Αν και αισθητικά έχει ''κολλήσει'', τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτή την υπέρμετρη νοσταλγική ευφορία,σε αυτές τις οικείες,ευάλωτες,καταρρακτώδεις ποπ μελωδίες.Σίγουρα δεν μπορείς να γράψεις και να πεις τίποτε παραπάνω ,πέρα από το ό,τι η παραγωγή είναι αισθητά καθαρότερη και στιβαρότερη.Κατά τ'άλλα η ομορφιά παραμένει,αλλά έτσι και εκτεθείτε αμέσως στο φως που βγαίνει από το άλμπουμ,μπορεί και να καείτε,ειδικά όσοι από εμάς έχουμε βαλτώσει στους σκοτεινούς ήχους...
Γι'αυτό και μέχρι το φως του ήλιου να μας ζεστάνει,λίγες δόσεις από αυτό το άλμπουμ,σε καθημερινή βάση, αρκούν...
Σχόλια
Θα τον ξαναπιάσω σε μικρές καθημερινές δόσεις και φαντάζομαι ότι σταδιακά θα βρει το δρόμο του (ο δίσκος) μαζί μου, επειδή τους λατρεύω!
14 Μαρτίου 2011 7:26 μ.μ.