Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Το τέταρτο άλμπουμ λοιπόν του Vasra Dikon . Ισχύουν όσα γράφαμε για τα '' Ραβασάκια ''.  Μόνο που οι ρυθμοί είναι πιο ελαστικοί, λιγότερο σκληροί, πιο έξυπνα πλασαρισμένοι μέσα στο κύριο ατού του δίσκου. Τους στίχους και την ερμηνεία τους.  '' Ήρθαν πρίν να ξυπνήσω τα ποιήματα Και μου είπαν πουλί μου μην κλαίς ''   Οι στίχοι σε αυτό το άλμπουμ στάζουν πολύ πίκρα και θλίψη, αγγίζουν διαχρονικά θέματα που δαγκώνουν όπως Μοναξιά, Έρωτας, Ξενιτιά, Ανασφάλεια κλπ. Ερμηνευτικά ακούμε το γνωστό ύφος απαγγελίας του Vasra Dikon , όμως η άκαμπτη φωνή έχει σχισμές από συναισθήματα που θέλουν να ορμήσουν ποτάμι, δάκρυα που πλημμυρίζουν το «σκάφος» κοντεύοντας να το βουλιάξουν.  '' Σήμερα η θάλασσα μοίραζε φλουριά    Μια βουτιά και ένα κέρμα  Ένας πνιγμός και ο θησαυρός ολάκερος ''   Οι ρυθμοί και τα samples «ψημένα» με τους στίχους οντότητα μία, είναι οι σύντροφοί τους. Τους κουβαλούνε με αγάπη και τους προστατεύουν από οποιαδήποτε ...

    Οι WOODEN SHJIPS , είναι ένα σχήμα που αγαπά τα '60'ς και δεν το κρύβει. Στηρίζεται στα ηχοχρώματα της σκηνής, στους ρυθμούς της και στις μελωδίες της. Η σπονδυλική στήλη της μουσικής τους είναι οι μινιμαλιστικές ρυθμικές λεωφόρους του Kraut rock όπου εκεί επιβιβάζονται όλες οι ηλιόλουστες συγχορδίες και φωνητικά. Το αποτέλεσμα, είναι ένας προσωπικός, αναγνωρίσιμος ήχος που από το 2007 μέχρι το 2013 ήταν πάντα ευπρόσδεκτος και λόγω της σταθερότητας του μπορούσε κανείς να βασιστεί κανείς επάνω του για μερικές πολύ όμορφες ηλεκτρικές στιγμές, όπως μαρτυρούν άλλωστε και οι πολλές αναφορές του ιστολογίου στο παρελθόν. Φέτος επιστρέφουν με το '' V. ''. Στο ενδιάμεσο το θυγατρικό σχήμα του Ripley Johnson που έφτιαξε μαζί με τη σύντροφό του Sanae Yamada , οι MOON DUO , μονοπώλησαν το ενδιαφέρον όλων μας με την ανοδική του πορεία, όμως είναι αλήθεια, καθώς ακούμε το άλμπουμ εδώ και μέρες, ότι οι WOODEN SHJIPS μας είχαν λείψει. Ο τίτλος σωσ...

  Η περιγραφή ή ακόμα και τα συναισθήματα όταν παρακολουθεί κανείς μια συναυλία των GY!BE για τέταρτη φορά, πέφτει σε κοινοτοπίες ιδιαίτερα αν έχει παρευρεθεί και σε προηγούμενες εμφανίσεις τους από την καλή ή την ανάποδη. Η ζωντανή εμπειρία των συναυλιών τους απαιτεί νηφαλιότητα και ξεκούραση γιατί είναι μια εμπειρία που έχει να κάνει με μακροσκελείς συνθέσεις που χρειάζεται κανείς να τις παρακολουθήσει από την αρχή μέχρι το τέλος. Στις δύο προηγούμενες συναυλίες τους δεν τα κατάφερα και έφυγα πολύ πριν τελειώσει το σετ. Στη μία (04.06.2003) γιατί μου ήταν αδύνατο να μείνω ξύπνιος από την κούραση και να αντέξω τις αργόσυρτες, κλιμακωτές συνθέσεις τους και στην άλλη (17.12.2010) γιατί κουράστηκα από το στριμωξίδι και τον κακό εξαερισμό και βαρέθηκα. Την πρώτη φορά που τους είδα στο ΡΟΔΟΝ (08.02.2002) όμως, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα να ακούω και να βλέπω σε μεγάλη ένταση τέτοιους χειμάρρους λυρικού και φλεγόμενου...

Ετούτ΄η ιστορία που θα σας πω είναι για μια μπάντα που τη λέν ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ..   - ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ Βρίσκομαι στο 6d.o.g.s Σάββατο 28/4... Άλλα με ένα στιγμιαίο flashback, ξαναβρίσκομαι πίσω, 27 χρόνια και κάτι μήνες από τότε που ήρθε στο Σπίτι Με Τα Παράξενα ο πρώτος τους ομώνυμος δίσκος με το λιτό, DIY σχεδόν, εξώφυλλο. Στην προακρόαση εξεπλάγην λόγω του ήχου και της τολμηρής χρήσης Ελληνικών πάνω σε παγωμένους electro ρυθμούς (σήμερα το αποκαλούμε minimal synth). Το 1991 οι εποχές ήταν το ίδιο γκρίζες με τις σημερινές και αυτός ο δίσκος ακουγόταν σαν το μετ εφηβικό ανθολόγιο ανθρώπων που δεν μπορούσαν να παραμένουν κλεισμένοι στο δωμάτιο τους πλέον και ήθελαν να επικοινωνήσουν. Το πάντρεμα Ελληνικής γλώσσας και ηλεκτρονικών ρυθμών δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Η Λένα Πλάτωνος αλλά και η σαρκαστική, οργισμένη synth punk των ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ είχαν αφήσει το στίγμα τους στη δεκαετία του '80, που, αν και είχαν εντοπιστεί από την προχωρημένη νεολαία της εποχής, έπρεπε να π...

Στην Αθήνα γίνονται συναυλίες πλέον παντού. Από μίζερους μικροσκοπικούς χώρους των 30 ατόμων μέχρι τα μεγάλα club . Έτσι πολλές φορές όλη η εβδομάδα είναι γεμάτη από εκδηλώσεις με αποκορύφωμα το τριήμερο Π/σ/κ που πλέον ενδέχεται να ρίχνει κανείς κορώνα γράμματα για το που θα πάει ή και ποιες μέρες θα πάει. Το καλό είναι ότι επειδή τα σχήματα και οι μουσικοί ζουν κοντά και να τους χάσουμε μια φορά δεν τρέχει μία. Θα τους ξαναδούμε την επομένη ή την παρά-επομένη.  Αυτή τη βδομάδα λοιπόν επέλεξα να δω 3 ελληνικά σχήματα και ένα Καναδικό αφήνοντας έξω 2 εμφανίσεις που λόγω ώρας δεν πρόλαβα να δω. Θα ξεκινήσουμε με τα δύο πρώτα.   Το σχήμα των MENTA είναι στο προσκήνιο εδώ και 19 χρόνια. Οι πρώτοι τους πέντε δίσκοι, μεταξύ 2000-2012, ήταν σε indie rock και ποπ πλαίσια με Ελληνικό στίχο και ενώ ήταν καλοφτιαγμένοι με αρκετά καλά τραγούδια εν τούτοις στην εποχή τους δεν κατάφεραν να μου τραβήξουν την προσοχή για πάνω από πέντε λεπτά. Το είδος δεν μου έλεγε και ...

Ήταν πριν από εννέα χρόνια στις 13 ενός βροχερού Κυριακάτικου Δεκέμβρη όταν μας είχαν επισκεφτεί για δεύτερη φορά ( ουσιαστικά πρώτη σαν πλήρες σχήμα ). Εκείνη η συναυλία δεν φάνηκε να αφήνει τις εξαιρετικές εντυπώσεις που άφησε σε μένα και που αποτύπωσα με τη μορφή ανοικτού γράμματος στον Mark Burgess , εδώ . Θα μπορούσα απλά να επαναλάβω αυτά που έγραφα τότε, γιατί ήταν το ίδιο όμορφα όμως υπάρχουν μερικά ακόμα πράγματα που αναδείχτηκαν με την εμφάνιση των THE CHAMELEONSVOX , το περασμένο ανοιξιάτικο Σάββατο σε ένα κατάμεστο Death Disco. Κατ’ αρχήν ο Mark Burgess έπαιζε μπάσο παράλληλα με την ερμηνεία και αυτό είχε σημασία, γιατί βοήθησε πολύ στην καλύτερη και πιο εστιασμένη απόδοση των συνθέσεων. Ύστερα ήταν ο χ ώρο ς και ο εξαιρετικός ήχος του κλαμπ, που συγκέντρωνε όλη τη δύναμη του σχήματος χωρίς να την απλώνει και φυσικά ο κόσμο ς, που, στην πλειοψηφία του, ηλικιακά, ήταν νε ότερος από την προηγούμενη φορά και είχε ήδη προμηθευτεί εισι...