Το παραπάνω βίντεο θα μπορούσε μόνο του να μας πει οτι η χθεσινοβραδυνή ηλεκτρική Λειτουργία των ..Strangers, τελέστηκε με ευλάβεια και οι πιστοί έφτασαν στην μέθεξη της τελετουργικής ηλεκτροπληξίας του μαθητευόμενου μύστη Oliver Ackermann, στο τελευταίο και πιό έντονο ηλεκτρικό μέρος της τελετής.
Η ψυχρή,βαριά ,βιομηχανική ροκ διάσταση του ήχου τους κρατιέται σε ισορροπία με τις μελωδίες στους δίσκους.Όμως ζωντανά, η βραδιά ανήκει στο θόρυβο.Η ένταση βγαίνει αυτούσια ,στα όρια δηλαδή, ενώ η μουρμούρα του Ackermann απλά υπενθυμίζει ποιό τραγούδι ακούμε.
Για μια ώρα ό,τι γραφικονοσταλγικό έχω γράψει γι'αυτούς σχεδόν κατέρρευσε στα ηλεκτρικά τσουνάμι που κοπανούσαν τ'αυτιά μου.Ναι θυμίζουν έντονα, έχουν δυνατά τραγούδια , αλλά μετά απο αυτό το λάϊβ, ο ήχος τους είναι μια καλλιτεχνική υπογραφή που δεν δένεσαι συναισθηματικά μαζί της αλλά αναγνωρίζεις το δώσιμο του γκρούπ σ'αυτό που κάνουν και τους αναγνωρίζεις την αυθεντικότητα που ψυχοακουστικά ,τους έχουμε στερήσει. Είναι ακόμα πιο σπουδαίοι από αυτό που νόμιζα...
Τα εύσημα στην Alterground για άλλη μια φορά, που έπιασε το νόημα αλλά πρέπει επειγόντως να σκεφθεί να μετακομίσει απο την υπόγα.Η πιο γενναία εταιρεία προμοσιον στη χώρα και η λιγότερο ταληροφονιαδικη να εχει έδρα ένα τέτοιο μέρος ? Δε λέει...
Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας. Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...
Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia) «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...
Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...
Σχόλια