Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

''Music Is Medicine''..Healing process with CHROMATICS' ''Closer to Grey'' med.


Δεν μπήκε καλά καλά ο Οκτώβριος και έχουμε το καινούριο άλμπουμ των CHROMATICS στα χέρια μας. Ανακοινώθηκε μόλις χθες, κυκλοφόρησε μόλις σήμερα και ήδη έχει παρουσιαστεί από όλα τα σχετικά πόρταλ σαν το νέο της ημέρας.
Όχι δεν είναι το ''Dear Tommy'', αλλά το επόμενο από αυτό για να κατευνάσει την αναμονή. 
Το ''Closer To Grey'' διαρκεί σαρανταοκτώ λεπτά, ακούγεται σαν δίσκος βινυλίου (με σκρατς στα πρώτα τραγούδια), περιλαμβάνει δώδεκα συνθέσεις από τις οποίες, εννιά είναι καινούριες ή δεν έχουν ξανακουστεί, δύο είναι διασκευές, και το ομώνυμο κυκλοφορεί από παλιά. 
Το ''The Sound Of Silence'' είναι μια συγκινητική διασκευή στο κλασσικό λατρεμένο και βαθιά πολιτικοκοινωνικό αριστούργημα των Simon & Garfunkel κι επειδή ανοίγει το άλμπουμ μας θύμισε την επίσης συγκινητική διασκευή στο ''Hey Hey, My My (Into The Black)'' του Neil Young που άνοιγε το ''Kill For Love''. Αποδίδεται εξαιρετικά και δεν υπάρχει καλύτερη/χειρότερη εποχή από αυτή για να έρθει στην επικαιρότητα..
Το ''On The Wall'' είναι μια επική οκτάλεπτη shoegazey ομορφιά στο τραγούδι των THE JESUS AND MARY CHAIN από το ''Darklands'' με περισσότερο όγκο, πιο γλυκά φωνητικά και δεν αντιλέγω ότι ενδεχομένως οι BEACH HOUSE να ήταν απέδιδαν καλύτερα. Είναι η πιο ηλεκτρική στιγμή του άλμπουμ. 
Το ομώνυμο ''Closer To Grey'' το ξέρουμε από το 2015 όταν το είχαν ανεβάσει στο soundcloud τους. Εδώ ακούγεται καλύτερα ο new wave παλμός του και η κιθάρα είναι τοποθετημένη καλύτερα.
Οι υπόλοιπες εννέα συνθέσεις που συμπληρώνουν το έβδομο άλμπουμ του σχήματος σύμφωνα με τους ίδιους αλλά έκτο σύμφωνα με όλους τους άλλους (το ''Dear Tommy'' αναφέρεται σαν το έκτο -ή πέμπτο-) έχουν όλα τα στοιχεία που αγαπάμε στις μουσικές τους. 
Ξεχώρισα με την πρώτη τα ''You're No Good'', ''Whispers In The Hall'', ''Wishing Well'' και το, σύντομα κλασσικό, ''Light As A Feather'' που αποτελούν μια καλή τριάδα για την ελαφρά εξέλιξη του σχήματος ενώ τέτοιο θα πρέπει να είναι και το ''Move A Mountain'' αν δεν έπαιρνα όρκο ότι μπορεί και να είναι μια χαμένη σύνθεση των SAINT ETIENNE
Tα ''Twist The Knife'' και ''Touch Red'' θα μπορούσαν να είχαν μπει στο ''Dear Tommy'' ή να έχουν ξεμείνει από το ''Kill For Love'' χωρίς όμως να χάνουν τη λάμψη που μεταφέρουν.Κάθε άλλο, ενδέχεται να γίνουν πολύ αγαπημένα με το πέρασμα του χρόνου (ειδικά το δεύτερο) 
Τα ''Through The Looking Glass'' και ''Love Theme From Closer To Grey'' ( με την εισαγωγή του ''Light As A Feather'' σαν κορμό)είναι τα οργανικά που θα μπορούσαν να είναι fillers αλλά έχουν ψήγματα ομορφιάς που δεν τα αφήνουν να καταλήξουν έτσι.
Επειδή υπάρχει ιδιαίτερη έλξη στα τραγούδια τους και στην ονειρική, βαθιά κόκκινη μελαγχολία τους δεν μπορώ παρά να έχω τελείως υποκειμενικές απόψεις για αυτό το άλμπουμ του σχήματος.
Οι CHROMATICS είναι ένα από τα κορυφαία ποπ σχήματα του 21ου αιώνα, χωρίς καμία προσπάθεια και θα υποκύψω σε μία ακόμα ακρόαση του ''Closer To Grey'', αναμένοντας κάποια στιγμή και το ''Dear Tommy''. Έπιασε το κόλπο σε μένα....
Επίσης το κατεβάσετε από εδώ με ένα δολάριο..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...