S Y N C H 2010 : Μέρα Πρώτη : 04-06-2010 : Μέρος 2ο

...Η PEACHES έκανε την έκπληξη του διημέρου.Τελεία και παύλα.Δεν το περίμενα,δεν το περιμέναμε.Το σώου είχε όλα τα ''κόλπα'' που εξιτάρουν τον κόσμο.Δυνατό,καθαρό ήχο,τραγούδια ευπρόβλεπτα,με όλες τις δοκιμασμένες συγχορδίες και μελωδίες,κομμένα και ραμμένα για εύκολη κατανάλωση. Καραγκιοζιλίκια επι σκηνής,ακροβατικά,φωτάκια στο αιδοίο για να γελάμε ή να αναφωνούμε όλη την ώρα:''Τί ΚΆΝΕΙ ΡΕ Π..,η γκόμενα?''

''Ζόρικο'' υφάκι με τρομερές αναλογίες υστερίας και πανσεξουαλικής πείνας,μουσικούς καρτούν συγχρονισμένους για ακόμα θεαματικά αποτελέσματα και κοστούμια.

Επίσης το προχώρησε πιο πέρα.Stage diving και σαδομαζοχιστικό πάτημα επι χεριών με σαφείς εντολές να μην την ρίξουν γιατί τότε ,καπούτ.

Σε αντίθεση με τις κυριλλέ κυρίες/γκομενίτσες τύπου RIHANNA,BEYONCE,ROISIN MURPHY,η MERRILL NISKER είναι μια πανάσχημη πανηδονίστρια που λίγο ως πολύ φαντάζει σαν τον πανκ εφιάλτη της καθώς πρέπει κοπέλλας που τελή χρέη γλάστρας σε αυτή την κοινωνία. 

Είναι αθυρόστομη,επιθετική,βιτσιόζα και ότι άλλο προστάζει το μοντέλο ''αγρια ηλεκτροπανκ αγριογκόμενα''.Τίποτα το εξαιρετικό δηλαδή.Τίποτα που να σε τρομάζει. Αλλά σε σύγκριση νε την πλαστικουριά και τα ξέκωλα, καλύτερα αυτή..

Και λειτούργησε... 

Τα δυνατά φώτα και όλο το τσίρκο που είδαμε επι σκηνής μας αντί να μας προκαλέσει ειρωνεία ή δυσφορία ή απλή αδιαφορία,μας έκανε όλους να κρεμόμαστε απο το φωτάκι.

Τα τραγούδια της, σαν μέρος του σώου, ήταν μια εύγευστη ξαναμασημένη τροφή που ευχαρίστως κατάπιαμε αμάσητη και θέλαμε κι άλλο.Η ευφορία που προκάλεσε ,ήταν η αιτία που υποχρέωσε,απο τον πιο σκληροπυρηνικό μουσικό νεκροθάφτη μέχρι το πιό ψωνισμένο fashion victim,απο τον πιο straight μέχρι τον πιό βιτσιόζο,να υποκλιθεί.Γιατί ? Ακόμα το ψάχνω,αλλά πλέον μου αρέσει πολύ ο τελευταίος δίσκος της και χάρηκα που έβαψε τα μαλλιά της ξανθά.Χάσατε πάσα ιδέα για μένα ? Ήταν μια εκτονωτική εμπειρία,για πολλούς και διάφορους λόγους  και ευτυχώς που βρέθηκε αυτή στο δρόμο μου παρά κάποια άλλη...

Οι FUCK BUTTONS είναι μια αγαπημένη μπάντα. Πάντα μιλάμε με τα καλύτερα λόγια .Και η εμφάνισή τους στην D7, τη ζεστή,αφόρητη αποθήκη που ηχητικά είναι επιεεικώς απαράδεκτη,ήταν απλά μεγαλειώδης. Πυκνοί ήχοι λευκού θορύβου,πρωτόγονοι τελετουργικοί ρυθμοί,απροσδιόριστοι ηλεκτρονικοί ήχοι ,έφτιαχναν ύμνους για την μεγάλη υπέρβαση. Δεν έχει να πούμε περισσότερα απο αυτά που έχουμε πεί. Μέσα στο σκοτάδι,η μουσική τους φεύγει απο τα στενά όρια μιάς απλής συναυλίας.Φυσικά αν ήταν σε ανοικτή σκηνή,θα μας απογείωναν στην κυριολεξία και βάζω στοίχημα γι' αυτό.Κορυφαίοι....