Τί τα θες ?Τί να σου κάνει η πρόθεση του κόσμου,που μπήκε σαν ενθουσιώδης ταύρος στο χώρο,αφού ,επιτέλους, έσπασε τον κλοιό των τζαμπατζήδων που είχαν μπλοκάρει τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ είσοδο που η τσιφουτιά επέτρεψε να είναι ανοικτή,ενός ΜΕΓΑΛΟΥ χώρου ,με σκοπό να διασκεδάσει με την ψυχή του υπό των πυρηνικών και γεμάτο αδρεναλίνη ήχων και ρυθμών ενός κορυφαίου σχήματος που αρνείται να πεθάνει..
Τί να σου κάνει επίσης η όρεξη και η διάθεση του γκρουπ, που σαν σωστοί διασκεδαστές, ήθελαν να παρουσιάσουν τις μεγαλύτερες επιτυχίες του έστω και σε διαφορετικές ή δυστυχώς,στην περίπτωση των ''No good'' και ''Out Of Space'' κομμένες εκτελέσεις (το πολύ το Κύριε Ελέησον..) με την καλύτερη παρουσίαση και εξαιρετικά δυνατό ήχο. Αν ήταν άλλες εποχές μπορεί και να περνάγαμε καλά,γιατί ήταν μια βραδιά με παλμό.
Η διοργάνωση όμως,αποδείχτηκε ανεπαρκής για τέτοιου βεληνεκούς σχήμα, που στο εξωτερικό ''σπέρνει'' με το ίδιο ακριβώς σουπερ σετ και τους ίδιους εξαιρετικούς φωτισμούς.
Ο ήχος μπουκωμένος και χαμηλός σε ένταση, έθαψε τα πάντα... Και διαθέσεις και προθέσεις.
Και σε μια εποχή που τα ωραία μας λεφτά δεν τα πετάμε,τέτοιες τριτοκοσμικές υπηρεσίες πρέπει να εκλείψουν...Από τον οδηγό ταξί που δεν ξέρει να σε πάει μέχρι τη Ν.Σμύρνη μέχρι διοργανώτριες εταιρείες που έχουν την χρυσή χήνα και δεν μπορούν να τη βάλουν σε καλό κοτέτσι. Αν ρωτήσεις ένα παιδάκι θα σου πεί ότι οι PRODIGY απαιτούν ΜΕΓΑΛΟ χώρο και ΔΥΝΑΤΟ,ΚΑΘΑΡΟ ΗΧΟ και κάθε γαμημένη συναυλία από το τοπικό γκρουπάκι μέχρι και τους Beatles,πρέπει να προσφέρει στο κοινό, άνετη προσέλευση και αποχώρηση.Κάτι τέτοιο δεν έγινε και έτσι η βραδιά κύλησε με τον πιο χάλια ήχο που έχω ακούσει εδώ και καιρό και το πιo άθλιο στριμωξίδι στην είσοδο,που είχα να περάσω από την εποχή του Club 22...
Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας. Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...
Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia) «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...
Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...
Σχόλια