Περί mp3 ....

Ξέρετε, μέσα στις άκρες, ότι θεωρούμε το mp3 ένα αναγκαίο κακό στη μουσική παραγωγή. Ένα codec που βοηθάει στην εξάπλωση της μουσικής αλλά  και της γρήγορης ενημέρωσης, συμπιέζοντας μουσική πληροφορία σε ένα στοιχειώδες ποιοτικό επίπεδο γιά ευκολότερη μεταφορά και αποθήκευση.Είναι η κασέτα του 21ου αιώνα..

Χάρη σε αυτό, τα τρία τελευταία χρόνια έχω ακούσει την περισσότερη μουσική που έχω ακούσει ποτέ μου,έχω συμπληρώσει όλα τα κενά που είχα από προηγούμενες εποχές,έχω ακούσει τη μεγαλύτερη ποικιλία ήχων και ρυθμών,έχω περιπλανηθεί (μουσικά) σε όλες τις διαστάσεις αλλά και έξω από αυτές.

Ποιτικά όμως είναι πίσω και κάτω από τις απαιτήσεις.

Έπρεπε να αγοράσω τη φυσική κυκλοφορία του πρόσφατου MEW γιά να μπορέσω να το εκτιμήσω καλύτερα.Το καλό mp3 που είχα κατεβάσει είχε πολλά χαμηλά κομμένα ενώ η φωνή του Jonas ήταν σαν να γκρινάζει πιτσιρίκος. Ή τολμήστε να συγκρίνετε την ποιότητα ήχου μεταξύ mp3 και cd,σε δίσκους των TOOL.Τρομακτική διαφορά...
Το mp3 είναι τόσο φλατ που δεν ακούς το εύρος των συχνοτήτων,ούτε νοιώθεις τις λεπτομερείς ενορχηστρώσεις τους.Έτσι πώς να μην φτάσεις στο σημείο να βαριέσαι τους TOOL από mp3 ?

Τώρα τελευταία και επειδή έχω φάει τη ζωή μου ν'ακούω μουσική από το χειρότερο πικαπ που έχει δει το φως της ημέρας σ'αυτό τον πλανήτη μέχρι το πιό αξιοσέβαστο cd player που γιά δεκατρία συναπτά έτη υπηρετεί σωστά τις ακουστικές μου εμμονές,η αίσθηση ότι ακούω μισή μουσική από το mp3 αρχίζει και με κάνει να νοιώθω άβολα 
Χαζεύω με τις ώρες στα δισκάδικα ,αγοράζω αυτά που μου αρέσουν πιό πολύ, να ακούω με περισσότερη ευχαρίστηση cd  γενικότερα, να μου αρέσει η αίσθηση του εξώφυλλου και άλλες τέτοιες ειδωλολατρικές ''ανωμαλίες''. Κοιτώ απαξιωτικά το σκληρό δίσκο με όλους τους θησαυρούς που έχω αποθηκεύσει και τρελλαίνομαι με την ιδέα ότι όλα αυτά ακούγονται θολά και όχι στο επίπεδο που πρέπει.

Φυσικά την γενική αίσθηση δεν τη χάνω ούτε με το mp3. Αν ο δίσκος είναι καλός επιζεί και με τη μορφή mp3.To Merriweather Post Pavillion το άκουγα εβδομάδες πριν τη φυσική του κυκλοφορία και όπως ξέρετε, ακόμα το θεωρώ, αν και με όχι τόση διαφορά το καλύτερο της χρονιάς.Το cd δεν το έχω ακούσει τόσες φορές, όσες το mp3. Αλλά κάθε φορά που το ακούω, ολοένα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η ηχητική του υπεροχή και διαφορετικότητα είναι αναμφισβήτητη καθώς ο ήχος του ωριμάζει στα αυτιά σου σε κάθε άκουσμα.

Θάνατος λοιπόν στο mp3 ?Σε ένα ιδανικότερο ηχητικό κόσμο οπωσδήποτε.Προς το παρόν όμως το χρειαζόμαστε....