Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Music Idylls of 2013 : Οι Δίσκοι του 2013. 01

01. Loud City Song - JULIA HOLTER


«..Eννιά τραγούδια,οκτώ πρωτότυπα αλλά και μια συγκινητική διασκευή στο ''Hello Stranger'' της Barbara Lewis, που ανακεφαλαιώνουν το ταλέντο της Julia Holter και επεκτείνουν ηχητικά όλες τις σημειώσεις στο μυαλό της.
Με περισσότερους μουσικούς,στιλπνό,έντονο, περιπετειώδη ήχο,παράδεισο για τα αυτιά και τακτοποιημένη παραγωγή,αφήνει πίσω την οικιακή θαλπωρή και βγαίνει στον αέρα της πόλης.
Ουσιαστικά ακόμα και αν δεν υπήρχε κεντρική ιδέα ή κάτι σαν πυξίδα, το ''Loud City Song'' κυρίως, περιγράφει μέσα από jazz,ambient,pop σεκάνς τη μουσική εξέλιξη της καλλιτέχνιδας.
Ε
ίναι πιο προσβάσιμο και ξεκάθαρο,εμπλουτισμένο με περισσότερα ακουστικά όργανα, που αγγίζουν κάθε συναισθηματική χορδή των τραγουδιών,διευρύνουν την συναισθηματική και μουσική δυναμική αλλά και τις υπόγειες εντάσεις που μπορούν να έχουν. Η έξοδος προς την πόλη λοιπόν, δημιουργεί μονόδρομο προς μια πιο πλουραλιστική ηχητική κατεύθυνση στη μουσική της Julia Holter.
Το ''Loud City Song '' είναι το αρτιότερο άλμπουμ της. Όχι σημαντικότερο αλλά πιο εκφραστικό και ευέλικτο από τα δύο προηγούμενα... »
Ήταν μια γεμάτη χρονιά για την Julia Holter με πολλές συναυλίες,εξαιρετικές κριτικές και με περισσότερη αποδοχή. Το Σπίτι ήταν πάντα ένθερμος υποστηρικτής της δουλειάς της και σίγουρα αυτό το άλμπουμ δικαιώνει όλα αυτά που λέμε κατά καιρούς γι' αυτήν. 
Το ότι το Wire την έχει στην κορυφή των άλμπουμ του για το 2013, ύστερα από ένα σωρό άλμπουμ ηλεκτρονικής και μαύρης μουσικής είναι από μόνο του δείγμα του για την καλλιτεχνική της πρόοδο. 
Το ''Loud City Song '' είναι ένα έξοχο κομμάτι ασυνήθιστης μουσικής για αυτή τη χρονιά ,ακούγεται σχεδόν αναχρονιστικό αν δείτε από τις λίστες που κυκλοφορούν τι θεωρείται καλύτερο για το 2013. Η χρήση κανονικών οργάνων και παραδοσιακών ενορχηστρώσεων αντί των τυπικών ηλεκτρονικών και lo-fi που χρησιμοποιούσε τόσο καιρό η καλλιτέχνης,ακούγεται σαν συμβιβασμός στ' αυτιά των οπαδών της μουσικής που βγαίνει από τις κρεβατοκάμαρες η οποία έχει μεν καλλιτεχνική αξία αλλά αν ρωτήσεις αρκετούς καλλιτέχνες θα σου πουν ότι το κάνουν από ανάγκη και έλλειψη στούντιο budget. H Julia Holter όμως κατάφερε να αξιοποιήσει στο μέγιστο και προς όφελος της όλη την ελευθερία που της προσφέρθηκε από την Domino,για να κάνει ένα άλμπουμ που διαφορετικά θα ακουγόταν σαν συνέχεια του '' Tragedy '' και του '' Ekstasis '' αλλά με όλη αυτή την πλειάδα μουσικών και του στούντιο ουσιαστικά απελευθέρωσε όλη την ικανότητα και δυναμική της που πλέον ταξιδεύει με ούριο άνεμο σε δημιουργικότερες,θέλω να πιστεύω ηχογραφήσεις. 
Τα απλά τραγούδια δεν ήταν ούτε και είναι το θέμα της Julia Holter .
Ξέρει να γράφει και ξέρει πως να τα κατευθύνει .
Το πως αυτά θα ενσωματωθούν σε κάτι μεγαλύτερο ,σε κάτι που θα μεγιστοποιήσει την ύπαρξή τους και την ανάγκη να γίνουν κάτι παραπάνω από αναλύσεις όπως και αυτή, διασκέδαση και ακουστική ευχαρίστηση είναι το μέλημα της και το μέλημα όλων των σπουδαίων συνθετών. Εκεί είναι που η Julia Holter εξερευνά, με πυξίδα το ταλέντο αλλά και την προσωπικότητά της. 
Δημιουργεί το δικό της δρόμο/μονοπάτι/λεωφόρο,δεν έχει σημασία το εύρος, για ένα πολυσήμαντο μουσικό ιδίωμα ,νηφάλιο,καλλιτεχνικό και ουσιώδες.....

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...