Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

MAY ROOSEVELT..


Την ξέρουμε σαν Θερεμινίστρια των 2L8, πάνω απ'όλα.Συμμετέχει όμως και σε ηχογραφήσεις άλλων σχημάτων και καλλιτεχνών καθώς και σόλο συναυλίες σε απρόβλεπτα μέρη...
Το μικρό κόκκινο δισκάκι που φιλοτέχνησε η ίδια (είναι και γραφίστρια),είναι η πρώτη επίσημη προσωπική κυκλοφορία της και άλλο ένα κόσμημα της Coo records από τη Βέροια,ύστερα από το πανέμορφο ντεμπούτο των ΧΡΩΜΑΤΩΝ.
Θεματικό, ένα μικρό μουσικό θεατρικό σε οκτώ μέρη ή ηλεκτρονική όπερα τσέπης ή παιδικά τραγούδια γιά μεγάλους ή όπως αλλιώς θέλετε, το Panda ( A Short Story About Love And Fear), με ξάφνιασε στην αρχή μιάς και σε μουσικό επίπεδο, περίμενα ένα δίσκο με σολο Θερεμιν και όχι αυτό το παράξενο και σκοτεινό ηλεκτρονικό ποπ ζαχαρωτό.
Θα σας πουν ότι μοιάζει με πολλά, αλλά η MAY ROOSEVELT, μπορεί να ελέγξει και να κατευθύνει τις επιρροές της όπου αυτή θέλει μένοντας σταθερή στο βασικό θέμα και ατμόσφαιρα που δημιουργεί..
Προσωπικά,όμως, δεν περίμενα, να μου θυμίσει την προσσέγγιση των RESIDENTS τόσο στη θεματική όσο και στη δραματουργική δομή του έργου. Θα έλεγα, με θράσος είναι αλήθεια, ότι το ''Panda...'' μπορεί να σταθεί επάξια στα τελευταία θεματικά  έργα τους.Είμαι σίγουρος δε, ότι οι RESIDENTS θα ''σκότωναν'' να έχουν τέτοια δημιουργική θερεμινίστρια στις τάξεις τους.
Ήδη φαντάζομαι και performance πάνω σε αυτή την ιστορία.Τη βλέπω να ξετυλίγεται μπροστά μου...
Το Θέρεμιν παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο όχι σαν προεξέχον όργανο, αλλά σαν τη βασική ραχοκοκαλιά των συνθέσεων, που καραδοκεί πίσω από την ποπ κουβερτούρα να δώσει ή να εκτοξεύσει τα τραγούδια. Χωρίς να έχει τη θέση της εξωτικής γαρνιτούρας, που ξέρουμε, χρησιμοποιείται αρμονικά με τα άλλα όργανα και ουσιαστικά είναι  μαέστρος και ψυχή αυτής της φαινομενικά τυπικής ηλεκτρονικής διάταξης.
Το ''Panda...'' είναι ένα κομψό, τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα, ονειρικό αλλά και εφιαλτικό παραμύθι, απλό και απέρριτο, φτιαγμένο με ειλικρίνεια, αυθορμητισμό αλλά και γνώση...
Αγοράστε το με κλειστά τα μάτια......
 Το βίντεο που ακολουθεί δεν είναι τραγούδι του άλμπουμ,αλλά είναι εξαιρετικό.
Το πρωτοείδα στο μπλογκ του Zeugolator και καλό είναι να διαδοθεί και σε άλλα ιστολόγια.


Σχόλια

Ο χρήστης mystery falls down είπε…
Το εντόπισες, το προμηθεύτηκες, μοιράστηκες τις εντυπώσεις σου (όπως είχε κάνει με την ξεχωριστά ανήσυχη και ποιητική Tamaryn), κατεύνασες την περιέργειά μας και μας έπεισες (σε αυτό σε συνέβαλλε και η καθοριστική συμμετοχή της στους αγαπημένους 2l8). Αύριο το πρωί σπεύδω να το προμηθευτώ (με κλειστά μάτια).
Ο χρήστης Χρήστος Μίχος / Christos Michos είπε…
οπωσδήποτε.Η may είναι κάνει σπουδαία μικρά πράγματα και αν συνεχίσει έτσι ...να τα συζητήσουμε τότε..
να'σαι καλά..
Ο χρήστης Unknown είπε…
Τώρα εγώ γιατί περιμένω δέκα μέρες να φτάσει το σιντι και ακόμη δεν έχει φανεί δεν μπορώ να καταλάβω, ούτε από τις αμερικές να ερχότανε. Όχι τίποτα άλλο, δεν έχω ακούσει και όλα τα τραγούδια και έχω περιέργεια.
Ο χρήστης Χρήστος Μίχος / Christos Michos είπε…
Τιιιι ?Στο μετροπολις γρηγορα.Απο εκει το αγορασα...στο μαισπεης εχει τα μισα νομιζω.τα υπολοιπα ειναι επισης εξαιρετικά..

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...