Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Reverb Oscillating ...THE OSCILLATION ..LIVE @Death Disco club Athens [08-11-2013]


Oι Εγγλέζοι THE OSCILLATION  ήταν γνωστοί σε πολύ λίγους πριν την έλευση του τρίτου τους άλμπουμ '' From Tomorrow''. Στα δύο προηγούμενα ( Veils  και Out Of Phase) ο ήχος τους ήταν ένα ενδιαφέρον μείγμα από ψυχεδέλεια,dub ,kraut με ψυχρές λευκές new wave funk λάμψεις, tribal ρυθμούς και Ανατολίτικα περάσματα. 
Στο ''From Tomorrow'' συγχρονίζονται με το κύμα του neo psyche που μας έχει δώσει πάρα πολλές καλές κυκλοφορίες τα δύο τελευταία χρόνια και ουκ ολίγες συγκινήσεις ,διευρύνοντας περισσότερο το κοινό τους...
Η κιθάρα και το reverb δίνουν και παίρνουν,τα πλήκτρα έχουν υποχωρήσει και το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένας πιο προσανατολισμένος , συγκροτημένος κατασταλαγμένος  ήχος που έχει διυλίσει τα καλύτερα από τους προηγούμενους σε κάτι που προοδευτικά πάει να γίνει το σήμα κατατεθέν του σχήματος. Δεν ξέρω πόσο θα πάρει ακόμα αλλά προς το παρόν το σχήμα έχει κατακτήσει τα της παραγωγής και ενορχήστρωσης. Βασίζεται εξ'ολοκλήρου στις επιρροές του αλλά δείχνει ότι τις χειρίζεται καλά και με λαμπρά αποτελέσματα.
Ζωντανοί είναι δεμένοι με μεγάλο προτέρημα την Valentina Magaletti , μια εξαιρετική ντράμερ, που φαίνεται να είναι γνώστης των πιο λειτουργικών kraut και new wave ρυθμών. Έπαιζε στα δάχτυλα με χαρακτηριστική άνεση όλο το ρυθμικό οπλοστάσιο του σχήματος,είναι το κέντρο και ο στυλοβάτης των ηλεκτρικών εκκενώσεων του Demian Castellanos και των σταθερών γήινων μπασογραμμών του Tom Relleen και δίνει ώθηση στις συνθέσεις που ζωντανά,δεν διαφέρουν και πολύ από τις στούντιο εκτελέσεις αλλά ακούγονται πιο δυναμικές και στέρεες. 

Χωρίς να ξεφεύγουν από τα βασικά πλαίσια των μουσικών που τους επηρέασαν,προβλέψιμοι μέχρι μέτρου και αλλαγής συγχορδίας θα μπορούσαν να κάνουν τον σχετικό κόσμο και άλλους μουσικούς να βαρεθούν, αλλά για λάθος λόγους. 
Το ζητούμενο είναι αν στάθηκαν στο ύψος τους,έπαιξαν με αυτοπεποίθηση κάτι που χρησιμοποιεί γνωστές τεχνικές που λειτουργούν όμως πάντα κυρίως ζωντανά. Έτσι οι απαιτήσεις μας μετακυλούν στο κατά πόσο ακούγονταν κοφτεροί οι ρυθμοί τους και κατά πόσο κεντραρισμένος ήταν ο ηλεκτρισμός τους. Με αυτό στο μυαλό πιστεύω ότι κατάφεραν να δώσουν μια εξαιρετική συναυλία που ξεβούλωσε τα κουρασμένα αυτιά μας αλλά και μας ανέβασε πολύ.
 Αν και στο death disco, δεν είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε τέτοια σχήματα και υπήρχαν επιφυλάξεις αν ο ηλεκτρισμός έβγαινε καθαρά,εντούτοις από ηχητικής άποψης ακούσαμε ένα δυνατό ,καθαρό και σχεδόν ιδανικό ηχητικό σήμα ,ρυθμισμένο και ευδιάκριτο. Η προσέλευση κόσμου ήταν ικανοποιητική και σίγουρα οι αντιδράσεις ήταν περισσότερο ενθουσιώδεις από τις τυπικές. Με την ψυχεδελική καταιγίδα ζωντανών εμφανίσεων να μας έχει αφήσει πολύ ικανοποιημένους αυτή τη χρονιά ,ευχόμαστε στο είδος να εξακολουθήσει να μας τροφοδοτεί με εξαιρετικό υλικό ώστε να μπορούμε να έχουμε και συναυλίες της προκοπής όπως αυτή των THE OSCILLATION αλλά και των υπόλοιπων (FOLLAKZOID,THE HOLYDRUG COUPLE, THE ASTEROID#4 κλπ).

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
...και White Hills.
KLEIDOU

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...