Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παραλειπόμενα από μία συναυλία..

Με περισσότερη ψυχραιμία και μία αίσθηση νοσταλγίας πιά, σκέφτομαι ότι η εμφάνιση των MGMT στην Ελλάδα μπορεί να ''άνοιξε'' πολλά κεφάλια και να επηρρέασε όλα τα ''τρεντάκια'' που σίγουρα δεν περίμεναν αυτό που είδαν. Είναι ήδη ένα βήμα μπροστά από τους οπαδούς τους και υποψιάζομαι ότι δε θα ξαναδούμε όλες αυτές τις cool και καλά χαζοχίππικες βλακείες στο κεφάλι και τη δίψα για εικόνα, πόζα, και fake εναλλακτικότητα.
Η συναυλία αυτή πρωτίστως είχε να κάνει με τη μουσική. Οι MGMT  ένα ντουέτο που είχε πολλά μουσικά πρότυπα στο κεφάλι του,ξεκίνησε από ποπ στα πρώτα μπουσουλήματα ,αλλά σε αυτή την προ-Congratulation tour ενηλικιώθηκαν ,έγιναν πενταμελές σχήμα και απέδειξαν ότι είναι η πιό πολλά υποσχόμενη συναυλιακή μπάντα.
Χωρίς τα εφφέ και την αστραφτερή παραγωγή του πρώτου και πιστέψτε με  ακόμα ανεξερεύνητου άλμπουμ τους,απογύμνωσαν τα τραγούδια τους μέχρι το κόκαλο,αποκαλύπτοντας ότι ,ωραία τα ποπάκια τύπου ''Kids'' ή μεταPrince funk τύπου ''Electric Feel'' αλλά η ουσία και απ'ότι φαίνεται,το επόμενο στάδιο είναι τα υποψιασμένα ψυχεδελικά τύπου ''4th Dimensional Transition'' και '' Future Reflections''.
Τα καινούρια  τραγούδια από το επερχόμενο ''Congratulations'' μας πρετοιμάζουν γιά μιά εκπληξούλα τύπου Merriweather.
Μένει να δούμε κατά πόσο θα τα κρατήσουν σε αυτή την αρχική μορφή ή  κατά πόσο οι στουντιακές επεμβάσεις θα είναι για εμπορικότερη αποδοχή ή γιά την μετάβαση στην Τέταρτη διάσταση της ψυχεδελικής ποπ.
Μετά από αυτή τη συναυλία,ξανάκουσα το ''Oracular Spectacular'' με άλλα αυτιά και έθεσα τους MGMT ψηλά.
Ένα μουσικό κεφάλαιο που θα γίνει σπουδαιότερο στα χρόνια που έρχονται. Αν δεν ''καούν'' νωρίς,φυσικά ( δεν το νομίζω)..
Highlights : 'Ολα τα καινούρια, το δεκαπεντάλεπτο απογειωτικό φινάλε, το ''Time To Pretend'' , ο μαλλιάς κιθαρίστας και πληκτράς που φαίνεται σαν την κύρια δύναμη του live ήχου της μπάντας,και  τη στιγμή για την οποία ήρθαν οι περισσότεροι. Τη στιγμή του '' Kids''.
 Τους FUTURE OF THE LEFT τους πρόλαβα στο τελευταίο τραγούδι και μου άφησαν καλές εντυπώσεις.Αλλά ας όψεται το εργασιακό καθεστώς...

Σχόλια

Ο χρήστης mermyblue είπε…
Γειά σου Χρήστο
ωστε άξιζαν; εμένα μου φάνηκε υπερβολικό το 45άρι να πω την αλήθεια κ απείχα.Ελπίζω να συνεχίσουν το ίδιο καλά και καλύτερα όπως γράφεις. Από τους αγαπημένους "νέους" οι mgmt
Ο χρήστης Χρήστος Μίχος / Christos Michos είπε…
Γειά σου Mermy,
Διαβάζοντας διάφορες άλλες κριτικές έχω την εντύπωση ότι μόνο σ'εμένα άρεσε τόσο πολύ.Όμως ήταν εκπληκτικοί τελεία και παύλα.Αυτό που είδα και ένοιωσα και δεν περίμενα,ήταν ότι οι mgmt είναι πολύ σπουδαιότεροι από την εικόνα που οι περισσότεροι έχουν στο νού τους γι'αυτούς και ΘΕΛΟΥΝ να είναι.Το γκρούπ ξεπέρασε τους οπαδούς του.
Είναι σε άλλο στάδιο πιά ή δεν τα ξέραμε τόσο καλά τα πράγματα..Καλύτερα οι φαν να το καταλάβουν αυτό.
Το εισιτήριο ήταν ακριβό,αλλά νομίζω ότι το άξιζαν.Εδώ δίνουμε 50άρες στο παρελθόν.Στο μέλλον δε θα δώσουμε ?

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...