Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Nostalgia's flower garden 1 : Katy Song [Summer 1993]


« Βεράντα..Άφιλτρα ( για να μην παρεξηγούμαι δηλώνω μη καπνιστής αλλά τα άφιλτρα ήταν για ένα μόνο φεγγάρι κάτι καλό στη ζωή μου), μπύρες, βραδινή ηρεμία και η μουσική του συγκεκριμένου δεύτερου και πρώτου ομώνυμου άλμπουμ (σήμερα το λένε ''Rollercoaster'' για να ξεχωρίζει από το επόμενο ομώνυμο) των RED HOUSE PAINTERS, να ηχεί μέσα στην ησυχία και να φαντάζει μια ευτυχισμένη στιγμή σε ένα αρκετά «ανήσυχο» καλοκαίρι. Είχα αγοράσει το cd από το pilgrim τότε και το ''Katy Song'' το έπαιζα στις εκπομπές μου αλλά πιο πολύ το είχα λιώσει στα ακούσματα σπίτι μου σε ένα παλιό φορρητό cd player....Ήταν μια ευτυχισμένη ερωτική συνεύρεση των AMERICAN MUSIC CLUB και των SLOWDIVE, με τους πρώτους να ξυπνάνε στο φως το ήλιου επιτέλους και τους δεύτερους να πετάνε σε μεσαίο ύψος καθαροί από παραμορφώσεις και στρατοσφαιρικές συγχορδίες. Και θέλει ικανότητα για να ξεγυμνώσεις και να ενώσεις σε σώμα ένα τέτοιες επιρροές...
Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με πάθος με τη μουσική του Mark Kozelek. Και αν σήμερα ακούω αραιά και που τους SUN KILL MOON οφείλεται σε αυτό το μαγικό τραγούδι και κατ' επέκταση σε αυτό το ήσυχο, μεγαλειώδες άλμπουμ της αμερικάνικης σκηνής των '90'ς. Μετά από αυτό το άλμπουμ πολλά από αυτό το είδος, πολλοί από αυτή τη singer/songwriter κατάσταση μου προκαλούσαν χασμουρητό. Υπερβάλλω, ίσως, αλλά ήταν σαν να τα είχα ακούσει όλα μετά από αυτό το τραγούδι και κατ'επέκταση μετά από αυτό το άλμπουμ»....©Χρήστος Μίχος, Άνοιξη 2015

« When I die a slow and painful death, I want to die with this song in the background, to take my mind off of the pain, and to take it back to all of the beautiful times of my life. I want this song to remind me that I may lay dying, I had a good run in spite of my downfalls...And surely, my existence had meaning within the eyes of others, for as long as they live...» ©Sam Hill [ σχόλιο στο YouTube]

«This song helps my Child to sleep. And I love it.»
 © Sergio Sanchez Rodriguez { σχόλιο στο YouTube ] 

.....Αυτές τις μέρες θα έχουν μείνει και κάποιες κόπιες από τις βινυλιακές επανεκδόσεις των τεσσάρων πρώτων άλμπουμ των RED HOUSE PAINTERS σε κάποια ράφια, αφημένες από τη φετινή μέρα του δισκάδικου...Και μην τολμήσει κανείς να πει κακό  λόγο για τη 4AD. Ποτέ ξανά....

   

Some escape some door to open
This path seems the blackest but I
Guess it's the soonest
But there in the clearing I
Know you'll be wearing
Your young aching smile and
Waving your hand
Can't go with my heart when I
Can't feel what's in it I
Thought you'd come over
But for some reason you didn't
Glass on the pavement under my shoe
Without you is all my life amounts to

A final sleep no
Words from my cutting
Mouth to your ear or
Taut wicked pinches
From my fingers to your bitter face
That I can't heal
I know tomorrow
You will be
Somewhere in London
Living with someone
You've got some kind of family
There to turn to
And that's more than I could ever give you

A chance for calm
A hope for freedom
Outlet from my cold solitary kingdom
By the forest of our spring stay
Where you walked away
And left a bleeding part of me
Empty and bothered
Watching the water
Quiet in the corner
Numb and falling through
Without you what does my life amount to

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...