Όπως και τα δύο πρώτα, το τρίτο και τελευταίο μέρος του Memory Foam δεν κοιτάζει πίσω. Στέκεται στο 2026 και ακούει τραγούδια από πέντε φθινόπωρα του 21ου αιώνα, που ακούγονται σαν να κυκλοφόρησαν σήμερα το πρωί. Δύο σταθερές ενότητες κρατούν το ταξίδι αυτό, πλην των εισαγωγικών τραγουδιών και της σύνθεσης των τίτλων τέλους. H πρώτη απλώνεται από το 2001 ως το 2011, η δεύτερη από το 2016 ως το 2021. Μέσα τους οι χρονιές δεν μπαίνουν στη σειρά. Ανακατεύονται ελεύθερα, όπως ανακατεύονται και στη μνήμη. Τα κομμάτια έρχονται από παντού: από την Ισλανδία και τη Νορβηγία, από το Μόντρεαλ και τη Μελβούρνη, από το Λονδίνο και το Παρίσι. Από το post-punk και το hyperpop, από την ένταση και την παραίτηση. Μοιάζουν να μην ανήκουν στο ίδιο σύνολο, κι όμως συμπληρώνουν μαζί ένα ψυχογραφικό παζλ της προσωπικής μου εμπειρίας από αυτές τις κυκλοφορίες. Θυμάμαι πότε τα πρωτάκουσα και θυμάμαι την πρώτη εντύπωση. Μόνο που στο μεταξύ έμειναν στα βαρέλια της μνήμης και ωρίμασαν. Σήμερα δεν μοιάζο...