A night with Marie Davidson/Yves Tumor/ Wham Jah, live at Romantso [05.01.2017]

Η πρώτη συναυλιακή συνάθροιση για το 2017 ήρθε νωρίς. Με συμμετοχές που δεν συναντά κανείς εύκολα.

Οι WHAM JAH άνοιξαν την βραδιά, μέσα σε παραπετάσματα ξηρού πάγου με συνθέσεις στηριγμένες σε αρχέγονους ρυθμούς, ψυχεδελική μουσική, θόρυβο και παραμορφώσεις. Η μουσική τους είναι ανοιχτό πεδίο, οι συνθέσεις τους είναι απολαυστικά jam και ταξιδεύουν μέσα σε σκληρά, πρωτόγονα τοπία. Λειτουργούν στο 100% ζωντανά, οπότε καταλάβατε ότι ακούστηκαν αρκετά συναρπαστικοί και κέρδισαν τις εντυπώσεις χωρίς την παραμικρή δυσκολία.

Ο χαρακτηριζόμενος «αινιγματικός» Sean Bowie που προτιμά το Yves Tumor σαν όνομα αυτό το καιρό είναι ένας καλλιτέχνης που έκανε αίσθηση στους κύκλους της πειραματικής μουσικής φέτος με το ''Serpent Music'', πρώτο επίσημα αλλά δεύτερο αν υπολογίσουμε και το άλμπουμ ''When Man Fails You'' που κυκλοφόρησε το 2015 σε κασέτα αλλά και διαδικτυακά.
Oμολογώ ότι δεν είχα σχέση με τη μουσική του πριν την εμφάνιση αυτή. Το ''Serpent Music'', είναι ακούγεται  ενδιαφέρον άλμπουμ στο πρώτο άκουσμα αλλά η abstract μορφή των συνθέσεων προκαλεί για πολλαπλά ακούσματα, οπότε μεταβάλλονται και οι εντυπώσεις. Αυτό που ακολούθησε όμως από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο σανίδι και ρύθμισε τους ήχους του ήταν κάτι που δεν συνηθίζεται σε συναυλίες και με έκανε να ρίξω περισσότερη προσοχή στην περίπτωση του.
Για καλλιτέχνες που στηρίζονται αποκλειστικά σε προηχογραφημένη και επεξεργασμένη μουσική και την παρουσιάζουν σε ζωντανό ακροατήριο, η απόδοση τους κυμαίνεται από τελείως βαρετή μέχρι την κατάσταση που είτε με ρυθμούς είτε με απλά layer σε βυθίζουν σε άλλους κόσμους και τότε εμφάνιση χαρακτηρίζεται πετυχημένη. Αξέχαστη όμως ή ασυνήθιστη είναι σε ελάχιστες περιπτώσεις αν δεν έχουν περισσότερες μορφές τέχνης να συνδυάζουν τη μουσική τους.

 Ο Yves Tumor εμφανίστηκε ντυμένος με μπλουζάκι παραλλαγή, δερμάτινες ψηλοτάκουνες μπότες που κάλυπταν όλο το πόδι σχεδόν και καλσόν. Αυτό το ουδέτερου φύλου στην κυριολεξία δίμετρο Ον, ξεκίνησε μέσα σε ηχητικό και ρυθμικό χάος κοντά στο dubstep, να μιλά στο μικρόφωνο και να κατεβαίνει από τη σκηνή και να περνά από όλους τους παρευρισκόμενους, μέσα σε προπέτασμα ξηρού πάγου δημιουργώντας ένα χαοτικό αλλά αρκετά έξω από τα συνηθισμένα περιβάλλον.

  Έχουμε καταντήσει να βλέπουμε τυπικές συναυλίες πλέον και κάτι τέτοιο σοκάρει. Απλά να φανταστείτε ότι δεν αναγνώρισα καμμία από τις συνθέσεις των άλμπουμ του, δεν θα το χαρακτήριζα καν συναυλία αλλά κάτι μεταξύ δρώμενου και ηχητικής ομαδικής παραίσθησης. Ο καλλιτέχνης ήταν  κατά το 99%  της εμφάνισης του μέσα στο πλήθος, βορά στους αρχικά αμήχανους, αργότερα έκπληκτους και στο τέλος ενθουσιασμένους παρευρισκόμενους που θαύμαζαν το θάρρος αλλά και την διαφορετικότητα του, παρακολουθώντας τον να περνά ανάμεσα τους, φιλικά σαν να ήταν ο διπλανός τους, να τους ακουμπά, να κυλιέται κάτω, κάνοντας κάτι τελικά που μας άρεσε αλλά το γιατί, για να το εξηγήσουμε επαρκώς χρειάζεται να ανοίξουμε τα μυαλά μας περισσότερο. 

Η Marie Davidson έκλεισε τη βραδιά με ένα συμβατικότερο σετ μιας ώρας περίπου, παρουσιάζοντας το πιο πρόσφατο άλμπουμ της ''Adieux Au Dancefloor'' αλλά και σημαντικές στιγμές από τα προηγούμενα τρία. Όλα τα τραγούδια ακούστηκαν σε πιο ζωηρές εκτελέσεις και έκαναν το κοινό να χορεύει, χωρίς να στέκεται αδιάφορο.
 Η μινιμαλ συνθ φόρμα που υπηρετεί πιστά ( με κάποιες  πικάντικες house και techno «παρεκκλίσεις») έχει περιορισμούς αλλά για μας που αγαπάμε το σφυροκόπημα και τα παιχνίδια με τις συχνότητες η περίπτωση της Marie Davidson  είναι ιδανική.

Η ίδια, χαριτωμένη πάνω από τα αναλογικά μηχανήματα της να πειράζει τα κουμπιά και να «τραγουδά» προσωπικές σκέψεις αποκαλύπτοντας ότι «αφιερώνει τη ζωή της σε αυτούς τους ρυθμούς» δείχνει όντως μια παθιασμένη σχέση με τη μουσική που συναυλιακά κατανοείται περισσότερο. 

 Η πρώτη λοιπόν συναυλία της χρονιάς χαρακτηρίζεται ως συναρπαστική, με καλλιτέχνες που στο πεδίο τους προσφέρουν ουσιαστικό έργο και πάθος. Μακάρι να έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθούμε ακόμα περισσότερες συναυλίες στο μέλλον.