Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The World Unseen: In the world of MAMIFFER..


Οι MAMIFFER είναι μια Αμερικάνικη μπάντα που έχει σαν βάση της Seattle. Ξεκίνησαν το 2008 σαν σόλο δημιουργία της πρώην μέλους των Pyramids και Everlovely Lightningheart, Faith Coloccia αλλά σήμερα ο βασικός πυρήνας έχει εμπλουτιστεί με τον πλέον σύζυγο της Aaron Turner πρώην τραγουδιστή και κιθαρίστα των παλιών αγαπημένων ISIS.
Οι MAMIFFER έχουν στο ενεργητικό τους τέσσερα άλμπουμ, τρία με συνεργασίες και άλλα πέντε split, τα περισσότερα στην SIGE εταιρεία της Faith Coloccia.
 Η μουσική τους επικεντρώνεται στα κλασσικότροπα χορωδιακά φωνητικά και στα πλήκτρα ( πιάνο, wurlitzer, bass synthesizer) της Faith αλλά και στις εναλλαγές σκοταδιού και ημίφωτος των αργών και υποβλητικών ενορχηστρώσεων του Aaron Turner που άλλοτε ηχούν σαν θάλασσες λευκού θορύβου με αδρές μελωδικές νηνεμίες και άλλοτε ακολουθούν τα φωνητικά σε κατανυκτικές μετα-ψαλμωδίες αναζήτησης και δοξολογίας της Ομορφιάς ή κάποιας χαμένης αρετής.
 


Το ''The World Unseen'' είναι το τέταρτο επίσημο τους και ολοκληρώνει μια πορεία επτά χρόνων αισθητικά αλλά επίσης και μια πορεία έξι χρόνων ηχογραφήσεων για το συγκεκριμένο. Ξεκίνησαν να το γράφουν το 2011, το ηχογράφησαν μεταξύ του 2013 και 2014 και το κυκλοφορούν 1η Απριλίου του 2016.
Η Faith Coloccia περιγράφει το άλμπουμ:

" It is an exploration of subconscious and psychic bonds between the past and present, and the ways in which the musical devices of repetition and incantation create hands across the chasm that divide the human from the divine."

Αποτελείται από πέντε μεγάλες συνθέσεις συν ένα 35 λεπτο τρίπτυχο και χαρακτηρίζεται από μελωδικά και drone πέπλα ήχων, πιανιστικών νοσταλγικών κυμάτων και χορωδιακών φωνητικών. Ο συνδυασμός τους είναι ένα ηχητικό οικοδόμημα, πολύπλευρο συναισθηματικά και πυκνό σε δομή. Χρησιμοποιήθηκαν πολλά όργανα αλλά δεν ακούγεται πολύπλοκο ούτε πολυχρωματικό. Χωρίς να κλιμακώνεται σε ξεσπάσματα όπως οι post-rock ελεγείες των GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR ή των MOGWAI ταξιαρχιών και χωρίς να παραμένει σε βαλτώδεις drone λίμνες, χωρίς να αφαιρείται στον αέρα ή να παθαίνει ασφυξία στο νερό, το ''The World Unseen'' ξεχωρίζει για την θεματική και συναισθηματική του προσήλωση, την ανθρωποκεντρική του κατεύθυνση (κατευθείαν στην ψυχή και στο πνεύμα) και την μελωδική του ποιότητα.
Προσκαλεί τον ακροατή να απορροφηθεί στο μουσικό του σύμπαν, να ταλαντευτεί ανάμεσα στις συγχορδίες, να ανέβει στις μελωδικές γραμμές, να εισχωρήσει στη δικιά του πορεία για τη Γαλήνη.

The record is imperfect. It has within its heart an incompleteness, a stillness containing the presence of absence and loss.

Αντιθέτως από ότι νομίζει η Faith για το άλμπουμ, η δικιά μου εντύπωση είναι ότι πρόκειται για ένα πλήρες άλμπουμ από αισθητική άποψη και δείχνει τη διαφορά μεταξύ των στείρων πειραματισμών και των παλλόμενων μουσικών συμπάντων στο Ηχητικό αχανές προς αναζήτηση και ολοκλήρωση σταθερών μεταξύ της Τέχνης αλλά και της ανάγκης έκφρασης....
Κυκλοφορεί την 1η Απριλίου από τη SIGE records, σε ψηφιακή μορφή, cd και διπλό βινύλιο και σαν cd με επιπλέον bonus cd στην Daymare records στην Ιαπωνία....


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...