Μετά την τραυματική ακύρωση του το 2020 και την περσινή επεισοδιακή του επιστροφή, φέτος, είναι ασφαλές να πούμε ότι το Plisskën επανήλθε κανονικά.
Δεν είχε κάποιο εμπορικό πρώτο όνομα φέτος, αλλά η υπόλοιπη σύνθεση αποτελούνταν από νέα ονόματα κυρίως, ευρείας ηχητικής αισθητικής και το καθένα, για τους δικούς του λόγους, μπορούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον ενός ιδιαίτερου κοινού για κάτι όχι και τόσο maintream αλλά αρκετά αποδεκτό μέσα στο μουσικό περιβάλλον που αναπνέει.
Η μέρα και το «πέρα-δώθε» ξεκίνησε από την αίθουσα Tunnel, με την Γερμανίδα Rosa Anschütz, η οποία μου ήταν άγνωστη, ακούγοντας όμως το ''Their Blood '' από το δεύτερο άλμπουμ της, Goldener Strom, που κυκλοφόρησε τέλη Μαΐου, δεν μου έκανε μόνο μία δυνατή πρώτη εντύπωση αλλά και με κράτησε στο εσωτερικό, ηλεκτρονικό ταξίδι της για το μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης της. Χρησιμοποιεί το δικό της διαμορφωμένο συνθ και τραγουδά απαγγέλοντας ενδιαφέροντες στίχους. Γι' αυτή λοιπόν την πρώτη γνωριμία αξίζει να ακούσουμε ό,τι έχει ηχογραφήσει ως τώρα αλλά μην τρομάζετε, ξεκίνησε το 2019 οπότε μπορούμε να την προλάβουμε.
Όμως έπρεπε να πεταχτώ και μέχρι την αίθουσα Republic, για να ακούσω και να δω από κοντά την ποπ που λανσάρει η δισκογραφική PC music εδώ και μία δεκαετία σε ένα ειδικό showcase με έξι ονόματα που στη συνέχεια έγιναν πέντε λόγω, μη εμφάνισης της Petal Supply, γεγονός που τράβηξε το πρόγραμμα λίγο πίσω, οπότε δεν είχε κάτι να δω και πήγα κατευθείαν στην αίθουσα Aquarium όπου τα dj set είχαν ξεκινήσει αλλά επειδή ο χρόνος εκεί-προς το παρόν-κόλλησε στο 200κάτι και το ηχητικό το βαρέθηκα πριν περάσει πεντάλεπτο, ξεκίνησα για την κεντρική σκηνή, όπου ήδη είχε πάρει μπρος με τον Boy Pablo λίγη ώρα πριν φτάσω (άκουσα το τελευταίο τραγούδι του μπαίνοντας) όμως τώρα ήρθε η σειρά της άγνωστης για μένα αλλά πασίγνωστη στους κύκλους του χιπ χοπ, Ισπανίδας Mala Rodríguez, που ξεσήκωνε το κοινό για χορό με ενθουσιασμό και δυναμισμό. Μπόρεσε να επικοινωνήσει άμεσα και στους πιο άσχετους όπως εγώ, το μουσικό στυλ της αλλά και το γιατί είναι από τις πιο υπολογίσιμες δυνάμεις στο χώρο του Ισπανόφωνου Ευρωπαϊκού hip hop, για πάνω από είκοσι χρόνια τώρα. Αν και όχι τόσο λάτρης του είδους κατάφερε να με κερδίσει με την πληθωρική παρουσία της αλλά και την επικοινωνιακή της άνεση. Ο λιγοστός κόσμος ανταποκρίθηκε με χαμόγελα και διαρκή χορό.
Λίγο πριν τελειώσει έκανα ένα γρήγορο πέρασμα στην Tunnel, άκουσα για δευτερόλεπτα τους Καναδούς PELADA και έφυγα τρέχοντας για να τον Jay Electronica ο οποίος είχε ήδη...αλλά..μια στιγμή..
Ο Black Athena δεν θα έπαιζε στις 13; Τι δουλειά είχε εκεί πάνω; Που είναι ο rapper που περίμενε τόσος κόσμος; Η αλήθεια είναι ότι η διοργάνωση δεν είχε φροντίσει να ενημερώσει για οποιαδήποτε αλλαγή στη σύνθεση και στο πρόγραμμα του φεστιβάλ με αποτέλεσμα να φέρει σύγχυση στο κοινό. Με λίγα λόγια, δεν γνωρίζουμε γιατί αλλά ο Jay Electronica δεν εμφανίστηκε στο φετινό φεστιβάλ.
Στην Republic, ωστόσο, τα καταιγιστικά beat του Finn Keane γ.κ.ως easyFun έπαιρναν κεφάλια. Αυτό που ακουγόταν από τα ηχεία της καθόλου ελκυστικής αίθουσας- που ταίριαζε ωστόσο με το underground κλίμα αυτής της ορμητικής και ακόμα υπο διαμόρφωση παρεκλίνουσας ηλεκτρονικής ποπ που θα ακούγαμε σήμερα. Οι λιγοστοί, ως επί το πλείστον κάτω των εικοσιπέντε ετών, ακροατές, χτυπιόντουσαν με το αρκετά δυναμικό σετ του παραγωγού ο οποίος είναι ένας από τους πιο δραστήριους του χώρου και των παραγωγών της PC music. Συνεργάτης της Charli XCX και του ιδρυτή της εταιρείας, A.G. Cook, έχει κάνει αρκετά σε τόσα λίγα χρόνια ώστε να θεωρείται ένας από τους πιο ανερχόμενους παραγωγούς του χώρου. Στην πρώτη του εμφάνιση σε Ελληνικό έδαφος, έκανε μια ολόκληρη αίθουσα να δονείται από τις επιλογές του.
Ύστερα επι σκηνής ανέβηκε η Naomi Namasenda γ.κ.ως Namasenda. Η εικοσιοκτάχρονη καλλιτέχνιδα, γεννήθηκε στη Σουηδία, σπούδασε στις Η.Π.Α. και ξεκίνησε δισκογραφικά το 2016. Το 2019 υπέγραψε στην PC music και έκτοτε ανεβαίνει ραγδαία. Οι συνθέσεις της, ένα μίγμα hip hop, trap, happy hardcore αλλά στο τέλος ποπ, είναι μία καλή εισαγωγή για την αισθητική της μουσικής της εταιρείας. Η εμφάνιση της είχε ενθουσιώδη αποδοχή στη γεμάτη Republic, παρόλο που ο ήχος ήταν τσίτα και παραμορφωμένος. Η αίσθηση ότι ακούγαμε κάτι αρκετά ανανεωτικό και ίσως και πρωτοποριακό μας έκανε να παραβλέπουμε αυτό τον παράγοντα.
Η ίδια αίσθηση συνεχίστηκε με την εμφάνιση της Hayden Dunham που το 2014 μαζί με τον A.G. Cook και την αείμνηστη Sophie δημιούργησε το πρότζεκτ QT το οποίο κράτησε μόνο για ένα σινγκλ και πέρυσι κυκλοφόρησε το πρώτο της ομώνυμο e.p. σαν HYD αναρρώνοντας από μία σοβαρή εγχείρηση στο μάτι μία επταετία σαν δημιουργική δύναμη γράφοντας τραγούδια για καλλιτέχνες της PC music και δημιουργώντας καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις. Το e.p. είχε μέτρια αποδοχή αλλά μια προσεκτική ακρόαση δείχνει ότι χρειάζεται το χρόνο του.
Η εμφάνιση της προκάλεσε αίσθηση, καθώς φαίνεται ότι μπορεί να έχει μια καριέρα σαν της συνεργάτιδας της Caroline Polachek. Φυσικά ακόμα είναι νωρίς, το καλλιτεχνικό της αποτύπωμα ακόμα διαμορφώνεται αλλά κάποια δείγματά του τα είδαμε σε αυτή την πολύ όμορφη εμφάνιση.
Και, ήρθε η στιγμή για τους δύο καλλιτέχνες που περιμέναμε ιδιαίτερα.
Ο Dj Python ένας από τους πιο σημαντικούς παραγωγούς ήδη και δεν χρειάζονται πολλά εισαγωγικά. Μπήκα στη δροσερή αίθουσα Aquarium και ήδη τα μαγικά beat του Brian Piñeyro ξεκινούσαν το μαγικό ταξίδι τους. Για ένα εικοσάλεπτο η ξεχωριστή λατινογενή ρυθμονομία του κινούσε μυαλό και σώμα σε μια ονειρική ταχύτητα που σε σαγήνευε να παραμείνεις. Μερικοί έμειναν μέχρι τέλους όμως μου έφτασε αυτό που βίωσα έστω για περιορισμένο χρόνο. Ήθελα όμως πολύ να απολαύσω τον Dan Snaith σαν CARIBOU μετά από 14 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση με το σχήμα του στο Gagarin.
Και όντως έχοντας μια πολύ μικρής εμβέλειας εμπειρία των σώου του μέσω live streaming, δεν μπορούσα να μη θαυμάσω τη μεγάλη εικόνα που έβλεπα ζωντανά. Εκθαμβωτικοί φωτισμοί, απλά γεωμετρικά ψυχεδελικά οπτικά και μεγάλος ήχος. Παραμορφωμένος από την ένταση και τις χαμηλές μη δίνοντας σε συνθ και λοιπά όργανα την απαραίτητη ανάσα.
Αυτό ήταν το μόνο ελάττωμα σε ένα ακατάπαυστο ηχητικό παρανάλωμα των κλασσικών συνθέσεων από το Swim αλλά και τις πιο εκρηκτικές στιγμές των υπόλοιπων άλμπουμ του μετά από αυτό. Ο κόσμος απολάμβανε και χόρευε ένα οπτικουακουστικό υπερθέαμα που βασιζόταν στην απλότητα και την ευφορική επίδραση του μουσικού κράματος των CARIBOU, από techno, house και '70'ς electronica. Ήταν αναμενόμενα το μεγάλο τέλος της πρώτης βραδιάς του Plisskën.
Ωστόσο κι ενώ τα μπαλόνια δημιουργούσαν ακόμα περισσότερη ευφορία, ήθελα λίγο ακόμα Dj Python . Πέτυχα τον κόσμο στο Aquarium να χορεύει ακόμα πιo έντονα και τους ρυθμούς να έχουν εκτροχιαστεί. Ελπίζω την επόμενη φορά να μπορέσουμε να απολαύσουμε τον καλλιτέχνη όπως πρέπει. Επίσης ας μου λύσει κάποιος την απορία. Η Hannah Diamond έπαιξε τελικά ή όχι; (συνεχίζεται)
Σχόλια