Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

EJEKT FESTIVAL 2008

 
Οι κακες γλωσσες τους ειχαν τελειωμενους .Το Σπιτι παντα τους αγαπουσε,αλλα οι μακροχρονες απουσιες τους απο το προσκηνιο, με εκαναν να μη τους δινω σημασια πια.
Η εμφανιση στο Ejekt ηταν μια μεγαλη, πολυ ευχαριστη εκπληξη και ανανεωσε την αγαπη μου γι'αυτους .Οι STEREO MCS, εχουν την προθεση να σε συνδεσουν με το συμπαν, να ανελκυσουν το μυαλο σου ,να ευφρανουν την ψυχη σου και να σε ανεβασουν σε αλλο επιπεδο,με τη μουσικη τους.Μπορει να μην το καταφεραν 100% αλλα με τον αεικινητο Rob Birch και τις καλυτερες backvocalιστριες που εχω δει(καμμια σχεση με τα ''ρομποτακια'' - γλαστρες,που διακοσμουν αναλογα γκρουπ), μας εκαναν να χορεψουμε με τη ψυχη μας ,κυριολεκτικα.
 
Ηταν ο ενας απο τους τρεις λογους που ηρθα στο φετινο Ejekt. Εχουν ηδη κατοχυρωσει το καλυτερο τραγουδι της χρονιας και οχι μονο (BLIND) αλλα και ενα απο τα τρια τεσσερα ντεμπουτα που σωζουν ενα μετριο μουσικα 2008.
Χωρις τον ANTONY, αλλα με ενα διμετρο πλασμα να προκαλει μια καποια ανησυχια ''καπου εκει κατω'' ,στον ανδρικο κυριως πληθυσμο , οι '' ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ Η ''ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ'' '',ηταν απολαυστικοι τοσο με την γλυκια ,ελαφρα , νοσταλγικη,ερωτικη αλλα και σε σημεια υπαρξιακη Disco τους , οσο και με ,τις αρκετες ,αδυναμιες τους.Δεν καταφεραν ομως να κερδισουν τις εντυπωσεις και ηταν αναμενομενο, Δεν ειναι η μπαντα που θα ικανοποιησει πληρως τη μεριδα του κοινου που ερχεται σε συναυλιες τυπου,Ejekt η Rockwave ,η πηγαινει σε σκυλαδικα. Δεν παιζει μουσικη για να τα ''σπας'',να μεταμορφωνεσαι απο homo-καταπιεσμενος σε Homo- Καφρος,να πετας νερα ,να χορευεις πογκο σπρωχνοντας η χτυπωντας ακομα και αυτον που βρισκει αυτα τα ''εθιμα'',ξεπερασμενα ,προπολεμικα και ενοχλητικα,η να κλαις απο fake δυστυχια. 
Γκρουπ σαν τους ''HERCULES ...'' , θαβονται στο φως της ημερας,θελουν τεχνητο φως να λειτουργησουν σωστα.Οπως επισης και φωνητικα με μεγαλο ευρος για τις ζωντανες εμφανισεις. Κατα τ'αλλα ,χαρηκα και θα ξαναχαρω να τους δω .
 
Πριν απο ενα χρονο, ενας φιλος μου, μου ειπε για την εμφανιση τους στο'' Fly beyond Festival'', οτι βαρεθηκε του θανατα. '' Ειναι γραφικοι πλεον και απορω γιατι προκαλουν τοσο ενθουσιασμο στον κοσμο'',ειπε τοτε κι εγω δεν ηθελα να τον πιστεψω γιατι οι JAMES ειναι μια μπαντα που εχει κανει εξαιρετικη πορεια στο χωρο της ποπ ,με καταπληκτικα σινγκλ που θυμομαστε για παντα. Μεχρι που τους ειδα ,για πρωτη φορα, στο φετινο ΕJEKT,και διαπιστωσα καθισμενος στο γρασιδι οτι ,δυστυχως , ειχε δικιο. Βαρεθηκα ,ηταν πολυ υποτονικοι και περιμενα καλυτερη αποδοση.Επαιξαν , ξεροντας οτι ακομα και να ρευονταν ο κοσμος θα τους επευφημουσε και παλι.Εφυγα στα μισα και μονο στο τελος παιζοντας τα καλυτερα σινγκλ τους ,με εκαναν να θελω να ξαναπαω.Αλλα το πουλακι πεταξε. Καλα κανουν ομως κι ερχονται στην Ελλαδα.Οτι πρεπει χωρα για τη συνταξιοδοτηση τους.Αντε και σε συνεργασια με τον Χατζηγιαννη..( κατα το Ian Anderson- Νταλαρας ).
 

Ο τριτος λογος που ηρθα στο Ejekt ηταν οι UNKLE.
Χρονια τωρα και παρ'ολες τις κακες κριτικες ,η μουσικη και οι δισκοι του σχηματος του James Lavelle, στοιχειωνουν Το Σπιτι Με Τα Παραξενα. Σαουντρακ για τους παρακμιακους καιρους μας, εντυπωσιακος,βαρυς και σκοτεινος ηχος για την επιβιωση στην πολη. Επαιξαν εντυπωσιακα,με υψηλη ενταση ,βγαζοντας εξαιρετικα την ατμοσφαιρα των δισκων τους και κυριως του προσφατου του τους ''War Stories''. Ηταν το σχημα που προφανως δεν ταιριαζει σε καλοκαιρινα φεστιβαλ. Ειναι συγκροτημα που απαιτει χειμωνα και κρυο. Επισης και μια αιθουσα της προκοπης.Ο συγκεκριμενος χωρος , εχει τη χειροτερη ακουστικη που υπαρχει,και αν θυμαστε, ηταν εκει οπου ''σφαγιαστηκαν'' οι TOOL,την πτωτη φορα που ηρθαν στην Ελλαδα. Ευτυχως για τους UNKLE, ουτε ο κακος ηχος φανηκε να τους σταματα. Ενα σχημα που μαλλον θα κολλησει στην Ελλαδα και θα το βλεπουμε συνεχεια.
 
Ο δευτερος λογος,για τον οποιο εσκασα τα ωραια μου λεφτα για να υποστω τους JAMES,ηταν οι DIGITALISM. Τους οποιους,οπως καταλαβατε απο τη φωτογραφια, δεν καταφερα να δω.Υποτιθεται οτι θα εβγαιναν στις 2 και τεταρτο τα χαραματα ,οχι αργα για τους γλεντζεδες της παραλιακης αλλα και ανεκτος για ολους τους υπολοιπους που τιμησαν το φεστιβαλ.Ομως προφανως οι υπευθυνοι, δεν σκεφτηκαν με τη λογικη του φυσιολογικου ανθρωπου ,που θελει να δει ενα απο τα φρεσκοτερα ονοματα στο χωρο της χορευτικης μουσικης ,σε ωρα που δεν θα παραμιλαει απο την κουραση .Βγηκαν στις τρεις και τεταρτο και οπως ειπαν οι ανταποκριτες μας, ηταν εξαιρετικοι. Ειναι εξοργιστικο να πληρωνεις τοσα λεφτα και να μη βλεπεις τα συγκροτηματα που θελεις ,την ωρα που ειναι προγραμματισμενα, με τις σωστες συνθηκες.

Σιχτιρισμενος,κουρασμενος αλλα οχι τελειως απογοητευμενος οπως τα προηγουμενα Ejekt,σκεφτομουν οτι για να δουμε λαιβ με συγροτηματα αιχμης τη σωστη ωρα και με τις σωστες συνθηκες ,πρεπει να βρεθει διοργανωτης που να γνωριζει και σε καλλιτεχνικο βαθμο οχι μονο σε εισπρακτικο , τα συγκροτηματα που φερνει και να μη βλεπει τον κοσμο που ερχεται στις συναυλιες σαν εκατοσταευρα μονο.Αλλα προφανως ,σας ακουω να γελατε και να με ρωτατε : ''Που ζεις ? Ξερεις ?'' οποτε λεω να το βουλωσω και να μεινω με την επιθυμια να δω τους Digitalism λιγο πριν τη συνταξιοδοτηση τους ,αν καταφερουν να συνεχισουν την πετυχημενη πορεια τους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...