Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

41. . Δια Της Απουσίας - ΧΕΙΛΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ    (self release)     Το πρόσφατο άλμπουμ των Θεσσαλονικέων δεν περιέχει μελοποιημένη ποίηση γνωστού ποιητή,αλλά έκαναν τόσο καλή δουλειά με το περσινό '' Δαιμονολόγιο '' , που το φετινό τους είναι σαν τη συνέχεια του προηγούμενου.     Συνάμα ακούγεται πιο λιτό από τη ''   Η   Μουσική Που Παίζουν Στο Βυθό '' και είναι περισσότερο προσωπικό και εξομολογητικό από οποιαδήποτε άλλη ηχογράφηση τους. Περιέχει σκοτεινά, σε διάθεση, τραγούδια/ποιήματα αλλά με στίχους ξεκάθαρους και συγκεκριμένους·προσωπικές ιστορίες και σκέψεις που ρέουν χωρίς κρυμμένα νοήματα.           Δεν φοβούνται να γίνονται περισσότερο ανοικτοί, είναι περισσότερο ειλικρινείς από ότι το «ροκ πρωτόκολλο» προστάζει . Στον σκληρό κόσμο που ζούμε όμως αυτού του είδους η έκθεση «τιμωρείται» με αδιαφορία ή υπερβολικό,υποκριτικό ενδιαφέρον ακόμα και στη μουσι...

32. Wounded Rhymes - LYKKE LI Της ανήκει το πιο αγαπημένο μου τραγούδι του 2011.Κι ας μην είναι στην εκτέλεση και το ύφος του δεύτερου δίσκου της. Εκεί, που όταν τραγουδά για τη λύπη, που είναι το αγόρι της,βραχυκυκλώνω και δεν θέλω να γράψω τίποτα. Ούτε για το τοίχος του ήχου που έχει δημιουργήσει αναπαλαιώνοντας ποπ αισθητικές της δεκαετίας του '60, τονίζοντας τον υπόγειο ερωτισμό τους,ούτε για το πόσο διαφορετική ακούγεται από όλες τις υπόλοιπες Σκανδιναβές τραγουδίστριες που προτιμούμε τα τελευταία χρόνια. Το '' Wounded Rhymes '' κρύβει αρκετό πόνο,αρκετή πίκρα.Αλλά και αρκετό πείσμα,αρκετή ευαισθησία αλλά και θυμό.Εν κατακλείδι τόσα πολλά συναισθήματα και τόσα δάκρυα. Η μουσική τους έκφραση,είναι εντυπωσιακή.Μια παλέτα με παράδοξες αντιθέσεις.Καθαρές ποπ φόρμες με θαμπή παραγωγή,μελόδραμα με κοφτερά δόντια. Επιβλητικός ήχος με πτυχίο στην τεχνική Phil Spector αλλά σαν οι Ronettes να έχουν μεγαλώσει αρκετά και να θέλουν να ξαναγυρίσουν πίσω... Ό...

Όταν σταματήσω να το σκέφτομαι ακόμα και στον ύπνο μου και να χαμογελώ σαν να βρίσκομαι εκτός πραγματικότητας είτε το ακούω στο στερεοφωνικό είτε στο κεφάλι μου,όταν τέλος πάντων αποφασίσω  να ξεφύγω από αυτό το άγριο κόλλημα και να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι αυτό το τραγούδι παραείναι τέλειο για αυτό τον κόσμο και να το αφήσω,τότε ναι, θα ασχοληθώ και με τις υπόλοιπες κυκλοφορίες. Μέχρι τότε, η απαστράπτουσα χορευτική εκδοχή του '' I Follow Rivers '' της LYKKE LI υπό τα «μαγικά» χέρια του The Magician θα είναι το μοναδικό ποπ τραγούδι,το μοναδικό τραγούδι γενικότερα που θα έχει σημασία για μένα από τα εκατομμύρια αυτής της διάστασης. Η ΤΕΛΕΙΑ ποπ επιτυχία....  Το πολύ όμορφο βίντεο της πρώτης,θαυμάσιας, αλλά θαμπής εκδοχής, παρακάτω..