Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ALPHA

Γυροφερνει στο κεφαλι μου εδω και παρα πολλα χρονια.
Δεν ξερω γιατι, αλλα τις τρεις τελευταιες μερες το ξανακουω συνεχεια, σε ασχετα μεταξυ τους μερη ,κατω απο διαφορες συνθηκες.
Δεν το ειχα ποτε στη δισκοθηκη μου αλλα ηταν σαν να επαιζε μονιμα μεσα μου, οποτε δεν υπηρχε λογος. Η εισαγωγη του,ενα μυστηριακο ηλεκτρονικο μετρονομικο σημα που μοιαζει να ερχεται απο εξωδιαστατικους κοσμους η απο το διαστημα ,πρεπει μαλλον να ειναι ενα απο τα καλυτερα μουσικα κομματια που εχουν γραφτει ποτε.Η επικη συνεχεια ,ανηκει στο χωρο του παραμυθιου και μπορει να μην ειναι ανταξια της εισαγωγης δινει ομως ενα μεγαλοπρεπο τονο σε μια ηλεκτρονικη συμφωνια για το θαυμαστο και μυστηριωδες ανεξερευνητο κοσμο.
..Πριν απο κατι χρονια ,ακουσα σε μια συλλογη του Ποπ + ροκ το πρωτο σινγκλ του.Ηταν ενα πασιγνωστο ορχηστρικο που το ακουγα σε μια απο τις παλιες διαφημιστικες ραδιοφωνικες εκπομπες του κρατικου ραδιοφωνου,με καινουριες κυκλοφοριες των τοτε δισκογραφικων εταιρειων. Ηχογραφηθηκε στα τελη της δεκαετιας του '60 και ενσωματωνε εξωτικη ποπ,λατερνα και μουσικη που ακουμε σε τσιρκο, σε ενα διλεπτο αριστουργημα νοσταλγιας και μουσικης πρωτοποριας,που παρεμεινε στη σκια των μετεπειτα ηλεκτρονικων εργων του....
... Το δε σαουντρακ της πιο αγαπημενης μου ταινιας επιστημονικης φαντασιας , ειναι και το μονο αλμπουμ του που μπορω να ακουσω απο την αρχη μεχρι το τελος,να νομιζω οτι ζω στην ταινια και να βλεπω την Αθηνα,με αλλο ματι υστερα απο την ακροαση του..
Μπορει να μην μου αρεσουν ολα, απο αυτα που εχει κυκλοφορησει και σε μεγαλο βαθμο,αλλα οσα μου αρεσουν πολυ ,με εχουν στοιχειωσει.
Δεν υπαρχει κανενας συνθετης ηλεκτρονικης μουσικης , τεκνο ,ηλεκτρο,αμπιεντ,new age,που να μην εχει ψηλα στην εκτιμηση και στη ψυχη του,που να μην εχει επηρρεαστει απο τον Βαγγελη Παπαθανασιου και τις '70's κυκλοφοριες του.
Στα εργα του,ακουμε τους πρωτους σπορους της ηλεκτρονικης μουσικης που αγαπησαμε και αγαπαμε τα τελευταια 20 χρονια (πλην της new age).

Πολλα απο αυτα που εκανε ,ηταν πρωτοποριακα για εκεινη την εποχη αλλα σημερα ακουγονται ελαφρως παρωχημενα,κυριως λογω πρωτογονων μηχανηματων. Ξεχωριζει ομως το οραμα, η Γνωση και η μαεστρια , στοιχεια που τον κρατουν ακομα ψηλα σαν καλλιτεχνικη υποσταση και Φαρο για πολλους ανερχομενους καλλιτεχνες.
Οσο για τις συνθεσεις , το Alpha (απο το ALBEDO 0.39), το The Clock και το πιο αγαπημενο μου απο το Blade Runner ,το Rachel's Song σας περιμενουν ενα κλικ μακρια απο εδω. Ενα κλικ για το καθενα, τρια κλικ για τρια ''μυστικα'' αριστουργηματα που στοιχειωνουν Το Σπιτι ever after...
Και ενα αυτοσχεδιο βιντεο για το Alpha. Και οπως διαβασα σε ενα σχολιο για το κομματι..
''
this is not music, this is the sound of our souls transfigured in deep space''

Σχόλια

Ο χρήστης Cristiana54 είπε…
Αυτός ο άνθρωπος είναι πραγματικά ένας μύθος!!
Ο χρήστης Χρήστος Μίχος / Christos Michos είπε…
Μύθος ή όχι, είναι ένας συνθέτης που λάμπει αυτόφωτος.Μας αρέσει δε μας αρέσει.....
Ευχαριστώ για το σχόλιο..
Καλό βράδυ..

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...