Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ELA ORLEANS....

  Μεγάλωσε στο Άουσβιτς της Πολωνίας,την εποχή του Κομμουνισμού,''δίπλα στο φρικιαστικότερο μουσείο του κόσμου,αλλά παραδόξως,αυτό τη γέμισε ελπίδα και επιθυμία να ανακαλύψει  περισσότερες χώρες και  κουλτούρες''.
''Το να μεγαλώνεις σε Κομμουνιστικό περιβάλλον ήταν βαρετό και καταθλιπτικό,λέει η ίδια ,αλλά μάλλον αυτή είναι η φύση του να μεγαλώνεις οπουδήποτε ( πόσο δίκιο έχεις κυρά μου..)''
Η ELA ORLEANS,μου ήταν τελείως άγνωστη.Όμως είναι ιδρυτικό, και συνεχίζει να είναι, μέλος των HASSLE HOUND, μπάντα πειραματικής φολκ (χονδρικά),  που σχηματίστηκε στη Γλασκόβη το 1999 με λίγες κυκλοφορίες αλλά ενδιαφέρουσες.Έχει πλούσια καλλιτεχνική δραστηριότητα,συμμετοχές σε συγκροτήματα κλπ.
 Η ELA ζει στη Ν.Υόρκη πλέον, και έχει ήδη δύο δίσκους,που κυκλοφόρησαν σε βινύλιο και ψηφιακή μορφή μόνο. 
Το όνομά της δεν θα το βρείτε σε mainstream εναλλακτικά έντυπα (Pitchfork,Stereogum κλπ),που αφήνουν τη δουλειά της παρουσίασης,σε μικρότερης εμβέλειας μπλογκάκια (σαν και το δικό μας)
Το δεύτερο άλμπουμ της ''Lost'' τη ''φανέρωσε'' στο υπόγειο εναλλακτικό κοινό προκαλώντας θετικά σχόλια. 
Φανταστείτε, μουσική που δεν πατάει στη Γη,φτιαγμένη από αέρινες λούπες,με κιθαριστικά συννεφάκια,μουσικές φράσεις από ηλεκτροακουστική μέχρι ποπ , ηλεκτρονικά επεξεργασμένες,μέσω του εκλεκτικού αλλά συνάμα συναισθηματικού ταλέντου της ORLEANS.Μουσική οικεία αλλά και διαφορετική σε αίσθηση. 
Η φωνή ανακαλεί '50'ς μνήμες, BRENDA LEE, VELVET UNDERGROUND,BRIAN WILSON, κάτι χαμένο αλλά γλυκά νοσταλγικό. Το '' Lost'' θα το θεωρήσω αδελφό με το '' Person Pitch'',μόνο που είναι αρκετά πιο ανοικτό και ομιχλώδες και δε στηρίζεται σε επεξεργασία samples.
 Νιώστε το αργό, υποβλητικό ,θρηνητικό ενορχηστρωτικό σασπένς του '' Amsel Grid'' αλλά νιώστε αμέσως μετά την αισιοδοξία του γεμάτο από καλά κρυμμένα doo-wop και λοιπά '50'ς ποπ στοιχεία ''Myriads'' που ακούγεται σα να παίζει από  ξεχασμένο τζουκ μποξ,χωρίς χαμηλά ,με πρίμα που σε τσιτώνουν.
Στο ''Barry Lindon'',κυριαρχεί η κιθάρα που παίζει μια λατιν μελωδία ανοιχτή- πληγή, ενώ στο ''Lost'' χαζεύεις τ'άστρα,παρέα με τη μοναξιά σου, κάτι που το ξανάνιωσες έξι τραγούδια πριν στο '' Better Friends'' και καθώς ο δίσκος τελειώνει τον ξεκινάς απ' την αρχή : 
''Something Higher'' και οι φολκ επιρροές, πλούσιες σε delay και άλλα φίλτρα  σε βάζουν  πάλι να ξανακάνεις το συναισθηματικό ταξίδι..προς τα πίσω... Ακόμα ένας γύρος με το '' νοσταλγικό νέφος'' της ELA...Και δε θα πεις όχι..
Η ίδια λέει ότι κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του άλμπουμ άκουγε με εμμονή ''Pet Sounds, Joe Meek’s recordings, Ethiopiques and Bollywood scores'' και έβγαλε ένα κλασσικό δίσκο για την διάσταση που υπάρχει Το Σπίτι Με Τα Παράξενα
Το ''Lost'',είναι ένα άλμπουμ με ομορφιά, ένα dream - pop διαμάντι, επίτηδες ακατέργαστο και τρυφερό, που γιορτάζει τη χαμένη αθωότητα και την επαναφέρει μέσω των τραγουδιών.Ταυτόχρονα μας εισάγει σε μια μουσικό, ιδιαίτερη και ξεχωριστή,με μουσική αντίληψη που δεν βρίσκεις εύκολα.
 Γοητευμένος......
Τα αποσπάσματα είναι μέρος από τη συνέντευξη που έδωσε στο Impose Magazine και σίγουρα δε γίνεται να μην γοητευτείτε και εσείς από την προσωπικότητά της....
Για άλλη μια φορά θέλω να ευχαριστήσω το Sound Injections, περισσότερο από κάθε άλλη φορά...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...