Princess Chelsea: Συναισθηματική αγωγή στα χρόνια του θορύβου. Ανταπόκριση από την καρδιά.Fuzz club, [05.10.2018]

Πήγα αρκετά προετοιμασμένος στην πρώτη εμφάνιση της Princess Chelsea στην Αθήνα , στο Fuzz club.

Το τελευταίο της άλμπουμ, ''The Loneliest Girl'' παίζει συνέχεια, το ''The Great Cybernetic Depression'' είναι από τους δίσκους ανατρέχω αρκετές φορές και πάνω κάτω η λίστα των τραγουδιών που θα έπαιζε δεν θα είχε πολλές διαφορές από των άλλων εμφανίσεων σε αυτή την περιοδεία. Οπότε δεν περίμενα εκπλήξεις ή κάτι τελείως διαφορετικό. Δεδομένου και της πολύ χαμηλής προσέλευσης κόσμου (επίσης καμία έκπληξη), οι αρχικές εκτιμήσεις μου θα ήταν ότι θα έκαναν μια τυπική εμφάνιση.

Φυσικά προέκυψαν και πολλά «όμως» που άλλαξαν λίγο το σκηνικό προς το ευχάριστο.

Θα ξεκινήσω από αυτό που στέρησε στο γεγονός να γίνει «από τις εμφανίσεις-εκπλήξη της χρονιάς». Το οποίο εντοπίστηκε στην έλλειψη όγκου, τόσο στον ήχο όσο και στη φωνή της Chelsea. Σε πολλά τραγούδια -ειδικά στα πρώτα πέντε-τα όργανα ακούστηκαν χαμηλά ενώ οι διακυμάνσεις της φωνής, από το πολύ ψιθυριστό στο απευθείας δυνατό χωρίς ενδιάμεσες στάσεις, ήταν στοιχεία που έδειχναν αδυναμία διαχείρισης ήχου και αδίκησαν την εκτελεστική απόδοση του σχήματος το οποίο στάθηκε στο ύψος μιάς πολύ καλής μπάντας. Απέδωσε τις συνθέσεις, μερικές φορές καλύτερα από τις ηχογραφημένες, μάλιστα το ''Too Many People'' σε πιο γρήγορη εκτέλεση αποκτά νεύρο και μια επαναηχογράφηση του σε αυτό το τέμπο φαντάζει απαραίτητη. 

Η Princess Chelsea τραγούδησε με ιδιαίτερο κέφι και συναίσθημα αλλά πολλές φορές η φωνή χανόταν σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα όργανα.

Ακόμα όμως και έτσι είχαμε μια πολύ καλή και δεμένη (τεχνικά και συναισθηματικά) μπάντα που ακόμα και με εμφανείς επιρροές μας μετέδωσε μια αρκετά ξεκάθαρη άποψη περί ποπ που ακούγεται φρέσκια.

Η απόδοση των τραγουδιών χωρίς εφφέ και τη μαγεία των φίλτρων έδειχνε πόσο καλογραμμένα ήταν στη βάση τους, πόσο καλή αίσθηση της μελωδίας και των υπόλοιπων που συνθέτουν ένα καλό ποπ τραγούδι υπάρχει και επίσης πόσο συναισθηματικά φορτισμένα είναι ακόμα και στη νιοστή απόδοση τους. 

Τα τραγούδια που επέλεξαν συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα τους αλλά και σε αυτά που χρησιμοποιεί κανείς για παράδειγμα όταν υπάρχουν γκρίνιες για έλλειψη ευαισθησίας και συνθετικής φτώχειας σε ρεφρέν ή κουπλέ.

Η Princess Chelsea είναι μια τυπική περφόρμερ αλλά δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο πέρα από το να απολαμβάνει να βρίσκεται στη σκηνή και να τραγουδά. «Πριγκίπισα» χωρίς «τουπέ» (άσχετο με αυτό που φορούσε στο κεφάλι) αλλά και Πριγκίπισα στην ποπ φούσκα που δημιούργησε όπως όλοι μας όταν ξεφεύγουμε από την καθημερινή μας ζωή. Απλή, χαμογελαστή και επικοινωνιακή, ερμήνευσε τα τραγούδια της με αξιοπρέπεια, απέδωσε τιμές στην μπάντα αλλά και στο σχήμα του μόνιμου συνεργάτη της Jonathan Bree, λίγο πριν πουν μαζί το ''χιτ'' ''The Ciogarette Duet''. Mας προέτρεψε μάλιστα να πάμε να τον δούμε στο Tiki στις 7.10. 

Και στα τρία τελευταία τραγούδια του σετ, κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις τεχνικές δυσκολίες και να δείξει η ίδια και η μπάντα της τι πραγματικά μπορούν να κάνουν. 

Το ''Respect The Labourers'' το είχα ακούσει πολλές φορές και είναι από τα καλύτερα του άλμπουμ. Αλλά η ζωντανή του απόδοση ήταν απλά μαγική. Το τραγούδι έχει εθιστική μελωδία και ρεφρεν που ζωντανά απόκτησαν περισσότερο νόημα από την ηχογραφημένη εκδοχή. Έχοντας αυτό σαν βάση και κάνοντας σοφή χρήση των ενορχηστρώσεων, το τραγούδι είχε πολύ απλή ροή, έλαμψε και μας συγκίνησε εντονότερα από την λίγο πιο επίπεδη εκδοχή του άλμπουμ. Αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε φέτος.

Το ''I Miss My Man'' με έπεισε ότι υπάρχει πραγματική ιστορία πίσω από αυτό, καθώς η Princess Chelsea το ερμήνευσε με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, απογυμνωμένο από το ροζ του στούντιο και τονίζοντας το ρεφρέν λέξη προς λέξη, σαν να το εννοούσε.

Για το φινάλε, το ''When the World Turns Grey'', ένα από τα τρία μόνο εξαιρετικά τραγούδια του ''The Great Cynbrnetic Depression'' που ακούσαμε, μετατράπηκε από ένα καλό τραγούδι ανοίγματος άλμπουμ σε ένα από τα λίγα τραγούδια που φέτος κατάφεραν να με συγκινήσουν χωρίς να το δω να έρχεται. Η κλιμάκωση ήταν περισσότερο  φορτισμένη και το τραγούδι ακούστηκε καλύτερο από την ηχογραφημένη του εκδοχή και ειλικρινά με έπιασε στον ύπνο, φορτίζοντας κι εμένα για τρίτη συνεχόμενη φορά μέσα σε ένα βράδυ και τόσο σύντομα, αλλάζοντας άρδην όλη την εικόνα της εμφάνισης που είχα σχηματίσει ως τότε.

Έχουμε γίνει αλήθεια τόσο αναίσθητοι; Η ασχήμια της εποχής στην οποία κυριαρχεί οργή, φόβος, ανασφάλεια, μανιοκατάθλιψη μας έχει απομακρύνει τόσο πολύ από το να νοιώθουμε απλά συναισθήματα; Ίσως η εμφάνιση της Princess Chelsea να μας διδάξει μερικά πράγματα. Η συναισθηματική ακρόαση των δίσκων της είναι και η μόνη μορφή που ενδείκνυται. Σε υποχρεώνει να το κάνεις σχεδόν. Φάνηκε στη συναυλία το γιατί. Κατάφερε να μεγιστοποιήσει το συναίσθημα που βγαίνει και να μας δείξει ότι ίσως δεν ακούμε όπως πρέπει τα άλμπουμ της...

Δεν είναι παράλογο λοιπόν που η τεχνική αδυναμία σε αρκετά σημεία εμπόδισε το σχήμα να βγάλει ακόμα πιο έντονα το συναισθηματικό χρυσάφι των τραγουδιών της. Όπως επίσης και η απουσία του ''The Loneliest Girl'' και του ''Growing Older''.

  Την επόμενη φορά, αν υπάρξει, όταν δηλαδή το ελληνικό κοινό ξαναμάθει να ακούει με την καρδιά μπορεί και να το απαιτήσουμε να ακουστούν....

Setlist:

1. Machines of Loving Grace
2. The Pretty Ones
3. I Love My Boyfriend
4. Wasting Time
5. Monkey Eats Bananas
6. Too Many People
7. Yulia
8. Ice Reign
9. No Church On Sunday
10. The Cigarette Duet
11. Respect the Labourers
12. I Miss My Man

Encore:

12. When the World Turns Grey