Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

BUNNY BOY


Βλεποντας τις τεσσερεις, αλλοκοτες,υποβλητικες και ολιγον αποκοσμες, φιγουρες , ντυμενες με μαυρο φρακο και λαγοκεφαλες για καμουφλαζ, να παιρνουν θεση πισω απο τα αναλογικα και μη,οργανα τους ,μεσα σε σε ενα θολο θερμοκηπιου, με επιασε δεος για αλλη μια φορα. Η αποκοσμη αισθηση που σου δινουν οι μουσικοι RESIDENTS, οταν πρωτοβγαινουν στη σκηνη ειναι κατι που ουτε σε ταινιες βιωνεις.
Μεχρι που η γνωστη,αγαπημενη τοσα χρονια τωρα, φωνη του περφορμερ RESIDENT,ερχεται να σε επαναφερει πισω στις τρεις διαστασεις,αλλα και στην καινουρια παρασταση των Βασιλιαδων Του Παραξενου.
''I've got a story to tell !I've got a story to tell ! Listen !''
Η καμπουριαστη ,σκεπασμενη με κουβερτα,φιγουρα ενος λαλημενου,δυσλεκτικου,συγχισμενου γερου, με μουσια και γυαλια (και ενα μικροσκοπικο μικροφωνο αναμεσα στα μουσια ,τελευταιας τεχνολογιας),κανει την εισοδο της απο την πορτα που πισω της υπηρχε το αγνωστο ,το γεματο ξηρο παγο,ομιχλωδες ,αγνωστο.
Ο τρελλαμενος γερος δεν ηταν ο Τρελλος του χωριου,φιγουρα καθαγιασμενη πλεον και αποδεκτη.Ηταν το ανθρωπινο ναυαγιο της πολης . Ηταν μια κυριολεκτικα μπλοκαρισμενη ψυχη ,στις εμμονες ,στην παρανοια ,στην αλλοιωμενη αποψη περι πραγματικοτητας.Ενας κατεστραμενος ανθρωπος που δεν ξερουμε αν εχασε τον αδελφο του ..Η,τον εαυτο του...
Ολη η παρασταση ηταν αυτη η αναζητηση , το παραληρημα, η διηγηση μερικων πολυ ασχημων συμβαντων που συνεβαιναν στη ζωη του.
Ο ιδιος πιστευει,οτι παιζει στους RESIDENTS,και οτι εδωσε τα τελευταια,ελαχιστα χρηματα που εβγαλε απο την τελευταια περιοδεια με το γκρουπ,στον μεντιουμ για να βρει τον αδελφο του.
Οι μουσικοι RESIDENTS ,σιγονταρουν, ολο αυτο το παραληρημα και την παρανοια,με μουσικη που αρχιζει να πιανει αραχνες αλλα ηταν η μονη μουσικη επενδυση που ταιριαζει σε αυτη την γεματη ενταση , σκοτεινη, θεατρικη παρασταση που αντιθετα απο τις προηγουμενες δεν εχει θεματολογια που αφορα πολυ κοσμο. Ειναι βγαλμενη κατευθειαν απο τη Σκοτεινη Πλευρα της Αμερικης.Εκει που ιδιαιτεροτητες και ιδιομορφιες σαν το χαρακτηρα του Λαγοπαιδου ,ενοχλουν τον πολυ κοσμο που επιθυμει να τους αγνοει. Εκει που χαρακτηρες σαν το Λαγοπαιδο καταληγουν σε ασυλο,φυλακη , στο δρομο η, ακομα χειροτερα, στην αφανεια ζωντας μια ζωη μιζερη ,αχρωμη , ασχημη.
Ενα σοου με τετοια θεματολογια δεν μπορει να ειναι ευχαριστο.Ποια τραγωδια ειναι ευχαριστη..Ενα σοου σαν κι αυτο ευνοει αποχωρησεις απο την αιθουσα το πρωτο τεταρτο. Ευνοει απογοητευση, ευνοει εισπρακτικη αποτυχια.
Δε μπορει να ειναι εντυπωσιακο.Η καθαρση ,αν λεγεται ετσι,δεν ερχεται, παρα μονο οταν ο ηρωας αποτραβηχτει στο μυστικο του δωματιο,μονος , παρεα με τα χαμενα ονειρα και τις εμμονες του. Κι αυτο πρεπει να μας προβληματισει...
Το πιο σημαντικο απο ολα ειναι οτι αυτη τη φορα οι RESIDENTS,εφτιαξαν κατι που εχει να κανει με το σκοταδι της ψυχης αλλα προς τιμην τους ,δεν ωραιοποιησαν η ηρωοποιησαν τιποτα. Αφησαν ολη την ασχημια να εχει κυριρχο ρολο αλλα σαν αντιβαρο ειχαν την για αλλλη μια φορα εξαιρετικη performance του Αρχι Resident , που αν καταλαβατε ,αποκαλυψε το προσωπο του . Αυτο ειναι καθαρα συμβολικο και ισως αυτοι που εφυγαν ,οι ενοιωσαν απογοητευμενοι στο τελος ,επρεπε να αναρωτηθουν το γιατι.Δεν ηταν δυσκολο γιατι...
Επαιξαν με τη σωστη σειρα τα τραγουδια του αλμπουμ ,τους εδωσαν την ενταση που ελειπε ,αλλα μας αποχαιρετησαν (και αυτο ηταν η τελικη τους αποψη,γι'αυτα που ειδαμε) με το πιο συναισθηματικο τραγουδι που εγραψαν αυτη τη δεκαετια.
Το ''My Window'' (απο το Animal Lover),ειναι ενας θρηνος για το θανατο των αθωων πλασματων και κατ'επεκταση ,την κυριαρχια πολυ αρνητικων και εξοντωτικων κυματων που θεριζουν ψυχες,οπως και αυτη του Bunny Boy. Ηταν το φιναλε μιας τρωτης παραστασης,απο ολες τις αποψεις, που χαραξε για παντα τη γραμμη αναμεσα σε αυτους που επικοινωνουν με τους RESIDENTS και σε αυτους που νομιζαν οτι επικοινωνουν..
Προσωπικα εξακολουθω να εχω εμπιστοσυνη στους RESIDENTS..Μπορει να μην εχω καταλαβει ακομα πως τα καταφερνουν, μπορει να μην αντεχω καποιους δισκους τους ,αλλα σε επιπεδο παραστασης ειναι ασυναγωνιστοι ακομα. Οσοι ειχαν προβλημα με το Bunny Boy, δεν ειχε να κανει με το σχημα.Μαλλον θα πρεπει να αναθεωρησουν καποιες αποψεις σχετικα με την Τεχνη...



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...