RADIO BIRDMAN: Together in a rock volcano @ Fuzz Club [25.10.2018]

Το να ανεβάζω δημοσίευση σχετικά με τους RADIO BIRDMAN και την τρίτη τους εμφάνιση στη χώρα μας είναι πλεονασμός. Τι να πει κανείς παραπάνω για τη δυναμικότερη εμφάνιση τους στη χώρα μας, ύστερα από έντεκα χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση; Και μάλιστα σε βολικότερο χώρο;

Όμως δεν γίνεται να μην προβάλλω κάποιες σκέψεις που έκανα θαυμάζοντας το όλο στήσιμο της μεγάλης Αυστραλέζικης μπάντας που παίζει ροκ σε μια εποχή που η μουσική αυτή έχει περάσει σε δεύτερο επίπεδο, προσπερνιέται υπογείως ή δεν έχει ικανά νέα ονόματα για να ανανεωθεί.

Το να τους παρακολουθούμε για τρίτη φορά στην Ελλάδα, στο περίπου γεμάτο Fuzz να ξαναπαίζουν με την ίδια δύναμη και ένταση τα κλασσικά τους μαζί με 4 διασκευές και την ξεχασμένη ενέργεια του ροκ που αγαπούμε να εμφανίζεται πάλι, ανόθευτη, πύρινη και αναζωογονητική είναι ουσιαστικά δώρο. 

Η Αυστραλέζικη σκηνή της δεκαετίας του '80 είναι βαθιά στηριγμένη, πάνω στο πνεύμα των RADIO BIRDMAN . Όσο pub rock και heavy rock να έχει βγει από κει, λίγες είναι οι μπάντες που οριοθετούν ένα ροκ, ρεαλιστικό, υπαρξιακό, δυναμικό και κυρίως με συνείδηση της ροκ κληρονομιάς που κουβαλά. Και αυτή δεν είναι το πανκ, το hard rock ή η ψυχεδελική σκηνή του Los Angeles μεμονωμένα. Είναι όλα μαζί. Είναι μια αρκετά παραγωγική συνεύρεση επιρροών για τη δημιουργία αυτού του σκληρού μελωδικού ήχου του σχήματος.

Όλα αυτά ήρθαν στη φόρα ξανά σε αυτή την εμφάνιση. Όσο ο Rob Younger και η παρέα του έπαιζαν με αποθέματα ενέργειας που ξεπερνούν τις ποζεριές 30χρονου χιπστεροκά, σκεπτόμουν ότι οι RADIO BIRDMAN είναι μια μπάντα που κατάφερε να συγκεράσει το παρελθόν και το παρόν της ροκ της εποχής τους δημιουργικά και με μουσικό τρόπο χωρίς να επιδίδεται σε στυλιστικές αναφορές, εφηβικές προκλητικότητες και τέτοια ροκ εφέ.

Η επιβίωση τους οφείλεται στη αφοσίωση και στην ωριμότητα του να βλέπει κανείς το ροκ σαν μια μουσική που σε πρώτη φάση είναι μια καθαρτική εμπειρία από άγχη του Δυτικού κόσμου και όχι μια εφηβική φαντασίωση.

Οι RADIO BIRDMAN στάθηκαν στο ενδιάμεσο. Είναι αυτή που από το δικό της αισθητικό σταυροδρόμι περνά με νηφάλιο, φυσιολογικό τρόπο όλη η έξαψη, το πάθος, το συναίσθημα, ο δυναμισμός αλλά και η πρωτόγονη ενέργεια του ροκ. 

Η μπάντα μπορεί να παίζει από το 1974 αλλά και το 2018 ακούστηκε ακμαία εξ' αιτίας της αναζωογονητικής δύναμης των τραγουδιών τους που ηχούν ακόμα και σήμερα δυνατά. Η παρουσία τους στη ροκ σκηνή πέρα από την υπαρξιακή τους ικανοποίηση είναι και μία υπενθύμιση σε αυτούς που καταντούν το ροκ μια βαρετή υπόθεση.

Οι διασκευές που έπαιξαν τιμούν τις αναφορές τους αλλά και τους ίδιους. Ειδικά η διασκευή στο ''Dominance & Submission'' των BLUE ÖYSTER CULT ήταν κάτι το απρόβλεπτο αν και μια προσεκτικότερη ματιά στις παλιές τους ανεπίσημες κυκλοφορίες διαπιστώνουμε ότι το παίζουν από το 1976. Αλλά επιλεγμένα. Τιμή μας λοιπόν.

Η υπόλοιπη σετλιστ όπως θα δείτε στερήθηκε κάποιων κλασσικών όπως το ''Burn Μy Eye'' ή το ''Alone in The Deadzone'' πχ αλλά μπρος την ορμητική και κεφάτη διάθεση συγχωρούνται οι ελλείψεις.

Ο ενθουσιασμός από το κοινό νεότερο και γηραιότερο (η πλειοψηφία) ήταν εμφανής και η ευφορία παρέμεινε και μετά από το πέρας της συναυλίας. Είναι σίγουρο ότι όποτε θελήσουν να κάνουν περιοδεία ξανά και παίξουν στη χώρα μας θα σπεύσουμε και πάλι. Και ας είναι σε άλλα 12 χρόνια...

Setlist:

1. Do The Pop
2. Smith And Wesson Blues
3. Non-Stop Girls
4. Descent Into The Maelstorm
5. Not To Touch The Earth ( THE DOORS cover)
6. We've Come So Far (To Be Here Today)
7. Breaks My Heart
8. Zeno Beach
9. Man With The Golden Helmet
10. Dominance & Submission ( BLUE OYSTER CULT cover)
11. 445 SD
12. What Gives?
13. I-94
14. Dark Surprise
15. Hand Of The Law
16. New Race

Encore:

17. Shot By Both Sides ( MAGAZINE cover)
18. Anglo Girl Desire
19. Aloha Steve And Danno
20. You're Gonna Miss Me ( 13^th FLOOR ELEVATORS cover)