ΝΕΑ ΖΩΗ 2018..ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ ζωντανά στο Κ.Π.Ι.Σ.Ν. Summer Nostos festival 2018 [18.06.2018]

 Πέρασαν 3500 μέρες περίπου, από εκείνη την αξέχαστη, σύντομη αλλά και εκρηκτική εμφάνιση τους κάπου στην Πέτρου Ράλλη.

3500 μέρες περίπου ως τις 18.6.2018 για να βρεθούμε και πάλι με ένα σχήμα που στη δεκαετία του '90 σταμάτησε να δραστηριοποιείται πάνω στην ακμή του κλείνοντας ένα κύκλο που μόνο σημαντικά πράγματα περιείχε.

Η επιστροφή τους νωρίτερα αυτή τη χρονιά ίσως και να μην ήταν απαραίτητη αρχικά, δεδομένου ότι η προσωπική πορεία των μελών τους ήταν τόσο πετυχημένη και αξιοπρεπής ώστε να μη χρειάζονται το δεκανίκι της αίγλης που δημιουργήθηκε εκ των υστέρων.

Η ακρόαση του ''Ουρανός'', του πρώτου στούντιο άλμπουμ τους μετά το ''Βιταμίνα-Τεκ'' του 1997, έδειξε ότι οι ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ (σΝ στο εξής) του 2018 είναι η φυσική συνέχεια του σχήματος που έζησε μαζί μας εκείνα τα χρόνια. Για τους πιτσιρικάδες δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αλλά  για μένα όμως που τους ακολουθώ από το πρώτο τους άλμπουμ είναι πλέον απόλυτα κατανοητή η κίνηση της επανασύνδεσης μετά την ακρόαση. 

Η εμφάνιση τους στο ΚΠΙΣΝ, όπως ήταν φυσικό ήταν το γεγονός του μήνα και προσέλκυσε πολύ κόσμο.

Η όλη προώθηση της αναγέννησης των σΝ, ολοκληρώθηκε εκείνο το βράδυ, κάτω από τους μαγικούς ήχους του αναγεννημένου ''Τέλσον'' που μας καλωσόρισε θερμά, στον ωριμότερο κόσμο του σχήματος

Πιστέψτε με. Ένιωσα ανακουφισμένος. Οι αποκλειστικές παρουσιάσεις σε «εκλεκτούς», οι προπαραγγελίες και ακροάσεις με το σταγονόμετρο μέχρι την τελική ημερομηνία κυκλοφορίας και τους άσχετους υφολογικά και ερμηνευτικά ηθοποιούς που ανήγγειλαν την παρουσία τους εκείνο το βράδυ σαν φτηνοβέγκας ατρακσιόν, ήταν τόσο αντίθετες με την απλή και προσιτή εικόνα του σχήματος που αγαπήσαμε που μόνο ανησυχία μου δημιουργούσε.

Κι όμως. Ήταν οι σΝ που αγαπήσαμε αυτοί που ακούγονται στο άλμπουμ. Ήταν ο Κωνσταντίνος και ο Μιχάλης που μας χαιρέτησαν από τη χαμηλή και άβολη σκηνή του χώρου, μαζί με τον ντράμερ τους. Δεν μου φαινόντουσαν ποτέ σαν άνθρωποι που κάποτε θα άρμεγαν το παρελθόν τους για λίγη προσοδοφόρα νοσταλγία. Δεν αποδείχτηκαν ποτέ τέτοιοι και αν καταφέρατε να δείτε πέρα από την «νοσταλγική αστρόσκονη» θα το παρατηρήσατε ήδη τόσο στο δίσκο όσο και ειδικά στη συναυλία όπως και τον τρόπο με τον οποίο απέδωσαν τα παλιά τους κομμάτια και θα διακρίνατε το σεβασμό στο παρελθόν τους.

Προσωπικά, η πανίσχυρη εκτέλεση του ''Νέα Ζωή 705'' με έστειλε για λίγο στο 1993, τα στρόμπο μου φάνηκαν σαν πυροτεχνήματα, αλλά στην αρχή του ''3000 Μέρες'' επέστρεψα στο 2018. Δεν μου επέτρεψαν άλλη νοσταλγία γιατί θέλοντας και μη, οι σΝ μεγάλωσαν μαζί μας. Δεν μπήκαν σε φούσκα και μας υποχρέωσαν με τον τρόπο τους να τους ακολουθήσουμε στο τώρα.

Δεν μιλούσαν πολύ, μου φάνηκαν περισσότερο απόμακροι από άλλοτε αλλά τελικά θα το αποδώσω στο γεγονός ότι δεν χρειάζονταν λόγια όταν «μιλούσαν» οι επαναδομημένες εκτελέσεις των τραγουδιών τους και το απόλυτα εναρμονισμένο στην αισθητική τους φαντασμαγορικό video show ( εύσημα στον Νίκο Πατρελάκη) και ίσως στην πίεση του σχήματος για να βγάλει κάτι άψογο. Όπως γινόταν πάντα δηλαδή σε κάθε τους εμφάνιση. Πάντα κάτι διαφορετικό, πάντα κάτι που έχουμε να θυμόμαστε.

Αυτή η εμφάνιση ήταν η πιο πλήρης και ολοκληρωμένη από ποτέ, όχι η καλύτερη τους (παραμένει η πρώτη για το Τέλσον και όσες έγιναν για το Βιταμίνα-Τεκ). Με γοητεύει η ιδέα όμως να είναι η πρώτη συναυλία της υπόλοιπης ζωής τους με τα καλύτερα να έπονται.

Είκοσι τραγούδια ακούσαμε συνολικά.

Η διαχρονική μελαγχολία, η εξομολογητική παρατήρηση της εποχής, η απομαγνητοφώνηση των Ντητρόιτ Τέκνο κατευθύνσεων στην δικιά τους ψυχοσύνθεση, η άμπιεντ που φαντασιώνονται και η ποπ που σαν ηδύποτο δίνουν σε σφηνάκια λειτουργούν ακόμα σαν ένα μεγάλο φίλτρο που ακολουθεί όλες τις μεταβολές της πραγματικής ζωής εδώ και 30 χρόνια που δημιουργούν. Και τα είκοσι τραγούδια που ακούσαμε ακολουθούσαν την παραπάνω λογική συν το νέο στοιχείο της εμπειρίας για να παρατηρούν σφαιρικότερα και να γνωρίζουν την λειτουργική σημασία της αποστασιοποίησης.

Γι' αυτό ίσως και το σετ των σΝ ήταν λιγότερο φορτισμένο συναισθηματικά, λιγότερο δυναμικό από το παρελθόν. Άλλες εποχές τότε, άλλες τώρα. Οι εκτελέσεις των παλιών τραγουδιών ήταν αναβαθμισμένες, των καινούριων δείχνουν ότι το άλμπουμ στέκεται γερά στη νέα ηλεκτρονική σκηνή της χώρας που και φέτος μας δίνει πολύ καλά δείγματα.

-Τα χιτ: ''3000 Μέρες'', ''Ένας Μεγάλος Κόσμος'', ''Κλεμμένο Ποδήλατο'', ''Ταξίδι Της Φάλαινας'', ''Μοτοκούζι'' παιγμένα χωρίς παραλλαγές είχαν και την περισσότερη φόρτιση καθώς ήταν «η σύνδεση με τα προηγούμενα».

Το ''Μικρό Αγόρι'' παίχτηκε και πάλι, σαν να το έκαναν remix οι CHEMICAL BROTHERS και μου άρεσε περισσότερο από ποτέ.

''Το Μάθημα'' εξωθούσε τις καταβολές του στο έπακρο ήταν πιο εφιαλτικό, πιο ψυχρό και πιο '10'ς. Η μετάβαση του Αγίου Detroit Techno Φωτός στην Αθήνα του σήμερα έγινε με την πρέπουσα και μεγαλειώδη «τελετή». Το μάθημα το ξέρουν φαρσί, είναι φαν έτσι κι αλλιώς και το γνωρίζω εκ των έσω.

Στο ''Δεν Αλλάζω Τα Ηχεία Μου'' η Ευλογία των KRAFTWERK δεν αλλάζει και είναι το ίδιο γοητευτικό όσο η πρωτότυπη εκτέλεση.

Το ''Παζλ Στον Αέρα'' έκλεισε πανηγυρικά την εμφάνιση. Ένα από τα καλύτερα τους τραγούδια με πείθει ακόμα και τώρα, το 2018.

Το ''Προάστια'' δεν είχε την ηφαιστειακή ένταση των παλιότερων ζωντανών του εκτελέσεων. Άλλη μια νοσταλγική «υπενθύμιση» με το τώρα να είναι ακαθόριστο και σκοτεινό. Αν σας άρεσε, θα σας αρέσουν οι σΝ και το 2028.

 Αν η συγκεκριμένη εκτέλεση δεν σας άρεσε είστε ακόμα στην ευφορία των '90'ς και μάλλον καλό είναι να μείνετε εκεί. Μετρήστε με με την πρώτη ομάδα.

Οι νέες τους συνθέσεις: '' Ισορροπία'', ''Βίντεο Κλαμπ'', ''Ουρανός'' απέδειξαν ότι οι σΝ του 2018 δεν γλεντάνε με παλιές δόξες. Προχωράνε όπως πάντα με άξονα την δικιά τους αλλαγή και την φυσιολογική τους πορεία στο χρόνο. Αγαπάνε το κοινό τους. Είναι ειλικρινείς. Δεν το χειραγωγούν με φτηνά χιτ και μουσική. Η μουσική τους ανέκαθεν είναι διαμορφωμένη ώστε να θυμίζει τα πάντα και τίποτα ταυτόχρονα. Είναι φυσική εξέλιξη. Τίποτε το πολύπλοκο. 

 

Οι συνθέσεις: ''Τιβι-Ο'', ''Άτλας'' ''Δέντρα'', ''Ασύμμετρη Διάταξη'' ήταν το αποκορύφωμα της βραδιάς. Λυτρωτικά, στοχαστικά και ψύχραιμα είναι δείγματα κορυφαίας ηλεκτρονικής ποίησης ήχων και λέξεων. Έδωσαν το στίγμα ότι εδώ έχουμε ένα σχήμα που διαλύει κάθε ωραιοποιημένη, εικονοκλαστική άποψη γι' αυτό. Είναι μουσική από ζωντανούς, ευάλωτους καλλιτέχνες. Όχι μύθους. 

Προσπαθώ να σας πω σε όλο το κείμενο να δώσετε σημασία στο σχήμα, να βυθιστείτε στη μουσική τους, να αποκρυπτογραφήσετε τις ακολουθίες. Αυτές οι 4 συνθέσεις με είχαν σε «κατοχή» σε όλη τους τη διάρκεια.  

Υπάρχει και η ''Νέα Μόδα''. Ένα τραγούδι που οι στίχοι του κρύβουν το κλειδί της μακροημέρευσης και αρμονικής συμβίωσης του σχήματος. Ήταν λίγο αταίριαστο με το υπόλοιπο σετ ακριβώς γι ' αυτό και δεν ακούσαμε κανένα κομμάτι του ''Βιταμίνα-Τεκ''.

 Απολαύσαμε λοιπόν τους σΝ. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

 Ο διάχυτος ενθουσιασμός που υπήρχε έδωσε το φως σε μελλοντικές εμφανίσεις αλλά όμως κρατάω και την εμφανή εσωστρέφεια και μελαγχολία των νέων συνθέσεων τους. Όταν θα φύγει η συγκίνηση της πρώτη επανεμφάνισης θα δούμε πόσοι θα παραμείνουν. 

Μένει τώρα να δούμε τη συνέχεια.