Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Show Must Go On...2010 : THE ROPE 33

33. My Father Will Guide Me A Rope To Heaven - SWANS
 Είναι γνωστή η εμμονή του M.Gira την κατάρα της Ύπαρξης του ανθρώπου.Στους δίσκους του είτε με τους SWANS,είτε με τους ANGELS OF LIGHT, ακούς την Αγωνία,τη Θλίψη,την ήρεμη Οργή,το Μίσος,τη Μαυρίλα, ενός ανθρώπου που δυσκολεύεται να χωρέσει στο δέρμα του.Ακούς έναν ανοικτό διάλογο με τον ''δικό'' του Θεό και η μουσική ακολουθεί ανάλογα.
Η δραματικά εντυπωσιακή επιστροφή των SWANS, συνεχίζεται από εκεί που σταμάτησαν,μόνο που τώρα ο στόμφος και η βαρύτονη ερμηνεία έχουν δώσει τη θέση τους σε ερμηνείες,ενορχηστρώσεις και νοοτροπία κοντά στην country και στα blues.
To άλμπουμ έχει οκτώ έντονα,οργισμένα,βραδυφλεγή επικά country κατά βάση τραγούδια, που αποδίδουν τέλεια το Δράμα και την Αγωνία με ενορχηστρώσεις και γνωστά κρεσέντο κόλπα ( ήδη γνωστά από τα πρώτα άλμπουμ του N.CAVE & THE BAD SEEDS,αλλά και ολίγο BIRTHDAY PARTY) που λειτουργούν ακόμα.
Έτσι, όταν οι συνθέσεις ξεσπούν είναι σαν τρικυμία και όταν κρατάνε τον ίδιο ρυθμό σχεδόν δεν αντέχεις τη μεταφυσική αγωνία τους. Και στις δύο περιπτώσεις η απόδοση τους προκαλεί Δέος.
Φλεγόμενος,με την εντονότερη υπαρξιακή αγωνία που έχουμε ακούσει σε δίσκο τους, με έναν υπόγειο κυνισμό που φοβίζει, για να πω την αλήθεια και μια τρομακτική ειλικρίνεια,το ''My Father..'', δεν είναι ο δίσκος για τη σωτηρία της ψυχής αλλά, η στιγμή που πιάνει πάτο,η στιγμή που ακριβώς σκάει στον πυθμένα ή για την Ασφυξία της Ψυχής σε τεχνητούς παραδείσους,που την κρατάνε σε τέλεια ύπνωση και η αγωνία (επιμένω στη λέξη,όχι επίτηδες) για διαφυγή.Θα ξαναρχίσει να ανεβαίνει ή θα δραπετεύσει στην Αλήθεια? Ο τίτλος δε βοηθά και πολύ αλλά η σωστή ερμηνεία της διφορούμενης σημασίας του είναι μια καλή αρχή.
Eden Prison - Swans by absentminded

Σχόλια

Ο χρήστης sketch. είπε…
Απο τις επανασυνδεσεις που πραγματοποιηθηκαν με σκοπο την ψυχαναλιτικη δημιουργια και οχι το φουσκωμα τραπεζικων λογαριασμων. Must!
Ο χρήστης fool είπε…
Έχει σωστά δώσει αναβαθμισμένη θέση στα blues και πιο συγκεκριμένα φλερτάρει με τα jail/prison blues και η αντιπροσώπευση είναι ακριβής.
Αγωνία για την ύπαρξη που έχει πιάσει πάτο θεωρώ ότι είναι λίγο άτοπη αφού πιο κάτω δεν έχει. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να χαθεί. Η ενορχήστρωση του δίσκου είναι από τις κορυφαίες που έχω ακούσει. Οι καμπάνες που έχει (όχι τυχαία) ηχούν χαρμόσυνα (δεν σου θύμισαν Ανάσταση;)το τέλειο contrast. Την ελπίδα της σωτηρίας δεν την παίρνουμε από τον άνθρωπο τον οποίο αντιπροσωπεύει ο Gira αλλά από κάποια Αόρατη Πηγή. Ο κυνισμός είναι μια φυσική αντιμετώπιση του ανθρώπου που δεν έχει να χάσει τίποτα άλλο πια...
Χαίρομαι που τελικά άκουσες αυτό το album. Για μένα είναι μακράν πρώτο και γενικά από τα ever ....
Ο χρήστης Xνούδι είπε…
Κι εγώ αυτόν! Πολύ!

Εκείνος ο τότε τελευταίος τους αξεπέραστος, αλλά είπαμε. Πάμε γι'άλλα.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
μόλις σημερα το αγορασα, δισκος για τοπ τεν οπιασδηήοτε λίστας.
Ο χρήστης Χρήστος Μίχος / Christos Michos είπε…
η αγωνια είναι για το αν θα παραμείνει ή οχι....οταν πιάνεις πάτο ή πεθαινεις ή ξανασηκώνεσαι..μήπως το σχοινί δεν είναι μακρόστενο αλλά κουλούρα ?δεν το πιστευω για ανθρωπους σαν τον γκίρα ,αλλά ποτέ δεν ξέρεις....παντως πιστεύω ότι είναι ο πιο ειλικρινής δίσκος του.παλιότερα είχα θέμα με το δικό του και μόνο στόμφο αλλα και την αρνητικότητα που μου εβγαζε.Υπερβολική μαυρίλα..Είπαμε..Τωρα όμως όλα εχουν νοημα...
Ο χρήστης fool είπε…
Όπως το`πες όλα Τώρα έχουν νόημα.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...