26. Renegade Breakdown – MARIE DAVIDSON & L'ŒIL NU (NinjaTune)
Η γενναία απόφαση για στροφή στον ήχο της τελικά είχε απόλυτη επιτυχία. Μου πήρε λίγες ακροάσεις για να εγκλιματιστώ στις νέες ποπ περιπέτειες της Marie Davidson αλλά τελικά άξιζε τον κόπο. Έχουν προφανώς δουλέψει πάρα πολύ πάνω σε αυτό το άλμπουμ και αυτό βγαίνει από την δυναμική, καθαρή και ογκώδη ποπ παραγωγή. Θα περίμενε κανείς ότι η στροφή αυτή θα είχε πολλά ατοπήματα αλλά το τελευταίο σόλο άλμπουμ της Marie Davidson, έκρυβε κάποιες λοξές ματιές σε αυτό που ακούμε στο ''Renegade Breakdown'' αλλά κανείς δεν το κατάλαβε. Τώρα όμως οι επιρροές από το Γαλλικό τραγούδι, τις ροκ μπαλάντες, το funk και την electro αλλά και κάποια μικρά μαθήματα από τους πρόσφατους M83, ξεκίνησαν να διαμορφώνουν τον νέο ήχο τόσο της Marie Davidosn όσο και των υπόλοιπων δύο που απαρτίζουν την μπάντα ( του συζύγου Pierre Guerineau και του Asaël R. Robitaille).
Σαν πρώτη προσπάθεια εννοείται ότι ακόμα δεν έχει παγιωθεί ακόμα η ηχητική αλλαγή. Ωστόσο το άλμπουμ ακούγεται με ευχαρίστηση και σίγουρα δεν προδίδει την εμπιστοσύνη μας στις ικανότητες της ομάδας αυτής.
Σαν ένας ακροατής που έζησε, προώθησε και αγάπησε αυτά τα στοιχεία του ηχητικού πλανήτη shoegaze , το ντεμπούτο των Εγγλέζων BDRMM είναι ένα καλοδεχούμενο πισωγύρισμα αλλά με την απαιτούμενη συναισθηματική γνησιότητα των σπουδαίων άλμπουμ με τέτοια καταγωγή.
Χωρίς να το έχω ακούσει όταν πρωτοκυκλοφόρησε τους καλοκαιρινούς μήνες, βρίσκω ότι, τυχαία, έπραξα σωστά, καθώς το ''Bedroom'' έχει περισσότερη επίδραση επάνω μου τώρα τελευταία στον σκοτεινό τελευταίο γύρο του 2020. Τα τραγούδια του μου είναι στις γνωστές συχνότητες θαλπωρής, με τις κιθάρες στις οικείες τονικότητες και παραμορφώσεις, τα φωνητικά να συναγωνίζονται τα σύννεφα σε ελαφρότητα και τις μελωδίες να μπαίνουν κατ'ευθείαν στην καρδιά. Οι συγκρίσεις με τις καλές μέρες των DIIV είναι αναμενόμενες καθώς κινούνται στο ίδιο νοσταλγικό μήκος, όμως λίγη σημασία έχει.
Ανήκει πλέον στο πάνθεον ανάλογων άλμπουμ του είδους που πλέον δεν έχει τη λάμψη που είχε την προηγούμενη δεκαετία αλλά επειδή ακριβώς κυκλοφορούν τέτοια άλμπουμ, ο πλανήτης είναι βιώσιμος και ακόμα λειτουργεί σαν δικλείδα ασφαλείας για ακροατές σαν και του λόγου μου.
Arrested from my senses on empty
streets
Moments that cannot be defined,
But still
remembered,
Like the face of this ghost city, early, one beautiful
spring morning.
The movement of disenchantment,
Without any
mystery, feeding,
Into the realm of happiness and freedom
Like
the permanent development of productive force
Expanding into mass
production of unused consumer goods.
From this mere handful of
isolation memories
Joined together by invisible keys
In an
almost limitless number of combinations
Come the hundreds of
thousand grey pixels,
Compounds discovered in the nature of
digital light
Or manufactured, once again, in the chemical
laboratory of the mind. ''
GP, Athens May 2020
Η φετινή συνεισφορά του ION, είναι ένα άλμπουμ που περιγράφτηκε καλύτερα στο παραπάνω σημείωμα που έχει ανεβάσει ο Γιάννης Παπαϊωάννου στο bandcamp του για αυτό.
Από την άλλη πρόκειται για ένα πάρα πολύ ευχάριστο χορευτικό άλμπουμ στο ευγενικό, λείο ηλεκτρονικό μοτίβο της μουσικής του σαν ΙΟΝ.
Οκτώ πλανήτες και το Άλσος Παγκρατίου συνεισφέρουν σαν ένα πλαίσιο για τις γενναιόδωρες ηλεκτρονικές περιπτύξεις που απολαμβάνουμε σε ένα από τα καλύτερα του άλμπουμ. Ωστόσο χωρίς να έχει διαστημική κατάληξη, λειτουργεί καλύτερα και ευεργετικότερα σαν ρυθμικό αποσυμφορητικό για τους ανθρώπους των πόλεων.
Οι συνθέσεις δεν βιάζονται να ολοκληρωθούν και αυτό σημαίνει έξτρα ρυθμική διαφυγή, έξτρα απόσπαση του νου από την διογκούμενη αστική δυσφορία, περισσότερο «έξω» από την απομόνωση λόγω καραντίνας ή καλύτερα, ένα πολύ ωραίο ηχητικό ταξίδι που απολαμβάνει κανείς στην καραντίνα, στη θαλπωρή του σπιτιού του.
Θα το απολάμβανα ακόμα και αν οι συνθήκες απαιτούσαν λιγότερο εγκλεισμό αλλά φέτος έχει ιδιαίτερα θετική επίδραση όπως θεωρητικά θα έπρεπε σε κάθε ακροατή και φίλο του ήχου ION. Είτε απολαμβάνει να ζει στο σπίτι του είτε όχι.
Μετά από μερικά e.p. φέτος κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ ''Modern Bliss'' και ακούγεται από την πρώτη ακρόαση η τάση για '90'ς ήχους. Breaks, House, Electro, Techno και πολλές Trance γεύσεις, Psytrance, ακόμα και dub και Jungle..
Χορευτική μουσική όχι απαραίτητα για τις πίστες, εξηγεί η Roza Terenzi σχετικά με τις συνθέσεις του άλμπουμ, εννοώντας ότι δεν απευθύνονται μόνο στο σώμα. Η αγαλλίαση είναι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο με τις κλασικές παραγωγές ηλεκτρονικής μουσικής που ακούγαμε στα '90'ς.
Μέσα από εννέα συνθέσεις που σε σηκώνουν από την καρέκλα και εν μέσω πανδημίας θέλεις να βάλεις λάμπες μαύρου φωτός στο σαλόνι, να τερματίσεις την ένταση και να προβάλλεις βίντεο με φράκταλ ενώ στο ταβάνι θα υπάρχει μόνιμη προβολή του πλανητικού μας συστήματος. Ένα δικό μας «bush doof» λίγο μίζερο βέβαια αλλά με τη μουσική του ''Modern Bliss'' θα είναι μια ανακουφιστική εμπειρία.
Producer/Singer/Songwriter/Sound Designer/Music Nerd''.
Δεν μου λένε και πολλά τα παραπάνω, αλλά σίγουρα το ''Suffering'' το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του μουσικού από το Σικάγο ήταν μια έκπληξη. Σαν να προήλθε από το πουθενά, έτοιμο ωστόσο, με πολύ καλά τραγούδια, που έχουν φιλτράρει για τα καλά σόουλ, τριπ χοπ, ηλέκτρο και νιου γουέηβ επιρροές σε ένα προσωπικό ηχητικό στίγμα που ηχεί φρέσκο στα αυτιά μου.
Το άλμπουμ δημιουργήθηκε στην πραγματικότητα της καραντίνας και είναι μια ειλικρινή αλλά και στυλάτη κατάθεση για την οποία δεν χρειάζεται να περιγράψουμε άλλο από τη στιγμή που περιγράφονται καλύτερα στην ακρόαση του.
Σχόλια