινάσσουν εκτός περίγυρου. Δεν ήθελα τίποτε παραπάνω. Δεν πρέπει να αναλύσουμε τίποτε άλλο. Respect και πάλι respect!   37.   Automatic – MILDLIFE   (Inertia) Τι με έπιασε φέτος και έχω νεο -progressive δίσκους στα αγαπημένα μου για το 2020; Ωστόσο γιατί όχι; Δεν είναι τόσο ψυχρά, τεχνοκρατικά και ομιχλώδη όσο στα '70'ς αλλά έχουν περισσότερη ποπ διάθεση και είναι αρκετά ευέλικτα στις επιρροές μιάς και έχουν στοιχεία από jazz, Γερμανικό ροκ, soft rock, ηλεκτρονική, new age και ambient. Σαν να θέλουν να ανανεώσουν...

  41.  Alles In Allem - EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN (Potomak) Έχοντας μετανοιώσει που εγκατέλειψα τους E.N. Μετά το ''Haus Der Luege'' αγνοώντας τις επόμενες ηχογραφήσεις τους μέχρι το 2010, μου ήταν κάτι σαν πολιτιστικό σοκ να τους βλέπω στη σκηνή το 2010 σε ένα κατάμεστο F uzz από οπαδούς τους που είχαν τεράστιο πλεονέκτημα σε σύγκριση με μένα.. Έκτοτε δεν έχω καμμία δεύτερη σκέψη σχετικά με το ότι είναι ένα γνήσιο Γερμανικό πολιτιστικό επίτευγμα και ότι θα πρέπει να είναι απέναντι σε αντίστοιχους κλασσικούς Γερμανούς. Το φετινό τους άλμπουμ αποδεικνύει  40 χρόνια ανοδικής πορείας όχι σε δημοτικότητα, χρήμα ή κάτι παραπλήσιες βλακείες του μουσικού mainstream αλλά σε καλλιτεχνική ενόραση, ωριμότητα και φώτιση. Πρόκειται για ένα κλασσικό άλμπουμ στο ύφος του σχήματος τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον, με συμπαγείς, στέρεους, γήινους παλμούς που συνθέτουν ένα μοναδικό ηχητικό πεδίο δύσκολο να επιτευχθεί από άλλους και να μην ακούγεται «τσίγκινο» και ένα μουσικό διευθυντή ...