Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Planet Classics 2017: The Albums_18

18.Oczy Mlody - THE FLAMING LIPS   
            (Warner)


Ίσως είναι είναι από τα πιο παρεξηγημένα σχήματα του πλανήτη. Βασικά αυτό που πολλοί δεν κατανοοούν ή να μην επιτρέπουν, είναι η απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία που έχουν οι THE FLAMING LIPS ή ακόμα καλύτερα η έλλειψη μέτρου και ορίων σε αυτό που κάνουν. Από το 2007 και πέρα έχουν φτάσει τους THE RESIDENTS, στο να κυκλοφορούν οτιδήποτε ηχογραφούν και να πωλούν οτιδήποτε έχει την εμπορική ονομασία του ονόματός τους, σε οποιαδήποτε μορφή. 
Δεν διστάζουν να ηχογραφούν εικοσιτετράωρη σύνθεση, να γράφουν για μονόκερους, κάστρα και ασυναρτησίες σε μία εποχή που λόγω πολιτικής ορθότητας αμφισβητούνται και απαγορεύονται συγκεκριμένες αναφορές. Χτίζουν το δικό τους κόσμο που δεν είναι κλειστός γιατί περιέχει φιλτραρισμένα στοιχεία από τον κόσμο που ζούμε.
 Μουσικά παραμένει ο ίδιος μελωδικός πυρήνας και η ίδια ανάπτυξη σε όλα τα τραγούδια τους. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος στο ''The Soft Bulletin''. Όμως, το «περιτύλιγμα» είναι state of the art πάντα. Η φιλοσοφία και το κόνσεπτ γύρω από τα τραγούδια τους επίσης. 
Στο ''Oczy Mlody'' (Μάτια νέων) ο κόσμος τους είναι βουτηγμένος σε φαντασιακά νέφη που κακώς συγχέονται με επιδράσεις χημικών ουσιών. Πρόκειται για αχαλίνωτη φαντασία και ηχητική εμπειρία για να δώσουν τραγούδια που θυμίζουν Κοσμικές βουτιές σε θερμά και υγρά τοπία προσωπικών υποσυνείδητων συμπάντων που ανακατεύουν κρυφές επιθυμίες, όμορφες παιδικές αναμνήσεις και χρώματα. Το χρώμα είναι βασικός κανόνας στα τραγούδια του άλμπουμ αυτού. Δεν μπορώ να φανταστώ αυτές τις φετινές βελούδινες και καταπραϋντικές συνθέσεις, ασπρόμαυρες ή με σκληρές γραμμές. 
Το άλμπουμ είναι μια ηχητική παραίσθηση, χωρίς όρια και συγκεκριμένες αναφορές. Είναι σύμπαν που ενσωματώνει προσωπικές μνήμες, μετασχηματιζομένες οπτικές και ηχητικά ποτάμια που δεν οδηγούν κάπου συγκεκριμένα αλλά είναι ικανά να γοητεύσουν κάθε ακροατή που θα ξεχάσει ότι αυτό που ακούν κουβαλά ιστορίες άνω των 35 ετών. Για άλλη μια φορά σε πείσμα όλων των κριτικών είναι πολύ μπροστά ή μάλλον έχουν καλύτερη θέα από τους ίδιους τους ακροατές τους. Αλλά πάντα είναι διαθέσιμοι να ανεβάσουν τον ακροατή στο δικό τους Κάστρο και να τον κάνουν να περάσει καλά. 
Αν δεν έχετε καταλάβει ακόμα, οι  THE FLAMING LIPS είναι ένα εμπορικό σχήμα. Η μουσική τους είναι για το καλό όλων, δεν πειραματίζονται για νέους ήχους κλπ. Δεν σταματάνε να δημιουργούν τους κόσμους τους με υλικά που ο «κόσμος» προτιμά ανά τις δεκαετίες (εύπεπτες μελωδίες, μαλακούς ρυθμούς και της μόδας ανάλογα την εποχή κλπ) όμως κανείς δεν θα τους πει εδώ και χρόνια πως να το κάνουν για περισσότερες πωλήσεις και πως να μασήσουν τους ήχους τους για έτοιμη τροφή στο «κοινό». 
Επίσης δεν δίνουν σημασία στο τι θα γράψει ο κάθε κριτικός ή εγώ. Αυτό είναι. Αν σας αρέσει. 
Το ''Oczy Mlody'' είναι οικείος και παρόμοιος με δίσκους τους στο παρελθόν αλλά από άλλη, χαλαρώτερη και υπεράνω λογικής, γωνία. Αν ξεκινήσετε να τον ακούτε θα ήταν καλό να τον ακούσετε αφήνοντας απ' έξω την κριτική σας σκέψη και τη λογική. Και επιτέλους. Μην είστε αρνητικοί στους 
THE FLAMING LIPS. Είναι με τους καλούς. Η Miley Cyrus είναι πιο ανοιχτόμυαλη...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...