Εικοσιεννέα χρόνια απο τα πρώτα αθάνατα ριφφ του Back In Black και μια ντουζίνα ανέμελες ,αξέχαστες στιγμές με την παλιοπαρέα απο το Λύκειο ''ντυμένες'' με τη μουσική τους, θα ήταν λογικό να φτάσω τρέχοντας στο Οακκα και απο νωρίς να ξεροσταλιάζω στις πρώτες σειρές ,να πιώ ένα δύο κουτάκια μπύρας για προθέρμανση και να περιμένω να ζήσω αυθεντικές ροκ στιγμές με τη μπάντα που η μουσική τους είναι συνώνυμη της ακατάσχετης μπυροποσίας, των φτηνών απολαύσεων,των σωματικών εκκρίσεων και της υπερβολής. Δεν χωράνε φιλοσοφίες και πνευματικές αναζητήσεις στην μουσική που βραχυκυκλώνει κάθε εγκεφαλική λειτουργία και οδηγεί το σώμα σε λυτρωτικές ηλεκτρικές εκκενώσεις-εκτονώσεις.Δεν είχα όμως πρόθεση να πάω. Τους προτιμώ χωρις σώου ,μόνο με τα βασικά.Σε κλαμπ ,να τους βλέπω και να τους ακούω απο κοντά. Τελικά πήγα.
Αργά. Ουσιαστικά με ''απήγαγαν'' για να πάω.
Μπήκαμε στο στάδιο και τα χιλιάδες ''κιτσατα'' κερατάκια φεγγοβολούσαν ανυπόμονα. Οι μπύρες έδιναν και έπαιρναν αλλά προτίμησα να μην πιώ.Μέγα λάθος.
Το τραίνο της Αμαρτίας δεν άργησε να έρθει και το όλο φιλμάκι ήταν η πρώτη έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που θα παρακολουθούσαμε θα ήταν κατά βάθος,μια ρετροσπεκτίβα της μουσικής ζωής του γκρουπ. Οι ''παππούδες'' δεν ξεκίνησαν περιοδεία μόνο και μόνο να για την προώθηση του νέου ,τυπικού και βαρετού ,στη πλειοψηφία του ,καινούριου άλμπουμ.Δεν έχουν ανάγκη να κάνουν τέτοια πια.Απλά ένοιωσαν την ανάγκη και την έξαψη να ξαναπεριοδεύσουν.Να ξαναθυμηθούν τα παλιά, να διασκεδάσουν και οι ίδιοι.
Και αυτό φάνηκε σε όλο του σώου. Αεικίνητοι, γεμάτη ενέργεια,χωρίς να βαριούνται ούτε στιγμή ,έπαιξαν με κέφι.
Οκ, ποτέ δεν μου άρεσε ολόκληρο άλμπουμ τους. Αλλά πάρα πολλά τραγούδια τους τ'ακούω μέχρι και σήμερα με την ίδια έξαψη. Πάνω από το μισό σώου είχε τέτοια τραγούδια. Αθάνατοι ροκ ύμνοι που είτε με τραίνα,είτε με κούκλες, είτε με πυροτεχνήματα,είτε με κανόνια είτε με καμπάνες, παραμένουν ύμνοι. Ωραία τα εφφέ ,φανταστική παραγωγή ,καταπληκτικά φώτα.Αλλά είναι και τα τραγούδια. Πχ, μετά το Hell's Bells, το όλο σώου έκανε ''κοιλιά'',το ''Whole Lotta Rosie'' δε ''σώθηκε'' ούτε από την κούκλα και ένα δύο καινούρια παρ'όλα τα εφφέ δεν μπόρεσαν να σταθούν.
Όμως όλα τα υπόλοιπα ήταν εξαιρετικά . Όλα αυτά που έκτισαν το μύθο AC/DC. Της μπάντας που δεν ξεφεύγει χιλιοστό απο τη συνταγή,αλλά μπορεί με τα ίδια υλικά να δημιουργήσει το ροκ αριστούργημα αλλά και το πιο βαρετό,απαρχαιωμένο τραγούδι.Ζαλισμένος ακόμα απο τα κανόνια του ''For Those About To Rock'' σκέφτομαι ότι παρακολούθησα κάτι που ευχαρίστως θα ονόμαζα ''AC/DC : The Musical'' ή '' AC/DC : The Las Vegas Show''. Σώου ζωής με την παραγωγή που του αξίζει. Ίσως και να ήταν καλύτερα έτσι και όχι σε κάποιο κλαμπ.
Βλέποντας τον Angus Young στο One Man Show του,εκεί στο τέλος του Let There Be Rock, να δοξάζει το πνεύμα του ροκ με το ατελείωτο, γραφικό αλλά εντυπωσιακό σόλο του, κατάλαβα ότι οι ''παππούδες'' τιμούν και δεν ξεφτιλίζουν τη μουσική που υπηρετούν τόσα χρόνια.Είναι θέμα ηθικής ,βλέπετε.Ακόμα και στην ελευθέρων ηθών,έκλυτη μουσική τους,έχουν αξίες.Έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν ήταν από τις συναυλίες της ζωής μου. Αλλά μία σπάνια ευκαιρία να δω ένα αυθεντικό συγκρότημα.Σπάνια ευκαιρία ,πραγματικά...
Σχόλια