Plisskën festival 2019_Μέρα 1η: 26.6.2019

Το τολμηρό φεστιβάλ επέστρεψε στο Καλοκαίρι αυτή τη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι μας είχε λείψει και το χαρήκαμε ιδιαίτερα. Αψηφώντας ζέστη, ένα απλά ανεπαρκές tunnel σαν κλειστό συναυλιακό χώρο και τις γνωστές μυρωδιές μπροστά από την κεντρική σκηνή, μπορέσαμε να απολαύσουμε μια κατά τ' άλλα πολύ καλή πρώτη μέρα. Ιδιαίτερη σημασία για το ιστολόγιο αλλά και για την εκπομπή είναι ότι 3 από τους καλεσμένους της πρώτης μέρας είναι από τις μεγάλες μας αδυναμίες και προσωπικά με εξέπληξε το γεγονός της επιλογής τους.

Η μέρα στην κεντρική σκηνή ξεκίνησε με την coctail lounge/yacht pop του Αυστραλού Donny Benét και της μπάντας του. Δεν άκουσα όλο το σετ αλλά κρίνοντας από τα τελευταία τραγούδια ήταν ακριβώς αυτά που θα θέλαμε ένα τόσο ζεστό απόγευμα όσο αυτό της 26ης. Πέντε τολμηροί όλοι κι όλοι λικνίζονταν στον ήλιο και οι υπόλοιποι στα πέριξ να κάθονται στη σκιά απλώς κοιτώντας την πρώτη εμφάνιση στην Ευρώπη του συμπαθούς πλέον Αυστραλού.

Δεν διεκδικεί βέβαια τίποτε παραπάνω από την αίσθηση της καλοπέρασης αλλά και της αίσθησης ότι δίπλα σε περιμένει ένα παγωμένο mojito. Ούτε καν μπύρα.

Την οποία όμως αναζήτησα αμέσως μετά το τέλος του σετ και αφού άκουσα για πολύ λίγο τους LOYAL στο tunnel stage. Με αυτούς θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή γιατί αν και λίγο μου άρεσε η soul αισθητική τους.

Και η πρώτη μεγάλη εμφάνιση της ημέρας ήταν από μία μπάντα που δεν περίμενα ποτέ, όμως ήθελα διακαώς να δω στην Ελλάδα.

Οι Φινλανδοί, «κουκουλοφόροι» αρχικά, K-X-P, ένας στα τύμπανα ( ο P, Tuomo Puranen) και ο άλλος ( o K, Timo Kaukolampi) στα αναλογικά synth, παραμορφώσεις, εφφέ και κιθάρα, σαφώς και θα ήθελαν να κολυμπούν κάπου από το να βρίσκονται επί σκηνής ειδικά για μένα και για άλλους είκοσι ας πούμε (ναι δεν τους ξέρει πολύς κόσμος ενώ θα έπρεπε, προσπάθησα πάντως μέσω των εκπομπών μου).

Όμως προτίμησαν να μας θερμάνουν ακόμα περισσότερο ρυθμικά kraut μαντζούνια, θορυβώδη διαλογισμό, Σκανδιναβικό μυστικισμό, εκστατική motortronica, με αναλογικά συνθ και σταθερό μπητ. Οι συνθέσεις που έπαιξαν ήταν από τα πρόσφατα άλμπουμ τους αλλά δεν παίρνω όρκο. Συνήθως με τέτοια σχήματα δεν θυμάμαι ποτέ τίτλους γιατί η μουσική τους είναι μια συνεχόμενη ροή που προτιμώ να με παρασέρνει στη διαδρομή της παρά να κοντοστέκομαι να ελέγχω. 
 

Αν και η μουσική τους είναι καθαρά για σκοτάδι, κρύο και υγρασία κατάφεραν να με βγάλουν εκτός χωροχρόνου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και δυστυχώς να με επαναφέρουν με το το τελευταίο ''thank you'' δύο λεπτά μετά. Ή μήπως ήταν μία ώρα;

Ίσως δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που ήταν εκεί, παίζοντας με εξαιρετική πειθαρχία και αφοσίωση. Επόμενη ευχή (γιατί μάλλον δεν θα τολμήσει κανείς να τους ξαναφέρει) είναι να τους δω κάποιο κρύο Χειμώνα στην Αθήνα με περισσότερο καλές ηχητικές συνθήκες.

Και ίσως με τα Χ μουσικά μέλη που δεν είδαμε. Θα βοηθούσε στην ακόμα πιο εκστατική απόδοση των συνθέσεων τους.

Η επόμενη μεγάλη εμφάνιση ήταν φυσικά του Nicola Cruz, που φέτος έχει τη μεγαλύτερη ανταπόκριση από ποτέ και θα έχει ακόμα περισσότερη ύστερα από αυτό το χορευτικό σετ που μας παρουσίασε. Έκανε την πλατεία να χορεύει όλη την ώρα, προκαλώντας μεγάλα ευφορικά κύματα. Έπαιξε βέβαια δικιά του μουσική παραλλαγμένη από τους δίσκους.

Σημασία είχε να ξεχάσουμε τους δίσκους και την ιδιωτική ακρόαση στη δικιά τους διάσταση. Ζωντανά έπρεπε η αναζωογονητική ηλεκτρονική του να έχει περισσότερο όγκο και τα Νοτιοαμερικάνικα στοιχεία να προκαλέσουν τα όμορφα συναισθήματα που προκαλούν όπως και στις παραδοσιακές τους χρήσεις.

Ήταν μια εμφάνιση που ένωσε κόσμο, μοίρασε χαμόγελα, ανταποκρίθηκε επάξια στην ώρα και στη θερμοκρασία και γι' αυτό θα τη θυμόμαστε για καιρό...

Μετά το σχετικό διάλειμμα για μπύρες και λίγο φαγητό από τις εξαιρετικές καντίνες που είχαν στηθεί σε ειδικό μέρος του χώρου, ξαναπήγα στην κύρια σκηνή για το τρίτο και μεγαλύτερο όνομα που περίμενα δέκα χρόνια και μερικούς εξαιρετικού δίσκους που έκαναν τη δεκαετία αυτή περισσότερο συναρπαστική, να ξαναεμφανιστεί στα μέρη μας.

 Ήταν σε εκείνο το ''Kosmos Festival'' που τους είδα για πρώτη φορά και με έκαναν να γράψω τότε:

«Η χαλαρή,γήινη,απαλή μουσική τους ''μιλά'' σε άλλες συχνότητες, ξεχασμένες από τα αστικά αυτιά μας. Απαλλαγμένη από νευρωτικές εντάσεις και αρνητισμό,εισχωρεί στο μυαλό, στη ψυχή και στο σώμα, προσκαλώντας τον ακροατή πίσω στη μουσική των απλών ανθρώπων, μουσική αρχέγονη βγαλμένη από την ψυχή.»

Στη τρίτη τους εμφάνιση στο Plisskën Festival, μας χάρισαν ακόμα μία μαγική εμφάνιση σε πλήρη συμφωνία με αυτά που έγραψα παραπάνω. Ο χρόνος ήδη αφήνει σημάδια επάνω τους αλλά οι πέντε ευγενικοί Tamasheq έδωσαν ένα διαφορετικό παλμό στους παρευρισκόμενους. 
 

Σύντομα η απλή αλλά στιβαρή ρυθμική βάση και οι μαγικές συγχορδίες με τα όμορφα φωνητικά κατάκτησε και το κοινό που δεν είχαν σχέση με τη μουσική τους. Η εμπειρία του να βλέπεις τους TINARIWEN δεν χρειάζεται να περιγραφεί με λόγια. Φανταστείτε απλά τους δίσκους τους, παιγμένους από τους μουσικούς που τους δημιουργούν σε ζεστή καλοκαιρινή νύχτα. Την επόμενη φορά πρέπει να πάτε όσοι δεν πήγατε.

Μετά από αυτή την εμπειρία δεν χρειάστηκε να κάτσω άλλο στην κεντρική σκηνή. Η κοσμοπολίτικη σόουλ των JUNGLE ας περιμένει την επόμενη φορά.

Στο tunnel όμως είχαμε συνέχεια με τον Rone.

Ο Γάλλος παραγωγός είναι από τους πιο δημοφιλείς στην Ευρώπη και οι εμφανίσεις του είναι sold out συνήθως.

Εδώ μας τίναξε με ένα σετ από τις καλύτερες συνθέσεις του. Ο ήχος του διαφέρει στις αισθητικές λεπτομέρειες από πολλούς το είδους του και βγάζει περισσότερο συναίσθημα και θετικότητα από αυτούς. Το κοινό χόρευε ασταμάτητα, είχε χαθεί μέσα στην διάσταση του ήχου του και πραγματικά είναι από τις λίγες φορές που έμεινα ως το τέλος χωρίς καν να με κουράσει ή να βαρεθώ.

Λίγο παραπάνω δύναμη και περισσότερο σωματικό ήταν το σετ της πολυαναμενόμενης Black Madonna.  

Η ξανθιά dj, με μίξεις από ντίσκο, house, techno γέμισε το tunnel με ιδρωμένα σώματα που χόρευαν ασταμάτητα. Η φήμη της δεν είναι τυχαία. Άσχετα με τις δηλώσεις της που τις έχουν δώσει τους περισσότερους πόντους φήμης, έχει ένα έμφυτο ταλέντο να διασκεδάζει τον κόσμο συμμετέχοντας και η ίδια ξεσηκώνοντας τον ακόμα περισσότερο. Έφυγα μόλις η κατάσταση έγινε ανυπόφορη, το tunnel δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό από κάποιο σημείο και μετά. Ακόμα και έξω από το χώρο μπορούσε κανείς να καταλάβει την ατμόσφαιρα που δημιούργησε η Black Madonna με τις επιλογές αλλά και τις μίξεις της....

Κάπως έτσι γύρω στις 2 το πρωί εγκαταλείψαμε το χώρο, έχοντας ευχαριστηθεί τρία εκπληκτικά σετ, και δύομιση ζωντανές εμφανίσεις που ήταν αντάξιες των προσδοκιών μας.