Lonerism και ιπτάμενα λόγια για τους δαμαστές ιμπάλα...

Ήταν εκείνο το καταπληκτικό ''Why Don't You Make Up Your Mind ?'' που με εισήγαγε στον καλειδοσκοπικό κόσμο των Αυστραλών TAME IMPALA. Ούτε το γελοίο όνομα ούτε ότι το Pitchfork είχε το ντεμπούτο τους ''Inner Speaker'' στα 100 πρώτα του 2010.
Ήταν εκείνο το χαλαρό motown beat,στην εισαγωγή το flanger εφφε στην κιθάρα και αυτό το απίστευτο ριφ στα synth. Η πτήση ήταν ήδη σε πορεία για τον ήλιο.Τα φωνητικά χαμένα πίσω από overdub,μελωδικά και θλιμμένα ενώ η ένταση με απαλές κορυφώσεις αλλά συνεχόμενη φόρτιζε συναίσθημα ,έκανε τον εγκέφαλο παλέτα ζωγραφικής και το αποτέλεσμα ήταν να με πάνε σηκωτό στην κλινική συναισθηματοαποτοξίνωσης. Ένα ψυχεδελούργημα που ήθελα πάντα να γράψω γι' αυτό και ποτέ δε μου δινόταν η ευκαιρία. Το υπόλοιπο άλμπουμ ακόμα και σήμερα δεν κατάφερα να το ακούσω με τη δέουσα προσοχή. Πόσα χρώματα ν'αντέξω ο κακομοίρης..
Η εισαγωγή στο δεύτερο άλμπουμ τους έγινε αργά και μεθοδικά.Ξεκίνησε με το motownιάρικο ''Apocalypse Dreams '' συγγενές με το '' Why Don't You.." αλλά με χαρούμενη πια διάθεση και 100 κιλά ελαφρύτερο.Καλή αρχή...
Το ''Elephant'' ήταν ένα φρικοδελικό έπος που ξεκινούσε σαν οι BLACK MOUNTAIN να παίρνουν τις πεδιάδες.Αλλά ,για μιά στιγμή...Τί αλλαγή ήταν εκεί στο 1:15 ; Πόσο ψηλά πήγαν και δεν το πήρα χαμπάρι ;
Ακολούθησε μια ακόμα πιο επική μίξη από τον «πολύ» TODD RUNDGREN, που άνοιγε τα στόματα ακόμα πιο διάπλατα.
Πριν ακούσω το άλμπουμ όλα έδειχναν να βαίνουν καλώς.

Η φράση ''Got To Be Above It'' που ακούγεται στο ομώνυμο πρώτο τραγούδι του φρεσκοκατεβασμένου επιτέλους αντιτύπου του ''Lonerism'' με τα κρουστά να προσομοιάζουν μηχανή τρένου είναι από αυτές τις εισαγωγές που «σε παίρνουν» μαζί τους όπως και να είσαι. Επίμονο και μελωδικό,σε καταλαμβάνει και σε παγώνει.Από κει και ύστερα,η «λήψη » των υπόλοιπων τραγουδιών,το ένα καλύτερο από το άλλο είναι μια εύκολη υπόθεση. Ηλιοφάνεια επικρατεί σε όλη την επικράτεια,αεράκι φυσά πρίμο και μερικές ηλεκτρικές εκκενώσεις στην ατμόσφαιρα είναι για το ακόμα καλύτερο καλό μας.
Το Καλιφορνέζικο ροκ, οι «λευκοί» BEATLES, το βαρύ ροκ, το Γερμανικό ροκ όλα πάνω από 30 χρόνια παλιά, η εκπληκτική μίξη τους,οι απίστευτου κάλλους ενορχηστρώσεις,οι γεμάτες μελωδίες των τραγουδιών και κυρίως η απολαυστική αίσθηση πολυχρωμίας,κάνει το ''Lonerism'' ένα άλμπουμ που με χαρακτηριστική ευκολία καπελώνει τις προτιμήσεις μου σε οτιδήποτε βγήκε τους τελευταίους μήνες. Ακόμα και υπερβολικά να ακούγονται αυτά,μόνο και μόνο για την αναστάτωση και την άμεση παράδοση στους ήχους του αξίζει σπουδαίας και υψηλόβαθμης υποδοχής.
Ακούγονται όλα τόσο τέλεια σαν ένα χρωματιστό περιβάλλον πέρα από την πραγματικότητα ,ένα άλμπουμ που χωρίς άλλα «βοηθήματα» χαρίζει ευτυχία ή τουλάχιστον ένα πλατύ χαμόγελο.Είναι ο δίσκος που σε κάνει πολύ χαρούμενο για τη μουσική που ακούς και που σχεδόν έχει 100% νόημα η κυκλοφορία του....
To soundtrack της σημερινής δημοσίευσης...
1. Όλο το άλμπουμ του ακούτε από εδώ,για όσο το επιτρέψουν..
2.

3.

4.

Και το γ...το mix του ''Elephant''