Sound High Is A Good High vol.2: The ''C'' The ''H'' The ''E'' The ''M'' The ''I'' The ''C'' The ''A'' The ''L'' THE BROTHERS ! (live in Athens 08.09.2018)

 Σε προηγούμενη ανάρτηση όπου παραθέσαμε μερικές σκέψεις για ένα από τα αγαπημένα μου σχήματα όλων των εποχών, παρέλειψα να σας αναφέρω ότι εκτός του hip hop οι υπόλοιπες μεγάλες επιρροές τους ήταν η Acid House του Σικάγο, το Detroit Techno, η πειραματική ηλεκτρονική σκηνή γενικότερα αλλά και η ροκ ψυχεδέλεια.

Αν και στα πρώτα χρόνια η τελική εντύπωση ήταν ένα υπερδιεγερμένο σε ένταση και πεπλατυμένο σε παραμορφώσεις και θορύβους hip hop υβρίδιο με στοιχεία από όλα τα είδη που αναφέραμε, η εξέλιξη του διδύμου, τα ανέδειξε ακόμα περισσότερο ώστε να παίζουν πλέον σημαντικότερο ρόλο από το να ενισχύουν τους πατενταρισμένους Χημικούς Ρυθμούς. 

 

Σήμερα, μία μέρα μετά από την τρίτη τους εμφάνιση στη χώρα μας, μαζεύω σκέψεις και εντυπώσεις από την εμπειρία αυτή έχοντας στο μυαλό την παραπάνω διαπίστωση.

Αρχικά, σας είχα προειδοποιήσει για μιά πολύ δυνατή βραδιά. Όπως φάνηκε και από τα πρόσφατα βίντεο της τουρνέ αυτής, η τεχνολογία που χρησιμοποιούν και ο έλεγχος του υλικού τους είναι σε αρκετά υψηλό επίπεδο τεχνογνωσίας . 

Αλλά ως γνωστόν, τίποτα δε φτάνει τη ζωντανή παρουσία και εμπειρία. Αυτό αποδείχτηκε και στη χθεσινή τρίτη τους και μακράν καλύτερη εμφάνιση των THE CHEMICAL BROTHERS στην Αθήνα. 

Η αλήθεια είναι ότι έπαιξαν σε ένα άθλιο ηχητικά χώρο ο οποίος ύστερα από εξαιρετική δουλειά της εταιρείας παραγωγής διορθώθηκε σε σημαντικό βαθμό με την προσθήκη ειδικού εξοπλισμού ώστε να μην εξοστρακίζεται ο ήχος στις λαμαρίνες και να διατηρείται συμπαγής και όσο γίνεται καθαρός.

Το αποτέλεσμα ήταν ένας ήχος που κατά 90% τηρούσε τις ποιοτικές σταθερές προς όφελος όλων.

Ότι είδαμε, σε βίντεο, φώτα, σκηνοθεσία, γενικότερο στήσιμο, μαρτυρούσε ακριβή και προσεγμένη παραγωγή που ανάλογη είχαμε να δούμε από τους KRAFTWERK αλλά και τους MODERAT.

Όμως όλα τα παραπάνω θα ήταν κούφια πολυτέλεια αν δεν υπήρχε το υλικό και η καλλιτεχνική θεώρηση του σχήματος που τελικά ξεπερνούν κατά πολύ την έννοια « δίδυμο dj/παραγωγών» που συνδυάζει ήχο και εικόνα για να δημιουργεί μόνο εντυπώσεις, σε περισσότερο καλλιτεχνικούς εγκεφάλους σε ένα γενικότερο σχήμα όπου οι συνεργάτες τους (σκηνοθέτες, μηχανικοί ήχου και φώτων κλπ) βγάζουν στην επιφάνεια το παλιό καλό όραμα του να βιώνει κανείς τη μουσική ως Τέχνη, ως εμπειρία έξω από την πραγματικότητα και ως βάση για ψυχική αναβάθμιση και απελευθέρωση. Χωρίς να προβάλουν την αισθητική τους πρόθεση με στείρους παρορμητικούς τίτλους αλλά εννοώντας κάθε τίτλο και ήχο, μας οδήγησαν σε πολλές κορυφώσεις με μια άξια θαυμασμού ροή και επαναπροσδιορισμένες εκδοχές κορυφαίων συνθέσεων τους που, μέσω και των ταιριαστών εικόνων (συνήθως από τα βίντεο τους), εξευμένιζε νευρώσεις και φόβους, οδηγώντας σε  ενδυνάμωση συναισθήματων ευφορίας. 

 

Ήταν ένα ασταμάτητο σφυροκόπημα ρυθμών, μετά acid house ευφορικών παλμών και εικόνων που αντιμετωπίζονταν από το έκπληκτο κοινό, είτε με Δέος είτε με Φόβο αλλά πάντα με θαυμασμό για την καλλιτεχνική τους ανωτερότητα. Το σχήμα έπαιζε με τη φαντασία ενός dj και την ενέργεια ενός ροκ σχήματος.

Η ένταση δεν έπεσε παρά μόνο στο encore, όπου μετά από ένα μαγικό καινούριο κομμάτι ( που αυθαίρετα και προσωρινά το ονομάζουμε ''Hold Tight Αθήνα'' λόγω της προτροπής στην οθόνη), ακούσαμε ένα αγνώριστο ''Wide Open'' σε συνδυασμό με το υπέροχο βίντεο του '' Wonders Of The Deep'' αλλά και την εξίσου όμορφη εκδοχή του '' The Private Psychedelic Reel'' σαν αποχαιρετιστήριο δώρο.

'Έπαιξαν δεκαπέντε λεπτά παραπάνω απ' ότι παίζουν παντού και αν θέλετε σώνει και καλά προσωπικά highlights, αναφέρω όλα τα καινούρια που έπαιξαν, οι εκτελέσεις του ''Galvanize'', '' Temptation ( New Order, ναι)/ Star Guitar'', '' Hey Boy, Hey Girl'', ''EML Ritual'' και το απόλυτο ευφορικό τους ''Swoon''. Επίσης τα μπαλόνια που εκτοξεύτηκαν στο ''Saturate'' ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη όπως και τα επιβλητικά ρομπότ κάπου ανάμεσα στο acid παρανάλωμα..

Όμως τα θεωρώ σαν μέρος ενός μεγάλου χορευτικού τελετουργικού, ενός μεγάλου υπαρξιακού rave πάρτι που μπορούσε κανείς και νηφάλιος να οδηγηθεί σε μεγάλη ψυχική ανάταση στο τέλος. Και αυτό το αποτέλεσμα είναι η πεμπτουσία αυτής της ξέφρενης ηχητικής και οπτικής ψυχοδηλωτικής πανδαισίας που βιώσαμε χθες. 

Οι λιγοστοί νεώτεροι όπως και οι περισσότεροι (άνω των 40) παρευρισκόμενοι φύγαμε με ακόμα καλύτερες εντυπώσεις από αυτές που περιμέναμε και το δίδυμο απέδειξε στους επιφυλακτικούς ή σε όσους είχαν γι' αυτούς, συγκεκριμένη εικόνα και εποχή ως πλαίσιο, ότι δεν είναι μόνο επιζώντες αλλά εξελίσσονται δημιουργικά άσχετα αν δεν γκρεμίζουν τείχη ή να παίζουν με τις δημοσιοσχετίστικες εντυπώσεις. 

 

Setlist (με επιφύλαξη γιατί μετά το ''Elektrobank'' έχασα την ιδιότητα μου ως ανταποκριτής και βυθίστηκα στο ηχητικό ντελίριο):

1. Intro: Tomorrow Never Knows (Junior Parker)
2. Go
3. Do It Again
4. Get Yourself High
5. Free Yourself
6. Electronic Battle Weapon 12(MAH)
7. Believe
8. EML Ritual
9. Chemical Beats
10. Swoon
11. Star Guitar / Temptation
12. Got To Keep On
13. Hey Boy Hey Girl
14. Saturate
15. Elektrobank / Piku Playground / Music: Response
16. Escape Velocity / The Golden Path
17. Electronic Battle Weapon 7 (Acid Children) / It Doesn't Matter
18. Surface to Air
19. Galvanize
20. C-H-E-M-I-C-A-L / Leave Home / Song to the Siren
21. Block Rockin' Beats
    Encore
22. (Hold Tight Αθήνα)
    
23. Wide Open
24. The Private Psychedelic Reel