Glows in the dark..

“This is an album in which other artists speak for me, but I lend my voice,”
“By the end of the tours following Post Pop Depression, I felt sure that I had rid myself of the problem of chronic insecurity that had dogged my life and career for too long. But I also felt drained. And I felt like I wanted to put on shades, turn my back, and walk away. I wanted to be free. I know that’s an illusion, and that freedom is only something you feel, but I have lived my life thus far in the belief that that feeling is all that is worth pursuing; all that you need—not happiness or love necessarily, but the feeling of being free. So this album just kind of happened to me, and I let it happen.” (Iggy Pop)

Το καλύτερο δώρο που μπορεί ένας executive δισκογραφικής να κάνει σε καλλιτέχνες σαν τον Iggy Pop, είναι να τον αφήνει τελείως ελεύθερο να κινηθεί όπου θέλει χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Καλλιτέχνες σαν αυτόν, με τόσα χρόνια προσφοράς και δημιουργίας αλλά και φάσεις που αν δεν υπήρχε ισχυρή υποστήριξη και ίσως και κεφάλαια να είχε γίνει ένας μεγάλος ήρωας της ροκ αλλά στη λειψανοθήκη κάποιου νεκροταφείου ή τέφρα στο τζάκι κάποιου απογόνου ή διασκορπισμένο σε κάποια θάλασσα, είναι ευχάριστο που αναπτύσσει μουσικά ενδιαφέροντα, πέραν της εικόνας που καλλιεργεί και υποστηρίζει. Πρόκειται για έναν ροκ σταρ που ξέρει την αξία της επιβίωσης αλλά και της φθοράς από τη στατική και ''καθιερωμένη'' εικόνα του καλλιτέχνη.
Τι θλιβερό θα ήταν αν ο Iggy Pop ήταν ένας προβλέψιμος αλλά και βαρετός ροκ σταρ. 
Σε μόνιμη φάση «άγριου ροκ θηρίου», με τραγούδια «υψηλής ενέργειας», ένα μόνιμο «θέαμα» για το αδηφάγο ροκ κοινό που ζητάει ακριβώς ότι η ροκ βιομηχανία ( και κάθε μουσική βιομηχανία παραγωγής) του σπρώχνει.
Αν ο Iggy Pop μας εξάπτει ακόμα και σήμερα, είναι γιατί έχουμε βιώσει αρκετές αλλαγές στην καριέρα του και γιατί θαυμάζουμε την αυθεντικότητα αλλά και την σφαιρική του άποψη για τη μουσική του. 
Αληταράς στο Detroit, με τραγούδια που έβραζαν θυμό, έξαψη και σεξ. Πρεζόνι σε αποτοξίνωση υπό τις φτερούγες του David Bowie με τραγούδια περισσότερο στοχαστικά και επιθυμία για νέες ηχητικές αποκλίσεις από την ηλεκτρική κιθάρα. 
Ο ροκ σταρ τον '80'ς και '90'ς  με corporate plan και παραγωγές που υποστήριζαν το προϊόν ''Iggy'' ώστε να βγάζει το σωστό  ''ροκ γάλα'' για κατανάλωση και κέρδος (εννοείται ότι ήταν πρώτης ποιότητας και όλοι καταναλώσαμε ευχαρίστως από αυτό). 
Ο μεσήλικας και πλέον ηλικιωμένος ρόκερ τον τελευταίων είκοσι χρόνων που πηγαίνει κόντρα στη σωματική φθορά με καλούς, μέτριους ή και αδιάφορους δίσκους.
Αν ονομαζόταν Mick Jagger δεν θα έκανε τίποτε από τα παραπάνω. Θα παρέμενε ο Iggy του ''Instinct'' στην καλύτερη περίπτωση. Μονοδιάστατος και συντηρητικός. Με ηλεκτροφόρα τραγούδια και botox όλη την ώρα. Όμως όχι. 
Τον λένε James Osterberg και το rock εγώ του, ο Iggy Pop, είναι περισσότερο από μια εταιρική, απέθαντη αγελάδα που παράγει ροκ για στερεότυπους ροκάδες που αναπαράγουν το ηλίθιο αυτό πρότυπο δεκαετίες τώρα. Είναι ο άνθρωπος που χτυπά την πόρτα σε νεότερους του για έμπνευση αλλά και για να τους εμπιστευτεί τις ιδέες του. Είναι ο ροκάς που ναι θα κάνει σαν άγριο θηρίο αλλά σε πείθει ότι δικαιούται να το κάνει μόνο αυτός σε τέτοια ηλικία γιατί ξέρουμε ότι τον επόμενο μήνα θα κυκλοφορήσει δίσκο που θα μας κάνει να εκπλαγούμε. Αυτό έγινε με το ''Post-Pop Depression'' το 2016 και φέτος με το ''Free''.
Αυτή τη φορά επέλεξε τον τρομπετίστα Leron Thomas και την αξιαγάπητη Sarah Lipstate ή αλλιώς NOVELLER στην κιθάρα σαν εγγύηση των νέων ιδεών του.
Ο ήχος του διαφορετικός αλλά 100% Iggy.
Απαλλαγμένος από έντονες ηλεκτρικές φορτίσεις και με jazz στοιχεία να ξεγελούν τις κατά βάση ροκ συνθέσεις του. Με ambient στοιχεία που κολακεύουν τις κιθαριστικές αποφορτίσεις της Sarah Lipstate. Με ρυθμικά στοιχεία τύπου '' θα ακουστεί σε πολλά μπαρ το χειμώνα το ''James Bond'' και το ''Dirty Sanchez''. Με απαγγελίες πάνω σε ποιήματα του Dylan Thomas και του Lou Reed γραμμένα χρόνια πριν για μια Αμερική παρόμοια με τη σημερινή. 
 To ''Free'' έχει εξαιρετική παραγωγή, είναι σύντομο και περιεκτικό, είναι ευθύβολο και ειλικρινές, είναι συγκινητικό και στοχαστικό. Περιέχει τουλάχιστον τρία τραγούδια που θα διάλεγα για αγαπημένα ( Loves Free, Sonali, Glow In The Dark) και είναι πιο τολμηρό από τον σίγουρο ήχου του προηγούμενου του άλμπουμ.
Είναι η ελευθερία που κάθε καλλιτέχνης του corporate αλλά και του ανεξάρτητου ροκ, της μουσικής για τις μάζες αλλά και τις αντιεμπορικές μουσικές θα ήθελε να έχει κυκλοφορήσει. Χωρίς όμως  την αφοσίωση στη μουσική που έχει ο Iggy Pop δεν θα ήταν εγγυημένα και καλός.
Πιστεύω ότι είναι ο καλύτερος δίσκος του τα τελευταία είκοσι χρόνια και ότι θα παραμείνει μαζί μας  μέχρι να αναγνωριστεί ισάξιο του ''The Idiot'' κάποια στιγμή. Το εξώφυλλο είναι επίσης ενδεικτικό της προσωπικής επιθυμίας του καλλιτέχνη και από αυτά που εμείς τα ερμηνεύουμε με την θετική τους πλευρά και γιατί δυστυχώς ερμηνεύεται και διαφορετικά, κάτι που δεν θέλω να αποδεχτώ αυτή τη στιγμή....