Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.
Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμογελάνε και συνθέσεις που επικαλούνται την Καλή πλευρά.
Σαφώς ενθουσιασμένοι και χαμογελαστοί, έπαιξαν τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ τους και μερικά κλασσικά τραγούδια, αγαπημένα από την πρώτη στιγμή και με πολυετή πλέον συγκατοίκηση στην συνείδηση κάθε ακροατή και ακροάτριας που δεν τους ξέχασε όλα αυτά τα τριανταπέντε χρόνια, γιατί ήταν κάτω από τη σκηνή χαμογελώντας πίσω στο σχήμα και σιγοτραγουδώντας μαζί του όχι μόνο αυτά τα παλιά τραγούδια αλλά και τα αποσπάσματα της ζωής τους συνδεδεμένα με αυτά. Τα παλαιά αυτά τραγούδια επίσης, είναι κατάλληλα και για κυνήγι μουσικού θησαυρού από τους όψιμους νεαρούς ακροατές και ακροάτριες της ευρύτερης κιθαριστικής ποπ, που αν και μειοψηφία στην εμφάνιση αυτή, απόλαυσαν μαζί μας, μία παρέα μουσικών στην πέμπτη προς έκτη δεκαετία της ζωής τους, να μεταμορφώνουν μία απλή συναυλία σε μια βαθιά επίκληση στις μέρες όπου όλα ήταν ελαφρύτερα και τα προβλήματα σημαντικά μεν αλλά εύκολο να τα αντιμετωπίσει κανείς.
H Amelia Fletcher, μας παρέσυρε με το χαμόγελο της σε μία διάσταση όπου όλα δεν είναι γκρίζα ή μαύρα, αλλά ενσωματώνουν ακόμα και τα σκούρα χρώματα σε ένα τελετουργικό κιθαριστικής ποπ κάθαρσης που ξεκίνησε μελωδικά και κορυφώθηκε με περισσότερο ηλεκτρισμό στο τέλος. Σίγουρα η μουσική και τα τραγούδια των HEAVENLY δεν σηκώνουν τέτοιες σοβαρές κουβέντες αλλά κι αν η λύση στην κατήφεια είναι το χαμόγελο της Amelia ή τα απλά ακόρντα και μελωδίες του σχήματος;
Στο πιο πετυχημένο σίνγκλ τους και ταυτόχρονα magnum opus της τραγουδοποιίας τους, δύσκολο να το αποδεχτώ αλλά έτσι είναι, ''Atta Girl'', έπεσαν μπαλόνια από την οροφή του κλάμπ τα οποία παρέμειναν μέχρι να ολοκληρωθεί ποπ πανδαιμόνιο της τελευταίας φάσης του σετ και χαροποίησαν τους πάντες αποδεικνύοντας τελικά ότι η λύση στην κατήφεια είναι πέντε δίσκοι και 3 ντουζίνες περίπου τραγούδια των HEAVENLY μακριά. Και το χαμόγελο της Amelia.
Την συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας VAXTONES που μου θύμισαν πως έπρεπε να συνεχίσουν να ακούγονται οι FILM, μετά από εκείνο το 10 λεπτό που τους είχα προλάβει κλείνοντας την πρώτη τους ίσως εμφάνιση λίγο πριν την μοναδική εμφάνιση των THE FLAMING LIPS στην Αθήνα (16.3.2003). Ροκ, power pop και αύρα από Blondie. Φυσικά η Ελένη Τζαβάρα είχε το ίδιο σχεδόν look όπως όταν έπαιζε στους FILM και η υπόλοιπη μπάντα που απαρτίζει τους VAXTONES αποτελείται από έμπειρους μουσικούς και με μουσική ιστορική μνήμη περασμένη στις συνθέσεις τους σωστά.
HEAVENLY Setlist (99.9% ακρίβεια_επιδέχεται βελτιώσεις_ευχαριστώ Βασίλη που μου επέτρεψες τη φωτογράφιση:
Σχόλια