Δεύτερη επίσκεψη στο Ροντέο μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα και η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει σε σύγκριση μ'εκείνη στον Jonathan Richman .Λιγότερος κόσμος,λιγότερη ζέστη και ευχάριστη διάθεση.Αυτή τη φορά όμως ,τα τρία ονόματα της βραδυάς καθυστέρησαν να βγούν,αλλά η αναμονή ήταν γεμάτη από μουσικές αναμνήσεις της δεκαετίας του '80. Ο VICTOR HERRERO ,έκανε την εμφάνιση του χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρι και έπαιξε με την ακουστική του κιθάρα μουσική, που λόγω του χώρου αλλά και της αδιαφορίας του κοινού ακούστηκε σαν μουσική συνοδείας για φαγητό ,ποτό κλπ.Λυπάμαι που το λέω έτσι κυνικά.Η μουσική του HERRERO ,ακούγεται καλύτερα σε ιδιωτικά σύμπαντα ή σε μέρη όπου όλοι θα σταματούσαν να φλυαρούσαν και να πρόσεχαν περισσότερο τη μουσική... Η JOSEPHINE FOSTER ,το πραγματικό αστέρι της βραδυάς, εμφανίστηκε από άλλη διάσταση.Και να μην ήξερες τί έπαιζε,από το παρουσιαστικό και ενδυματολογικό και μόνο έμπαινες στο νόημα...Έμπαινες ? Με φωνή που θυμίζει Θέρεμιν,ζεστή και γλυκειά,νοσταλγι...