Αυτό ακριβώς είδαμε κι εμείς εκείνο το βράδυ.Μια μπάντα να παίζει μουσική του Σαββατόβραδου, μεσοβδόμαδα. Κι αν νομίζετε ότι κάτι έφταιγε που δεν επικρατούσε το κέφι που θα έπρεπε, αυτό ήταν η καταθλιπτική ατμόσφαιρα αβεβαιότητας και μουδιάσματος που μας έχει πάρει και μας έχει σηκώσει τελευταία, παρά επαγγελματισμός του σχήματος.
Είδαμε μια ρυθμική μηχανή που έπαιξε χορευτική μετα-νεοκυματική και με άλλες 80'ς αρρώστιες,ποπ, με ξεκάθαρες απόψεις,χωρίς να βασανίζει τον ήχο της αλλά να τον κατευθύνει στο κοινό,αποκλειστικά για χορό και ξέδωμα.
Η εμφάνιση τους,εξελίχθηκε σε πάρτυ,έπαιξαν όλα τα καλά τραγούδια που διαθέτουν και αρκετά από αυτά ακουγόντουσαν καλύτερα από τους δίσκους.
Αν εξαιρέσει κανείς ότι το μπάσο δεν είχε τον όγκο που χρειαζόταν και την αρχική αμηχανία,όλο το υπόλοιπο σετ κύλησε όμορφα και ρυθμικά.Το σχήμα είναι χάρμα οφθαλμών και ώτων,σε σημείο να κοιτώ τον λιγοστό κόσμο γύρω μου,που μπορεί να βρέθηκε και τυχαία στο χώρο και να σκέφτομαι ότι δεν του αξίζουν άδειες αίθουσες και μικρή δημοσιότητα...
Με έκαναν να τους εκτιμήσω ακόμα περισσότερο και να συμπαθήσω αρκετά, την ηγετική περσόνα της Tahita Bulmer,που είχε τη μισή σκηνή δική της,για να δώσει ενέργεια σε εμάς τους λίγο ψόφιους,με απολαυστικά χορευτικά και μετρημένα επικοινωνιακά κλισε που λειτούργησαν υπέρ της τελικά.
Δεν έχει το απόλυτο σώμα,αλλά είναι καλογυμνασμένη,εκπέμπει υγεία,ζωντάνια και όταν έχει μακριά τα μαλλιά της με το φυσικό τους χρώμα,μπορείς να την πεις και σέξυ.
Με έκαναν να τους εκτιμήσω ακόμα περισσότερο και να συμπαθήσω αρκετά, την ηγετική περσόνα της Tahita Bulmer,που είχε τη μισή σκηνή δική της,για να δώσει ενέργεια σε εμάς τους λίγο ψόφιους,με απολαυστικά χορευτικά και μετρημένα επικοινωνιακά κλισε που λειτούργησαν υπέρ της τελικά.
Δεν έχει το απόλυτο σώμα,αλλά είναι καλογυμνασμένη,εκπέμπει υγεία,ζωντάνια και όταν έχει μακριά τα μαλλιά της με το φυσικό τους χρώμα,μπορείς να την πεις και σέξυ.
Με φωνητικά που ενσωμάτωναν Siouxie αλλά και Madonna επιρροές, αλλά και B-52's όταν έβγαινε σε διφωνίες με την Lou Hayter,ήταν το αστέρι της βραδιάς,ένα μικρό ποπ αστεράκι που φαίνεται ότι ακόμα κρατά το παιχνίδι στα μέτρα της.
Δεν το κρύβω.Αν και πέρασαν λίγες μέρες μου λείπουν ήδη....Τα δύο ως τώρα πολύ καλά δισκάκια που έχουν βγάλει,ακούγονται καλύτερα μετά τη συναυλία...Με άλλα αυτιά...
(+) : ''The Bomb'' (first and foremost), ''We Want To'' (B-52's φαντάσματα,αγάπη μεγάλη), '' The Get Go'' (πάντα με φτιάχνει όμορφα αυτό το άσμα) ''Lost A Girl'' (το βρήκαμε στην Tahita),''The Optimist'', οι περιστροφές της Tahita.
(-) : Τόσες φορές το μπάσο τρίζει στο γκαγκαριν εκνευριστικά,τώρα έπρεπε να ήταν χαμηλά? Επίσης..Η ψόφια διάθεση πολλών από μας..Το καλσόν και το δερμάτινο σόρτ της Tahita..αυτά.
Δεν το κρύβω.Αν και πέρασαν λίγες μέρες μου λείπουν ήδη....Τα δύο ως τώρα πολύ καλά δισκάκια που έχουν βγάλει,ακούγονται καλύτερα μετά τη συναυλία...Με άλλα αυτιά...
(+) : ''The Bomb'' (first and foremost), ''We Want To'' (B-52's φαντάσματα,αγάπη μεγάλη), '' The Get Go'' (πάντα με φτιάχνει όμορφα αυτό το άσμα) ''Lost A Girl'' (το βρήκαμε στην Tahita),''The Optimist'', οι περιστροφές της Tahita.
(-) : Τόσες φορές το μπάσο τρίζει στο γκαγκαριν εκνευριστικά,τώρα έπρεπε να ήταν χαμηλά? Επίσης..Η ψόφια διάθεση πολλών από μας..Το καλσόν και το δερμάτινο σόρτ της Tahita..αυτά.
Σχόλια