BORDERLINE FESTIVAL Μέρα 4_06.04.2019 @ ΡΟΜΑΝΤΣΟ

Το φεστιβάλ αυτό υπό την αιγίδα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών είναι ήδη καταξιωμένο και κάθε χρόνο περιλαμβάνει ενδιαφέρουσες μουσικές προτάσεις για αυτούς που ψάχνουν τη μουσική διαφορετικά, επεκτείνεται δε και σε άλλες μορφές Τέχνης.

Φέτος την τέταρτη μέρα θα εμφανιζόταν η Aïsha Devi, γεγονός που έπρεπε να καλυφθεί από το ιστολόγιο, αφού πέρυσι ήταν από τις μουσικούς που παρακολουθούσαμε στενά και φανατικά.

Μαζί με την Devi θα έβλεπα για πρώτη φορά ζωντανά μιά από τις ανερχόμενες καλλιτέχνιδες της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής , την Κρυσταλλία Θεοδώρου γ.κ.ως Crysta Corniza ή απλά cORNIZA και δύο άγνωστα σε μένα σχήματα τους Λιβανέζους TWO OR THE DRAGON και το τρίο των Jérôme Noetinger ( Γαλλία) & Robert Piotrowicz (Πολωνία) & Anna Zaradny ( Πολωνία).

Όλοι οι μουσικοί που συμμετείχαν έχουν αρκετά μεγάλο βιογραφικό και κυρίως φιλοσοφία πίσω από το έργο τους την οποία φρόντισαν να μας επιδείξουν με τον καλύτερο τρόπο, μέσω της παρουσίασης του έργου τους.

 Η Crysta Corniza σε ένα σχετικά άδειο ΡΟΜΑΝΤΣΟ παρουσίασε – όπως μας ανέφερε σε νεώτερη επικοινωνία που είχαμε μαζί της- ένα ''ολοκαίνουριο αναλογικό λαιβ σετ με live looping, συνθ, drum machine, ένα παλιό casio και στο τέλος, το κομμάτι μου i drone''.

Ήταν ένα πανέμορφο και καλαίσθητο ambient /electronica /experimental θαυματάκι το οποίο διέθετε συνοχή, όραμα και απλότητα. Η μικρή μουσική αυτή συμφωνία στρώσεων ήχου, μελωδίας και ζωντανής δημιουργίας σε συνδυασμό με το οπτικό μέρος που επιμελήθηκε η All Matters, έρεε αγκαλιάζοντας όλο τον χώρο δημιουργώντας μια θερμή ηχητική όαση, ένα ηχητικό κύκλο ομορφιάς και ισορροπίας, αρκετά θελκτικό, φιλόξενο και προσιτό. 
 

Χωρίς αμφιβολία και με την σύμφωνη γνώμη των παρευρισκομένων αυτό το σετ της Crysta Corniza ήταν από τις εκπλήξεις της βραδιάς που χωρίς να διασχίζει γιγάντια τοπία ηχητικών μπλοκ, χωρίς να θέλει να κατακτήσει το Σύμπαν με τη μία, κατέκτησε όλους με την ζεστασιά του και την κατακτημένη επίγνωση του χώρου, του χρόνου αλλά και της επαφής.

Η συνέχεια ήταν περισσότερο εξωτική , καθώς το τυπικό τραπέζι του ηλεκτρονικού συνθέτη του σήμερα αποσύρθηκε (για την ώρα) αφήνοντας το χώρο να γεμίσει από τον επιδαπέδιο πίνακα των ηλεκτρονικών εφέ αλλά και παραδοσιακών οργάνων (buzuq) και διάφορων αραβικών και περσικών κρουστών.

 Οι TWO OR THE DRAGON είναι ένα ντουέτο Λιβανέζων μουσικών που « με τη βοήθεια επεξεργασμένων παραδοσιακών οργάνων σε συνδυασμό με το υπόβαθρό τους στην παραδοσιακή αραβική μουσική, παίρνει την ακουστική, οπτική και κοινωνικοπολιτική καθημερινότητα της Βηρυτού και την προβάλλει σε ένα υπερρεαλιστικό ηχοτοπίο».

Ξεκίνησαν με κάτι που μου θύμισε την αισθητική του αξιότιμου αλλά και αρκετά συμπαθή σε μας Radwan Ghazi Moumneh ( JERUSALEM MY HEART). Εξηλεκτρισμένη, κλιμακούμενη Αραβική ελεγεία που έλεγες ότι θα σκάσει σε εκατομμύρια κομμάτια μόνο που η ξαφνική παύση και η αποσυναρμολόγηση σε μεμονωμένα ηλεκτρακουστικά θραύσματα παιγμένα ζωντανά χωρίς καμία προηχογραφημένη επέμβαση, ήταν κάτι απρόσμενο, εντυπωσιακό και συναρπαστικό συνάμα.

Ο διάλογος μεταξύ παράδοσης και εξερεύνησης στην καρδιά του ήχου των οργάνων, το Χάος αλλά και η ανοδική πνευματική διάσταση της μουσικής τους μας αιχμαλώτισαν σε όλη τη διάρκεια του σετ τους. 
 

Ακούγοντας εκ των υστέρων το ''Prelude For The Triumphant Man'', μοναδικό επίσημο άλμπουμ τους ως σήμερα αλλά και ότι άλλο έχουν ανεβάσει στο soundcloud τους (συνήθως ζωντανές εκτελέσεις συνθέσεων τους), διαπίστωσα ότι το σετ τους ήταν μια περίληψη του έργου τους ως τώρα, αλλά δοσμένο με την ενέργεια μιας ροκ μπάντας που κρατά το κοινό σε εγρήγορση και δεν το αφήνει να προσηλωθεί πουθενά αλλού παρά μόνο στα τεκταινόμενα στη σκηνή.

Ήταν μια ζωντανή εμπειρία αλλά και ταυτόχρονα εισαγωγή σε νέα τοπία της Λιβανέζικης μουσικής που ανθεί μέσα στη δίνη του πολέμου και της αστάθειας σαν ένα ηχητικό ντοκουμέντο ξεκάθαρης Τέχνης.

 Μετά από αυτό το εκπληκτικό σετ, μεταφερθήκαμε μπροστά στην κονσόλα όπου στήθηκε το επόμενο ηχητικό σκηνικό της βραδιάς. Αναλογικά συνθ, σαξόφωνο, μαγνητοταινία και η απαραίτητη ψηφιακή υποστήριξη, ήταν τα εργαλεία με τα οποία το τρίο Noetinger_Piotrowicz_Zaradny, θα επιχειρούσε τον επόμενο αίωνα (τρόπος του λέγειν)

να διαλύσει κάθε έννοια ηχητικού συνόρου, φέρνοντας αντιμέτωπο τον ακροατή με τις καθιερωμένες ιδέες του και ότι ήξερε από μουσική εκείνη την στιγμή.

Τα πλούσια βιογραφικά των μουσικών που ξεδίπλωσαν μπροστά μας αυτή την ηχητική επιδρομή σε υψηλή ένταση δεν χωρά αμφισβήτηση της σοβαρότητας με την οποία προσεγγίζουν τη μουσική τους. Παρόλα αυτά όμως με έκαναν να αποσυρθώ μετά τη μέση του σετ μην αντέχοντας πλέον αυτό το επιθετικό ηχητικό μπλοκ ήχων. 

Ίσως να φταίει ότι μετά τα προηγούμενα δύο σετ δεν είχα καθόλου ενέργεια και όρεξη για αυτό το παγωμένο συνοθύλλευμα βόμβων και ανήσυχο σύμπλεγμα ηχητικών κραδασμών/ηλεκτρονικής τρικυμίας που έπαιζε με τις εντάσεις, την αρμονία, τη δυσαρμονία, το Χάος. Εκτίμησα τη μουσική τους σε χαμηλότερη ένταση, ακούγοντας το ''Crackfinder''-το μοναδικό άλμπουμ που έχουν ως τώρα- αλλά εκείνη τη στιγμή μπορώ να πω ότι είχε αρνητική επίδραση επάνω μου. Ενθουσίασαν πάντως τους γενναίους που άντεξαν ως το τέλος.

Όταν επιτέλους οι εντάσεις σταμάτησαν, ήρθε η ώρα για το πιο γνωστό όνομα της βραδιάς.

 Η Aïsha Devi με την βοήθεια του Emile Barret στα εντυπωσιακά βίντεο, δημιούργησε μια οπτικοακουστική εμπειρία στο κοινό που έμεινε ως το τέλος του φεστιβάλ, φέρνοντας την πιο σύγχρονη μουσική πρόταση της βραδιάς, άσχετα αν το κοινό που έμεινε να την παρακολουθήσει δεν το συναντάμε ποτέ σε αντίστοιχες συναυλίες, δείγμα ότι η καλλιτέχνης είναι μάλλον άγνωστη εδώ ακόμα και στο ειδικό κοινό που παρακολουθεί τις εξελίξεις.

Ότι είδαμε και ακούσαμε δεν είναι εύκολο να περιγραφούν. Είτε μας άρεσε είτε όχι η πνευματικότητα της καλλιτέχνιδας είναι αυτή που την καθοδηγεί για να δημιουργεί, να εκφράζεται και να τραγουδά.

Διαβάζοντας συνεντεύξεις της διαπιστώνουμε ότι έχει μεγάλα σχέδια για την καλλιτεχνική πορεία της. Ακόμα είναι στο ξεκίνημα αλλά η μέχρι τώρα δισκογραφική της παρουσία είναι αρκετά συναρπαστική και εξερευνητική οπότε η  σύγκλιση και η απόλυτη πραγμάτωση της θεωρητικής άποψης  μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας δεν θα αργήσει να πραγματοποιηθεί.

 « We are all imperfect so it’s about where you go through experimentation - and experimentation is knowledge any-way.» 

Τα δύσκολα όρια που έχει θέσει για τη δημιουργική περσόνα της και η προσήλωση της σε αυτά έχουν αντίκτυπο στις αναβαθμισμένες  και ξεχωριστές εμφανίσεις της όπως αυτή που βιώσαμε στο φετινό Borederline.

Το μεγάλο της όπλο είναι ο τρόπος που επεξεργάζεται τα φωνητικά της η οποία πλαισιώνεται με στοιχειώδη ρυθμικά και ambient μοτίβα ψυχρά αλλά με την κατάλληλη υποβλητικότητα που ακολουθούν τις διακυμάνσεις και τα ηχοχρώματα της φωνής, με ή χωρίς εφέ. Ζωντανά η φωνή της βγαίνει καλύτερη από το ψηφιακό περιβάλλον των άλμπουμ της και αν βγαίνει έτσι τώρα μας επιτρέπει να φανταστούμε ακόμα πιο σπουδαίες εμφανίσεις. 
Η πρώιμη μορφή ''ιεροτελεστίας''/ περφόρμανς της, άγγιξε αρκετούς από μας. Αρκετά εντυπωσιακή σαν παρουσία η ίδια ζούσε κάθε στιγμή του σώου της προσπαθώντας όχι πάντα πετυχημένα να μεταδώσει αυτή την προσήλωση και σε μας.

Το ''Dna Feelings'' ήταν ένα άλμπουμ που ακόμα και τώρα μου δίνει πληροφορίες, ακούγοντας το δε ζωντανά (μαζί με κάποια εξαιρετικά αποσπάσματα από το '' Of Matter And Spirit'' ) βοήθησε στο να δω με πολύ θετικό μάτι την εξέλιξη της καλλιτέχνιδας αλλά και να κατανοήσω καλύτερα τις προθέσεις της. 
 

 Η Aïsha Devi ανήκει σε αυτή τη δεκαετία και σε καμία άλλη.

Είναι μέρος ενός καινούριου μουσικού κόσμου που διαμορφώνεται και η ίδια έχει όλο τον καιρό για να μετατραπεί στην-ας πούμε- ''new age Ιέρεια'' που έχει πλάσει στο μυαλό της. Ειδικά τώρα που ο υλισμός, η προσβολή και φθηνοποίηση του πνεύματος είναι αρετές, περιπτώσεις σαν την Aïsha Devi μας είναι απαραίτητες.Ελπίζουμε σε συνέχεια και επανεμφάνιση στη χώρα μας.