Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Sunday is not like Every Day.. MARVA VON THEO / TA TOY BOY live @ Death Disco [03.03.2019]


Οι Κυριακές είναι πάντα μέρες που φεύγουν απνευστί όταν θέλει κανείς να προλάβει να κάνει ότι η εβδομάδα του στερεί, λόγω εργασίας κυρίως αλλά και λόγω του ότι επικρατεί μια γενικότερη χαλάρωση στον ''αέρα''.
Μπορούν όμως να γίνουν και καταθλιπτικές όσο νυχτώνει ( cold and grey όπως έλεγε και ο Morrissey). 
Όμως με διαφορετική ψυχολογία το Κυριακάτικο βράδυ είναι μία από τις πιο χαλαρές περιόδους της εβδομάδας. Οπότε κατάλληλο για να παρακολουθήσει κανείς συναυλίες με περισσότερη προσοχή και μακριά από την τρέλα του Σαββατόβραδου''.


Έτσι το βράδυ της Κυριακής 3.3.2019, είχα μια πολύ καλή ευκαιρία να πεταχτώ ως το Death Disco για να παρακολουθήσω για δεύτερη φορά τους TA TOY BOY και για πολλοστή τους MARVA VON THEO. Πέρυσι και τα δύο σχήματα κυκλοφόρησαν τα παρθενικά τους άλμπουμ και τα τιμήσαμε με πολλές ακροάσεις αλλά και με θέσεις μέσα στα εκατό πιο αγαπημένα μας για το 2018. Ξέρετε επίσης και τις εξαιρετικές εντυπώσεις που αφήνουν στις ζωντανές τους εμφανίσεις και σίγουρα δεν μας χαλάει να τους ξαναβλέπουμε όποτε παίζουν.
Αυτή τη φορά περιμέναμε καινούρια τραγούδια και από τα δύο σχήματα καθώς ήδη ετοιμάζονται τα δεύτερα άλμπουμ τους.


Οι MARVA VON THEO έπαιξαν πέντε. Ανάμεσα στα ήδη γνώριμα του ''Dream Within A Dream'' φάνηκαν σαν ένα βήμα μπροστά για τον ήχο τους. Το ντουέτο υποστηρίζει ότι οι τόνοι θα είναι ακόμα πιο σκοτεινοί στο δεύτερο άλμπουμ και αυτό που παρατήρησα είναι ότι πλέον έχουν απαγκιστρωθεί από downtempo μπούσουλες και ενισχύουν προσωπικό ήχο. 
Δεν σας κρύβω ότι σαν πρώτη ακρόαση ένιωσα αρκετά οικεία και παρατήρησα τον εαυτό μου να ελκύεται αρκετά από την άψογη για τα αυτιά μου δομή τους (αλλά ακόμα κοντά στο τελικό στάδιο σύμφωνα με τους ίδιους τους MVT). 


 Η εξέλιξη είναι λοιπόν ακούστηκε θετική και αισιόδοξη σε αυτή την πρώτη παρουσίαση. Είναι εύλογο να μην καταλήξω σε συμπεράσματα πριν την ακρόαση όλου του άλμπουμ, είναι όμως σημαντικό το γεγονός ότι στον αέρα πλανάται με βεβαιότητα ότι μας περιμένει ακόμα μια υψηλών προδιαγραφών ηχογράφηση.
Τα τραγούδια μέσα από το πρώτο τους άλμπουμ για πολλοστή φορά μου φάνηκαν καλύτερα από ποτέ και γενικά η εμφάνιση τους δεν με έκανε να βαρεθώ ούτε μια στιγμή.


Οι TA TOY BOY έκλεισαν τη βραδιά με σετ βασισμένο στο ''This Town'', σε δύο καινούρια τραγούδια και τέσσερεις διασκευές από τις οποίες ξεχωρίζω το ''Suedehead'' του Morrissey παιγμένο με τον ενθουσιασμό του φαν και την εξαιρετική απόδοση του Γιώργου Μπέγκα στα φωνητικά.


Αν και τους απολαύσαμε γύρω στα 20-25 άτομα, επικρατούσε μια γενική ευφορία στο κλαμπ λόγω βεβαίως του γεγονότος ότι οι TA TOY BOY έχουν συνθέσεις που προκαλούν νοσταλγία και όμορφα συναισθήματα. Ίσως να θέλαμε και περισσότερα νέα τραγούδια αλλά ας μην είμαστε απαιτητικοί από τη στιγμή που κατάφεραν και πάλι να μας χαρίσουν χαμόγελα.
Εννοείται ότι θα είμαστε πάλι εκεί όταν ξανακατέβουν...
 
Setlists:
a. MARVA VON THEO:
1. Unconcern 
2. Love 
3. Forever 
4. Ruins 
5. Reaching the stars 
6. Secret Lover 
7. Older 
8. Sunday 
9. Fame and Gold

b. TA TOY BOY 








 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...