Οι PULP είναι ένα σχήμα ζωής. Δεν τους έζησα την εποχή που σχηματίστηκαν,αλλά βίωσα την άνοδο τους,την αναπάντεχη αλλά πολύ ευχάριστη καθιέρωσή τους στις μάζες για τέσσερα χρόνια και το φυσιολογικό φινάλε τους,εκεί στις αρχές των '00ς.
Οι αιτίες του επανασχηματισμού τους,δεν μπορούν να αναζητηθούν σε οικονομικούς λόγους μόνο,ύστερα από το πολυδάπανο, φωτεινό,λαμπερό,pop art οπτικοακουστικό θέαμα που μας παρουσίασαν,παρά μόνο στη νοσταλγία μιάς εποχής που ανάλογη της δεν υπάρχει σήμερα. Και την τίμησαν αυτή τη νοσταλγία και με το παραπάνω.
Έπαιξαν πολλά αγαπημένα τραγούδια,πολλά από αυτά ακούστηκαν ακόμα πιο ακμαία και προκάλεσαν μαζικό ενθουσιασμό στο πολυπληθές κοινό που τραγουδούσε χόρευε και χαιρόταν με τον πάντα ακμαίο και με κοφτερή αίσθηση του χιούμορ του JARVIS COCKER και την διακριτική,προσηλωμένη και άψογη παρουσία του υπόλοιπου σχήματος.
Πληροφοριακά,επικεντρώθηκαν στην μετα-Fire περίοδό τους,με τα 'Razzmatazz'' και ''Babies'' να είναι τα παλιότερα τραγούδια της λίστας και να μου προκαλούν τα ίδια γλυκόπικρα συναισθήματα, όπως 19 χρόνια πριν, που τα «τσάκιζα» στα παιξίματα είτε στο Σπίτι είτε στο ραδιόφωνο είτε όπου αλλού υπήρχε πικάπ.
Το ''Sunrise'' ,σε μία καταπληκτική εκτέλεση ,ήταν το νεότερο τραγούδι και δείγμα μιάς καινούριας στροφής που υποθετικά θα έπαιρνε το σχήμα αν συνέχιζε. Το γιατί δεν συνέχισε ήταν εύλογο.Δεν μπορούσαν να ρισκάρουν τη λάμψη που τους περιέβαλλε και που προκαλούσε το όνομα PULP μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '90. Θα έπρεπε να αλλάξουν όνομα ή να διαλύσουν.Δυστυχώς προτίμησαν το δεύτερο.
Ενδιάμεσα ξεσκόνισαν το ''Different Class'' αποδεικνύοντας ότι ακόμα και σήμερα παραμένει ένα υπεράλμπουμ για την παγκόσμια ποπ, ισοδύναμο με μεγάλα άλμπουμ του παρελθόντος, μια αιώνια πηγή θετικών συναισθημάτων ,φωτεινής αύρας και στυλ.Όλα τα τραγούδια σε εξαιρτικές εκτελέσεις,αλλά αν θέλουμε κορυφαίες στιγμές,ξεχωρίσαμε αυτά τα τέσσερα :
Το '' Common People'' μου αποκάλυψε τις kraut rock επιρροές που έκρυβε ευφυώς,κάτω από την αστρόσκονη, το ''Disco 2000'' οδήγησε σε ξέφρενες αντιδράσεις το ενθουσιώδες ακροατήριο που ζούσε μια βραδιά «των καλύτερων χρόνων της ζωής του».Σαν να μην πέρασε ποτέ εκείνη η περίοδος.Ένα λαμπερό νέφος μέσα σε μια άσχημη περίοδο και μια πιθανή ψυχολογική κατάβαση μετά την έλευση του.
Το ''Mishapes'' έκλεισε θριαμβευτικά τη συναυλία,στο '' I Spy'' η μικροκάμερα του Jarvis κατέγραφε τις ενθουσιώδεις φάτσες της τυχερής πρώτης σειράς και αυτό το «σκηνοθετικό εύρημα»,μαζί με τις τρισδιάστατες προτροπές λίγο πριν ξεκινήσει το show ( ή αλλιώς,πώς να αποφύγετε με στυλ, τα ροκ κλισέ-καλέσματα για ξεφάντωμα που δεν πείθουν κανένα πιά και προκαλούν Παυλώφιες αντιδράσεις) απέδειξαν γιατί οι φετινές συναυλίες των PULP,δεν έχουν καμμία σχέση με τις επανασυνδέσεις των άλλων.Different Class και εδώ,λοιπόν.
Το ''His 'N' Hers'' το αδίκησαν αρκετά.Έπαιξαν μόνο το ''Do You Remember The First Time ?'' και ένα από τα παντοτινά αγαπημένα μου, το ''Joyriders''. Θα μπορούσαν να παίξουν τέσσερα -πέντε ακόμα,παρ'όλα αυτά.
Όπως και με το ''This Is Hardcore''. Τρία τραγούδια αν θυμάμαι καλά.Το '' Party Hard'' απαλλαγμένο από το ερμηνευτικό possession του Bowie, σε μια λιγότερο ηλεκτρονική εκτέλεση,το πάντα συμπαθές ''Help The Aged'' και το ομώνυμο,μία από τις κορυφώσεις της βραδυάς.
Με σπέσιαλ χορό του αεικίνητου Jarvis,πάνω στο ηχείο,τηλεμετέφερε το κοινό ή μάλλον εμένα,σε ένα καμπαρέ τις πρώτες πρωινές ώρες, προσπαθώντας να χωνέψω ότι εκείνες οι μέρες πέρασαν ανεπιστρεπτί και ότι μόνο σε κάτι τέτοιες επανασυνδέσεις «larger than life» τύπου-PULP,μπορούν να τις επαναφέρουν κάπως....
Το μπαλάκι πάει στους SUEDE,τώρα.Θα καταφέρουν άραγε,αυτό το θαύμα που μόνο οι PIXIES και οι PULP από τα σχήματα που γνώρισα στις πρώτες μέρες τους και μου έκαναν τη ζωή καλύτερη από τότε,έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα στη live ζωή μου,με τις επανασυνδέσεις τους ;
Σχόλια